Savaş çıkınca adamlar trenlere bindiler ve yüzlerinde bir gülümsemeyle cepheye doğru yola çıktılar. Hayır, kadınlar arkada boş oturmuyorlardı. ERT gazetecisi Despina Amarantidou, onların da aynı yolda yürüdüğünü anımsıyor. Vilayetin Mastorochoria'larından biri olan Pentalofo Kozani'de, erkekler başka bir barbarca baskını önlemek için harekete geçtiğinde, kadınlar cephane, kıyafet, yiyecek kaçakçılığını ve yaralıların taşınması işini üstlendi. Bugün lojistik denilen şeye. Belki de "Pindos Kadınları"ndan hayatta kalan son kişi olan 106 yaşındaki Areti Vouia, savaşın ilk günlerini hatırlıyor ve görkemli ihtişamın zirvelerini fetheden Yunan ordusunun ilerleyişini güçlü bir şekilde söylüyor. "Orada, yıldızların öpüştüğü zirvelerde, Pindos'umuzda, her gece birkaç sönük figür yoğun karanlığı arar. Her zaman anavatanın sadık muhafızları, düşmanın gelmesini beklerler, Yunanistan'a zaferle girebileceğine inanan düşman."
Cephede basit bir kadın olan henüz yirmi yaşındaki Bayan Vouia, kendisini "dünyanın en zeki generali" dediği yaralı general Konstantinos Davakis'in yanında buldu. Davakis, Yunanistan'ın karşı saldırısı sırasında Kasım 1940'ın başlarıydı ve Davakis göğsünden vurulmuştu. Yaralı bir adam için tehlikenin farkında olmayan genç Areti, ona su ikram etmek istedi ancak askerler tarafından engellendi. İtalyan Alpinist Tümeni "Giuliia"nın saldırısını önleyen savunma hattını az sayıda araçla ve yaklaşık 2.000 adamla birden fazla İtalyan'a karşı planlayan ve organize eden Pindos Müfrezesinin başkanı, ordunun lojistiği için yerel halkın ve özellikle kadınların desteğine güveniyordu. Ordunun ve vatanın çağrısıyla kadınlar tereddüt etmedi, korkmadı, saklanmadı. Tüm tehlikelere meydan okuyarak ileri atıldılar.
Vouya Hanım'ın oğlu Dimitris, gündüzleri düşman uçakları tarafından bombalandığı için geceleri diğer kadınlarla birlikte patikaları tırmanarak siperlere ulaşan ve omuzlarında taşıdıkları ağır yükü teslim eden annesiyle gurur duyduğunu haklı olarak belirtiyor. Onlar gibi kadın ve erkekler şairi haklı çıkarır. Onun sözleri ebedi bir gerçektir: "Yunanistan asla ölmez." kimse onu gölgede bırakamaz, sadece kısa bir süre dinlenir ve tekrar zafere doğru çekilir".