https://arab.news/6s4qu Fransa genelinde kitlesel protestoların gelişmesini izlerken, insan oradaki toplumsal huzursuzluğu kimin istismar etmeye çalışmadığını merak ediyor. Fransa'nın 1789 ve sonrasında 1968'den bu yana gösterilere ve devrimlere alışkın bir ülke olduğu yönündeki klişe, sendika üyeleri ve kamu sektörü çalışanlarının ülkenin kötüleşen eğitim koşulları ve hayat pahalılığı krizini protesto etmek için katıldığı öğrenci protestocularını haklı çıkarmaz. Ancak isyan, yağma ve maskeli adamların polisle çatıştığı sahneler farklı bir hikaye anlatıyor olabilir. Ayrıca ülke sokağa çıkma yasağı ve diğer acil durum önlemlerini uyguladığı için protestocular anayasa tarafından güvence altına alınan gösteri yapma haklarını da kaybedebilirler. Ortaya atılan en büyük soru, siyasi partilerin ve suç gruplarının, kendi suç ve siyasi gündemlerini ilerletmek için toplumsal huzursuzluğu istismar edip etmediğidir.
Bir ay boyunca süren şiddetli protestolar Fransa'nın Fransa'ya karşı isyan ettiğini gösteriyor. Yakın tarihin gösterdiği gibi, ülke (tüm Fransa) ekonomik ve sosyal reformlara duyulan ihtiyaç konusunda bölünmeye devam ediyor. Fransa'nın değişime ihtiyacı var. Ama nasıl? Kamu borcu ve siyasi felç ülkeyi içeriden çürütmeye devam ediyor ve ülkeyi siyasi istikrarsızlığa ve kaosa maruz bırakıyor. Ve liderleri gelecek yıl yapılacak başkanlık seçimlerini kazanırsa potansiyel itfaiyeci rolü oynayan partiler, çeşitli durumlarda, insan hayatını, mülkiyetini veya Fransız sistemini neyin düzeltebileceğine dair siyasi içgörüyü dikkate almaksızın kundakçıları oynuyorlar. Şiddeti körüklemenin faydasını göreceklerini düşünen aşırı sol, protestocuların şikâyetlerini destekledi. Başkan Emmanuel Macron başkanlığının son aylarında. Onun merkez sağ hareketi 10 yıl boyunca ülkede reform yapmaya çalıştı ama sonuçsuz kaldı, çünkü hem sağ hem de soldaki güçler çok ihtiyaç duyulan reformlara karşı çıkıyordu.
Şiddeti körüklemenin fayda sağlayacağını düşünen aşırı sol, protestocuların şikâyetlerini destekledi. Başkanlık adayı Jean-Luc Melenchon yağma ve vandalizmi kınarken, şiddeti teşvik etmekle suçlanıyor. Melenchon ve partisi France Unbowed, daha yüksek maaş ve emekli maaşlarını, daha iyi sağlık hizmetleri ve diğer kamu hizmetlerini ve eğitime daha fazla fon sağlanmasını savunuyor. Bu tür politikalar gerçeklikten kopuktur. Eğer başkanlığı kazanırsa Melenchon da selefleri gibi zaten ağır vergilere maruz kalan bir ülkede refah devletini finanse etmek için gereken parayı toplamakta zorluk yaşayacaktı. Ukrayna'ya verilen mali desteğin sona erdirilmesi, onlarca yıldır sıkıntılı durumda olan bir ülkenin mali durumuna çare olmayacaktır. Zenginlerden de vergi alınmaz.
Gelecek yıl yapılacak seçimleri kazanmanın favorisi olarak görülen aşırı sağcı lider Marine Le Pen, herhangi bir aşırı sağ lider gibi davranıyor ve isyanlar, kanunsuzluk ve düzensizlik konusundaki öfkeyi kendi lehine çevirmeye çalışıyor ve şiddet konusunda yabancı kökenli olduğu bilinen banliyödeki insanları suçluyor. Le Pen, partisinin refah devletini iyileştirmeyi sağlam bir maliye politikasıyla nasıl dengeleyeceği konusunda sessiz kalıyor Le Pen'in Ulusal Miting partisi, polise daha fazla yetki vaat ederek vatandaşları öfkelerini güvenliği yeniden tesis etmek için oy kullanmaya yönlendirmeye çağırdı. Ancak uzun yıllar boyunca Yahudi karşıtı, İslamofobik ve Rusya yanlısı söylemlerle flört eden mahkum politikacı, partisinin refah devletini iyileştirmeyi sağlam bir maliye politikasıyla nasıl dengeleyeceği konusunda sessiz kalıyor. Macron, yabancı liderlerin "aptalca" yorumlarına sert tepki verirken haklıydı.