Kendime ve su kuyruğunda bekleyen komşularıma bakıyorum ve yitip giden bir normalliğin hayalini kuruyorum. Artık kendimize bile yabancıyız.
Her sabah kendime ve su kuyruğunda bekleyen komşularıma bakıyor; bir zamanlar her birimizin kendine ait bir hayatı, mahremiyeti, kendi diş fırçası, kendi evi ve kendi banyosu olduğunu hatırlıyorum. Yüzümüzü nasıl yıkadığımızı ve temiz su içtiğimizi, bu basit rutinlerin bir gün kendimizle ve her bir damla suyla bir savaşa dönüşeceğini hiç hayal etmeden nasıl yaşadığımızı düşünüyorum. Sıcak bir duşun altında durmak bile, bir sonraki duyuruya kadar ertelenmiş bir hayal haline geldi.
Gazze'de "ateşkes" ilanının üzerinden bir yıl geçti, ancak savaş, bombardıman ve ölüm hayaleti hayatımızdan hiç eksilmedi.
Savaş, sadece binaların bombalanması ya da bir mahallenin tahliye edilmesi değildir. Bu devasa savaşın içinde küçük savaşlar da var. Çadır bir savaştır. Sürekli vızıltısı nedeniyle 'zannana' dediğimiz gözetleme uçağı bir savaştır. Su kuyruğunda beklemek bir savaştır. Tuvaleti kullanmak için sıra beklemek bir savaştır. Mahremiyetin ölümü bir savaştır. Tek bir odaya tıkılmış otuz kişi bir savaştır.
Her sabah aynı soru peşimi bırakmıyor: Bugün ne olacak? Çocuklarım, okuldan geriye kalanlardan evimizden geriye kalanlara, caddeden geriye kalanlar boyunca yürüyerek dönebilecekler mi? Yoksa bombardıman onları her an benden koparabilir mi?
Yakıt sıkıntısı, sınır kapılarının sürekli kapalı olması ve Gazze'ye giren temel ihtiyaç maddelerinin kısıtlılığı nedeniyle ulaşım zor ve pahalı olduğundan uzun mesafeler yürüyorlar. Sanki hayatın kendisi bize damla damla karneyle veriliyor.
Gazze'de uyanık kalmak yetmiyor. Ayrıca uyuduğunuz yerin, bir sonraki geceyi geçirebileceğiniz bir yer olduğundan da emin olmalısınız. Çocuklarınızın sıradan bir günün hayalini kurabilmesini ummalısınız; bir somun ekmek, eğitim veya tıbbi tedavi almanın kutlanacak bir başarı sayılmadığı bir gün.
Sanki ateşkes hiç olmamış gibi. Bombardıman, patlama ve gözetleme uçaklarının sesleri günlerimize ve gecelerimize eşlik etmeye devam ediyor. Evlerimizden ve çadırlarımızdan geriye kalanlar titriyor; kalplerimiz de öyle.
Gazze'de hayatta olmak, ölümün kıyısında yaşamaktır. Sanki hayatımızın akışının yeni bir coğrafyaya göre yeniden çizildiği ve tahliyenin gökyüzünden atılan broşürlerle İsrail emirlerine dönüştüğü Ekim 2023'te hala hapsolmuş gibiyiz; bir yerden diğerine, bir çadırdan diğer bir hayal kırıklığına, tehlikeli bir toprak parçasından biraz daha az tehlikeli görünen bir köşeye kaçma emirleri.
13 Ekim 2023 Cuma sabahı, Gazze semalarından evlerimizi terk edip güneye gitmemizi emreden tahliye broşürleri yağdı.
Kuzeyi terk ettik, kırıldık ve deliliğin içine girdik.
Ayrıldık ama kendimize asla tam olarak dönemedik. Savaştan önceki insanlarımızı kaybettik. Artık eskisi gibi değiliz. Savaş bizi kendimize bile yabancılaştırdı.
Merdiven boşluğunu, perdeleri ve pencereleri geride bıraktık. Kanepeleri, yönlendiriciyi, 55 inç televizyonu, ocaktaki düdüklü tencereyi, yıkanmamış bulaşıkları ve bazı saçma nedenlerden dolayı her zaman buzdolabının kapağında tutmakta ısrar ettiğimiz yarım limonu.
Sohbetleri, tartışmaları, anlaşmazlıkları, kucaklaşmaları ve yarım kalmış sırları geride bıraktık. Akşam yemeğinden sonra anlatılan hikayeleri. Bir anahtarlık ve bitmek bilmeyen ev sorunları zincirini.
Fotoğraf albümlerimizi, düğün fotoğraflarımızı geride bıraktık.