‘Hindistan’ın mühendisleri var, ancak çip üretimine hazır olanlara ihtiyacı var.’ The Hindu Yarı İletken Zirvesi’nde sektör temsilcileri ve hükümet yetkilileri, asıl sorunun sektörün ihtiyaç duyduğu yetenek ve saha deneyimi eksikliği olduğu, başarının ise sertifikalarla değil, fikri mülkiyet ve üretilen ürünlerle ölçülmesi gerektiği konusunda hemfikir oldu. CHENNAI - Salı günü düzenlenen panelde konuşan uzmanlar, Hindistan’ın mühendis sayısında bir eksiklik olmadığını, ancak çip üretmeye hazır mühendislerin eksik olduğunu belirterek, yarı iletken misyonunun karşı karşıya olduğu yetenek açığının sayısal değil, değer zincirinin tamamında pratik yetkinlik, saha deneyimi ve tecrübe eksikliği olduğunu savundu.
SRM Presents The Hindu Yarı İletken Zirvesi 2026 kapsamında düzenlenen ‘Hindistan’ın Çiplerini Kim Üretecek? Yarı İletken Yetenek Açığını Kapatmak’ başlıklı panelde konuşan PRSsemicon Technologies Direktörü Ranjith Kumar T.C., ülkenin 10.000 ila 15.000 mühendislik fakültesine ve her yıl mezun olan 1,5 ila 2 milyon mühendise sahip olduğunu belirtti. Kumar, “Asıl eksiklik mezun sayımız değil. Asıl eksiklik, aradığımız nitelikli veya sektöre hazır mühendislerdir” diyerek, üniversite yıllarından itibaren teorik bilgiden çip üretimine geçişi kapsayan bir ‘bilmekten yapmaya’ dönüşümüne ihtiyaç duyulduğunu ifade etti.
Tamil Nadu Hükümeti Rehberlik Birimi Kıdemli Müdürü Sujhatha, Hindistan’ın insan kaynağı sıkıntısı çekmediği görüşüne katıldı. Hindistan’ın dünya yarı iletken tasarım yeteneğinin %20’sine ev sahipliği yaptığını belirten Sujhatha, ancak üretim tarafının henüz başlangıç aşamasında olduğunu; bu durumun dış kaynaklı yarı iletken montaj ve test (OSAT), gofret üretimi, malzeme ve makine alanlarında bir açık yarattığını söyledi. Hindistan Yarı İletken Misyonu’nun ilk ve ikinci aşamalarında bu açığı kapatmak için üretim ve OSAT’ın ötesine geçerek tüm ekosistemi kapsayacak şekilde genişlediğini vurguladı.
Synopsys Inc. Kıdemli Ar-Ge Direktörü Vikas Makhija, daha derin sorunun bir zihniyet meselesi olduğunu belirtti. Hint yarı iletken girişimlerinin ağırlıklı olarak hizmet sektöründe yenilik yaptığını, oysa ABD ve Çin’in gerçek tasarımlara sahip olduğunu ifade etti. Elektronik tasarım otomasyon araçlarına erişimi kolaylaştıran Tasarım Bağlantılı Teşvik (DLI) ve öğrencilerin temel bilgileri öğrenip çip tasarlayabildiği ‘Chips to Startup’ gibi programların bu durumu değiştirebileceğini ekledi.
Temeller önce gelir. Sektöre giren her mezunun neyi anlamasını istediği sorulduğunda, Makhija sektör beklentilerinin hiç değişmediğini belirterek temel elektronik bilgilerine işaret etti. Araçların ve dillerin sürekli değişeceğini, yapay zekanın (AI) verimliliği ‘10 kat hatta 100 kat’ artırdığını ancak bunun sadece çıktıyı değerlendirebilenler için geçerli olduğunu söyledi. “Yapay zekayı kullanan ortalama bir mühendis verimlilik artışı görmezken, aynı yapay zekayı kullanan iyi bir mühendis 100 kat artış görüyor” dedi.
SRM Bilim ve Teknoloji Enstitüsü Elektronik ve Haberleşme Mühendisliği üçüncü sınıf öğrencisi ve panelin öğrenci temsilcisi Shaik Ayman Hameed Baig, öğrencilerin gerçek tasarımcılar olmaktan ziyade, robotik ve gömülü sistemlerde projeler geliştirerek ‘çipin ilk müşterisi’ olma eğiliminde olduklarını belirtti. Yapay zeka otomasyonunun Çok Büyük Ölçekli Entegrasyon (VLSI) tasarımına girmesiyle öğrencilerin üretim, fabrikasyon veya tasarım arasında neyi öğrenmeleri gerektiği konusunda kafa karışıklığı yaşadıklarını ifade etti. Şirketlerin ihtiyaçları ile eğitimin ürettikleri arasındaki uyumsuzluk konusunda panel, müfredat ve saha deneyimi eksikliğine dikkat çekti. Makhija, 2006 yılında yüksek lisansını yaptığı Bengaluru’daki Hindistan Bilim Enstitüsü’nde laboratuvarların sponsorlu olduğunu hatırlattı.