‘Hindistan'ın mühendisi çok ama çip üretimine hazır olanı az.’ The Hindu Yarı İletken Zirvesi'nde sektör temsilcileri ve hükümet yetkilileri, asıl sorunun endüstriye hazır yetenek ve deneyim eksikliği olduğu, başarının ise sertifikalarla değil, fikri mülkiyet ve üretilen ürünlerle ölçülmesi gerektiği konusunda hemfikir kaldı.
Chennai'de düzenlenen zirvede konuşan panelistler, Hindistan'ın mühendis sıkıntısı çekmediğini, ancak çip üretmeye hazır mühendis eksikliği yaşadığını belirtti. Yarı iletken misyonunun karşı karşıya olduğu yetenek açığının sayısal değil, değer zincirinin tamamında pratik yetkinlik, maruziyet ve deneyim eksikliği olduğu savunuldu.
SRM Presents The Hindu Yarı İletken Zirvesi 2026 kapsamındaki ‘Hindistan'ın Çiplerini Kim Üretecek? Yarı İletken Yetenek Açığını Kapatmak’ başlıklı panelde konuşan PRSsemicon Technologies Direktörü Ranjith Kumar T.C., ülkede 10.000 ila 15.000 mühendislik fakültesi bulunduğunu ve her yıl 1,5 ila 2 milyon mühendisin mezun olduğunu belirtti. Kumar, “Asıl eksiklik mezun sayısı değil, aradığımız nitelikli veya endüstriye hazır mühendislerdir” diyerek, üniversite yıllarından itibaren ‘bilmekten yapmaya’ geçişin, yani teorik bilgiyi çip üretimine dönüştürme becerisinin kazandırılması gerektiğini ifade etti.
Tamil Nadu Hükümeti Rehberlik Birimi Kıdemli Müdürü Sujhatha, Hindistan'ın insan kaynağı sıkıntısı çekmediği görüşüne katıldı. Hindistan'ın dünya yarı iletken tasarım yeteneğinin %20'sine ev sahipliği yaptığını belirten Sujhatha, ancak üretim tarafının henüz emekleme aşamasında olduğunu; bu durumun dış kaynaklı montaj ve test (OSAT), gofret üretimi, malzeme ve makine alanlarında bir açık yarattığını söyledi. Hindistan Yarı İletken Misyonu'nun ilk ve ikinci aşamalarında bu açığı kapatmak için üretim ve OSAT'ın ötesine geçtiğini ekledi.
Synopsys Inc. Kıdemli Ar-Ge Direktörü Vikas Makhija, daha derin sorunun bir zihniyet meselesi olduğunu savundu. Hint yarı iletken girişimlerinin ağırlıklı olarak hizmet sektöründe yenilik yaptığını, gerçek tasarımların ise ABD ve Çin'de olduğunu belirtti. Elektronik tasarım otomasyon araçlarına erişimi kolaylaştıran Tasarım Bağlantılı Teşvik (DLI) ve öğrencilerin temel bilgileri öğrenip çip tasarlayabildiği ‘Chips to Startup’ gibi programların bu durumu değiştirebileceğini ekledi.
Sektöre giren her mezunun neleri bilmesini istediği sorulan Makhija, endüstri beklentilerinin hiç değişmediğini belirterek temel elektronik bilgisine işaret etti. Araçların ve dillerin değişmeye devam edeceğini, yapay zekanın (AI) üretkenliği 10 hatta 100 kat artırdığını ancak bunun sadece çıktıyı değerlendirebilenler için geçerli olduğunu vurguladı. “Yapay zekayı kullanan ortalama bir mühendis üretkenlik artışı görmezken, iyi bir mühendis aynı yapay zeka ile 100 kat artış görüyor” dedi.
SRM Bilim ve Teknoloji Enstitüsü'nden üçüncü sınıf öğrencisi Shaik Ayman Hameed Baig, öğrencilerin çip tasarımcısı olmaktan ziyade, robotik ve gömülü sistemler gibi alanlarda projeler geliştirerek ‘çipin ilk müşterisi’ olma eğiliminde olduklarını belirtti. Yapay zeka otomasyonunun VLSI (Çok Büyük Ölçekli Entegrasyon) tasarımına girmesiyle öğrencilerin üretim, fabrikasyon veya tasarım arasında neye odaklanacakları konusunda kafa karışıklığı yaşadıklarını ifade etti. Şirketlerin ihtiyaçları ile eğitimin sunduğu arasındaki uyumsuzluk konusunda panel, müfredat ve pratik deneyim eksikliğine dikkat çekti. Makhija, 2006 yılında Bengaluru'daki Hindistan Bilim Enstitüsü'nde yüksek lisans yaparken laboratuvarların sponsorlu olduğunu hatırlattı.