Annem çok iyi bir yüzücüydü ve depresyonla yaşıyordu. Öldüğünden beri beni iyileştirmeye yardımcı olan o soluklanmayı suda mı buldu acaba? Eylül ayının sonlarında, Türkiye'nin Kaş açıklarında sabahın erken saatleriydi. Hafif dalgalı denizi tekneden izlerken, yapmak istediğim son şey 5 km'lik (3 mil) bir yüzmeye daha başlamaktı. Zihin sisi enerjimi tüketmişti ve ruh halim kesinlikle Eeyore'a benziyordu. Ama şapkamı ve paletlerimi takıp, gözlüklerimi ayarlayıp dalmaya başladığımda bir şeyler değişti. Başım suya girince boğazımdaki düğümlenme hissi gevşemeye başladı. Nefes alma düzgün geldi. Bir soluklanma vardı.
Yüzmem çok karmaşık değil; vuruşlarım dağınık ve çoğunlukla dizlerimden tekme atıyorum. Yine de yavaş da olsa ilerlemeyi başarıyorum, Türkiye Likya Yolu'nun kıyı şeridini kucaklayıp bir köşeyi dönüp sakin bir alana giriyorum. Su mavi-yeşildir. Balıklar bilinçli olarak suyun altında süzülüyor ve deniz dibindeki bir kayanın etrafında gezinen bir kaplumbağa gördüğümde neşeleniyorum. Türkiye'ye rehberli açık deniz yüzme turları sunan Brighton merkezli bir şirket olan SwimTrek ile geldim. Plan, 25 kilometrelik mesafeyi beş günde tamamlamak. Bir yandan tatil; ama benim için yüzme ve denizin birleşimi bundan daha fazlası oldu. Her şey Haziran 2024'te Hırvatistan'da, annemin beklenmedik bir şekilde ölmesinden sekiz ay sonra, bir arkadaşımın beni bir hafta boyunca günde 3 km yüzmeye ikna etmesiyle başladı.
Annemin artık burada olmamasıyla uzlaşmaya çalışırken kendimi kaybolmuş hissediyordum ve genel olarak endişeliydim, uykusuz geceler daha da kötüleşiyordu. Sakin günlerde bile bazen nefes almak zorlaşıyordu, boğazdaki gerginlik dinmiyordu. Yardımcı olan tek şey yüzmekti, özellikle de Hırvatistan mücadelesine odaklanıldığında. Hazırlıklarım çoğunlukla havuzdaydı ve hemen hemen tamamı kurbağalamaydı. Yolculuğumun ilk gününde göğüs veya sırtüstü yüzmeye çalıştığımda kaba bir uyanış yaşadım; ikincisi beni çılgınca rotadan saptırdı. İkinci günde paletlerle donatıldım ve SwimTrek rehberlerinden biri bana temel önden emekleme tekniğini öğretti. O andan itibaren denize olan güvenim arttı. Açık suya dalma hissini tarif etmek zor ama bana anında rahatlama sağlıyor. Kendimi ağırlıksız hissediyorum ama kaldırma kuvvetine bağlıyım. Deniz hayatını izlerken yaptığım ritmik hareket, zihnimi karmaşadan arındırmaya yardımcı oluyor.
Bu benim ilk yüzme deneyimimden çok farklı. Londra'nın güneyindeki Croydon kasabasında büyürken suya en yakın olduğum yer belediye havuzuydu. Annem tarafından oraya götürüldüm. O, büyüklerin havuzunda turlar yüzerken, ben çocuk havuzunun dondurucu suyunda geziniyordum. O günlerde (1980'ler) yüzmeye gitmek, siğillerle ve "bombalama" ve "ağır sevişme"ye karşı uyarıda bulunan karikatür resimlerinin yer aldığı posterlerle eş anlamlıydı. İkincisi, hiçbirimiz bunun ne anlama geldiğini bilmememize rağmen beni ve diğer çocukları kıkırdattı. Soyunma odaları berbattı ve eve ıslak saçlarla, nemli bir havluyla ve klor kokusuyla günlerce giderdiniz. Öne çıkan şey, atıştırmalık makinesinden havuz sonrası Curly Wurly'ydi. Sıcak bir yaz gününde annem bizi trenle Brighton'a götürürdü. Denizden çok eğlence salonlarına hayran kalarak gönülsüzce giderdim.
Ama şanslıydım. Beni cezbeden denizin ışıltıları vardı. İtalyan bir babayla, her iki yılda bir İtalya'ya tatile giderdik, İngiltere'den trenle seyahat ederek Torino'daki akrabalarımızı görürdük ve sonra da birlikte giderdik.