Yetmiş beş yıl önce, 28 Eylül 1951'de Alman Federal Anayasa Mahkemesi, Federal Başkan Theodor Heuss (1884-1963) ve Federal Şansölye Konrad Adenauer'in (1876-1967) huzurunda Karlsruhe'de resmen açıldı. Ancak anayasal adaletin zaferinin zamanı değildi. Almanya, Nazi felaketinden yaralı, işgal edilmiş ve bölünmüş bir halde zar zor çıkıyordu. Yeni Anayasası aynı zamanda, kimsenin bunun gerçekleşip gerçekleşmeyeceğini söyleyemediği yeniden birleşmeye kadar geçici karakterini belirtmek için mütevazı bir isim olan “Temel Kanun” (Grundgesetz) adını taşıyordu.
Temel Kanunun 77. yıl dönümünü kutladığı 23 Mayıs 2026'da nasıl bir değerlendirme yapabiliriz? Bu soru, aşırı sağ Alternative für Deutschland (Almanya için Alternatif, AfD) partisinin kendisini önde gelen siyasi güç haline getirdiği Saksonya-Anhalt ve Mecklenburg-Batı Pomeranya'daki bölgesel seçimlerin ertesi günü özellikle yankı buluyor. Savaş sonrası dönemin hukuki ve demokratik kesinlikleri artık sandıkta bile teste tabi tutuluyor. Öncelikle bir noktayı vurgulamamız gerekiyor: Bu gözlemler, Alman Federal Anayasa Mahkemesi'nin başarısını silmemelidir; bu yol, 1950'lerde, hatta 1958'de Fransız Anayasa Konseyi'nin doğmasından önce başlamıştır. Özellikle geniş yetkilerle donatılmış ve bağımsızlığını garanti edecek şekilde oluşturulmuş olan Mahkeme, kurumsal, yargısal ve sosyal olmak üzere üçlü meşruiyetini yavaş yavaş inşa etmiştir.
Temel Kanunun en üstünde yer alan “Karlsruhe'ye Git”, vatandaşlar için temel hakların korunmasında son çarenin sembolü haline geldi. Nazi rejiminin işlediği suçlara doğrudan yanıt olarak. Mahkeme, Alman sınırlarının ötesinde bile bir anayasacılık modelini bünyesinde barındırmaktadır. Temel hakları, çoğulcu demokrasiyi ve hukukun üstünlüğünü birleştiren bu kitap, 1945'ten sonra birçok Devlete ilham kaynağı oldu. Bu makalenin okunacak %72,33'ü kaldı. Geri kalanı abonelere ayrılmıştır.