Her yerde menülerde aioli, burrata ve taze makarna görmek sıkıcı. Özellikle de kremalı salatamız, kremalı tartlarımız ve dolmamız varken İngiltere'deki hiçbir akşam yemeği partisi ev sahibi, konuklarına geleneksel İngiliz jambonu servis etmeyi hayal etmez. İspanya'nın çok gurur duyduğu ama asla doldurulmamış olan jamon ibérico'yu, bir zamanlar Lincolnshire'da bir lezzet olan, maydanozla harmanlanmış, omuzdan kesilmiş tuzlu domuz eti bulabilirsiniz. Bazen İngiliz orta sınıfları diğer ülkelerin gururlu zanaat ürünleriyle o kadar ilgileniyorlar ki, bizim potansiyelimizi kaçırıyorlarmış gibi görünüyor. Geleneksel İngiliz yemekleri yerine Japon yemeklerini savunan aşçılık yazarları ve beslenme uzmanları bulma olasılığımız daha yüksektir. Çin diyetinin de İngiltere'de tutkulu savunucuları var. İngiliz orta sınıfının Fransa, İtalya ve İspanya ile olan uzun aşk ilişkisinden bahsetmeye bile gerek yok.
Pek çok varlıklı İngiliz yemek yiyici, rustik özgünlük ideallerini Güney Avrupa'ya yansıtıyor ve bize, onlarca yıldır İngiltere'deki birçok şık restoranın menülerine hakim olan "modern Avrupa" yemeklerini sunuyor. Belki de bu mutfak kültürü artık tükeniyor? Hemen her yerde aioli, burrata ve taze makarna görmek biraz sıkıcı değil mi? Salata kremasına, beyaz yemlere, salamura ringa balığına ve buharda pişirilmiş pudinglere ne oldu? Bütün bu banyo çörekleri ve Sally Lunns nereye gitti? Fırınlarımızdan gerçekten tek istediğimiz kruvasanlar mı? İngiltere'nin orta sınıfları İngiliz yemeklerine ne zaman aşık oldu?
Kitabım The Full English, bu konuları bir şef-sosyologun birinci şahıs bakış açısıyla araştırıyor. İngiltere'nin, bir zamanlar Orta Çağ Avrupası'ndaki elitlerin paylaştığı ve bize tanınabilir ilk ulusal mutfağımızı sağlayan lezzetlerden kopuşunun tarihini anlatıyorum. Gürcü Britanyalılar için yiyecekler, özellikle de şişte kavrulmuş ve basit garnitürlerle servis edilen sığır eti, Fransa'da olmayan her şeydi. Fransa'nın papa ve zalim olduğu söyleniyordu ve Fransız yemeklerinin saray geleneği de bunu yansıtıyordu. Fransa, İngiliz yurtseverler tarafından zayıf olarak görülüyordu çünkü nüfusunun yabani otlar ve kurbağalarla beslendiği iddia ediliyordu. Sığır eti ise tam tersine doyurucuydu, dürüsttü ve İngiliz taşra beyefendisinin kendine güveninden kaynaklanıyordu. William Hogarth'tan William Gladstone'a kadar Georgian İngiltere'deki orta ve üst sınıftan pek çok kişi, vatansever sloganı "et ve özgürlük" olan kulüplere katıldı.
Ancak 19. yüzyılın sonlarına gelindiğinde, Napolyon savaşlarıyla ilgili doğrudan anıları olmayan bir nesil arasında elitlerin yemek tercihleri yeniden değişti; elitlerin kendisi de değiştiği için. Britanya, 1851'de (Güney Avrupa'dan yaklaşık 100 yıl önce) çoğunluğu kentsel bir ulus haline gelmişti ve İngiliz şehirlerinde, tüccarlar, finansörler, kapitalistler ve bunlarla ilişkili mesleklerden (güçleri toprak veya unvandan ziyade paradan gelen gruplar) eski üst sınıfların kırsal yemek pişirme tarzından modern bir uzaklaşma olarak Fransız aşçıları ve Fransız restoranları talep ediyordu; bu da Britanya'nın Fransa ile olan yeni rahatlığını yansıtıyordu. Daha sonra savaş sonrası Britanya'da genişleyen orta sınıf bir yaşam tarzı devrimine uğradı. Sert şapkalar, kolalı gömlekler ve katı sofra adabı ortadan kalktı ve çıplak tuğla duvarlar, Habitat'tan mobilyalar, süs eşyası ve zeytinlerle birlikte Akdeniz yemeklerinin sözde gayri resmiliği ortaya çıktı; aşçılık yazarı Elizabeth David'in "özgünlük lüksüne" yönelik yeni bir tat olarak nitelendirdiği şeyin tüm işaretleri.
Neden olmasın? On dört yıllık karneye dayalı üretim, kentleşme ve sanayi tarafından zaten engellenmiş olan yerel yemek kültürünü baltalamıştı; her ikisi de bağımlılarımız tarafından mümkün kılınmıştı.