Paris'teki Bastille Kalesi'nin düşüşünden yirmi dört yılının öğrenci-halk ayaklanmasına kadar, tarihin her dönüm noktasında insanların verdiği mücadelenin tek bir amacı vardı: tebaadan yurttaşa dönüşmek. Ancak devrim gerçekleşse bile, çoğu zaman dilin prangaları varlığını sürdürür. Devletin işleyişini ölçmek için 'iyi yönetişim' (good governance) terimini kullandığımızda, bunun içindeki sömürgeci örtük baskınlığı fark ediyor muyuz?
Dil sadece bir iletişim aracı değildir; aynı zamanda bir iktidar aracıdır. 'İyi yönetişim' kavramı, küresel finans kuruluşlarının ve Batılı kurumların gelişmekte olan ülkelere dayattığı, yerel gerçekliklerden kopuk bir reçetedir. Bu kavram, devletin sadece bir 'denetleyici' olarak görülmesini teşvik ederken, devletin asıl işlevi olan 'hizmet üretme ve yönetme' kapasitesini gölgede bırakmaktadır.
Bangladeş'in ihtiyacı olan şey, dışarıdan ithal edilen teorik bir yönetişim modeli değil, kendi toplumsal dokusuna uygun, işlevsel bir yönetim mekanizmasıdır. Gerçek bir değişim, bürokrasinin hantallığını aşan, halkın ihtiyaçlarına doğrudan yanıt veren ve devletin aygıtlarını verimli bir şekilde çalıştıran 'iyi yönetim' pratikleriyle mümkündür. Aksi takdirde, devrimler sadece isim değiştirir, sistemin ruhu aynı kalır.