Tek gereken bir veya iki dikkatsiz genç kızın haşarata atıştırmalıklarının tadına bakmasıydı ve onlar hayal edilebilecek en iyi beslenmiş hayvanlar haline geldiler. 90'larda Nijerya'daki yatılı okul yıllarım hakkında epeyce yazdım ama okul deneyimime eşlik eden fareler hakkında hiç yazmadım. Bir düşünün: ülkenin dört bir yanından gelen binlerce kız, her biri bir veya iki dönemlik "erzak" içeren bir bavul taşıyor: mısır gevreği, küp şeker, süt tozu, sıcak çikolata tozu vb. Tek gereken, bir veya iki dikkatsiz kızın farelere egzotik bir tat vermesiydi ve onlar, sürekli olarak lezzetli genç kız atıştırmalıklarının tadını çıkararak ülkenin en iyi beslenen fareleri arasında yer aldılar.
Altı ya da yedi tane farenin alacakaranlıkta siyasi muhaliflerin yasa dışı bir toplantısı gibi, yatakhanemin yanındaki dağınık çimenlikte toplandığını asla unutmayacağım. Büyüktüler (zengin beslenmeleriyle birlikte), kalın kuyrukları seğiriyordu, burunları birbirine bastırılmıştı ve neredeyse fısıldıyordu. İlk başta insanlar yaklaştığında dağılıyorlardı. Sonra onların yer değiştirmesini sağlamak için alkışlamak ve ayaklarımızı yere vurmak zorunda kaldık. Proletarya gibi fareler de güçlerini anlamaya ve yerlerinde durmaya başladılar. Artık zararlı değillerdi, bir çeşit yırtıcı hayvandılar. Eğer bu entelektüel bir korkunun başlangıcı gibi geliyorsa, öyle hissettirdi.
Hikayeler dolaşıyordu; onlara bağırdığınızda sinirlenen ve şaşkın görünen fareler; koşuşturmak yerine gezinen fareler. En fantastik hikayeler, uyandıklarında bir farenin ayak parmaklarını kemirdiğini ve farelerin kurbanlarını tekrar uykuya daldırmak için ısırıklar arasında soğuk hava üfleyecek kadar korkak olduklarını iddia eden insanlardan geliyordu. Bir gece bir kova su almaya gittiğimde rahatsız ettiğim iki büyük fare tarafından aktif olarak kovalandığıma dair spesifik bir anım var. Bu hikayeyi hâlâ nefes nefeseyken gözleri iri iri açılmış oda arkadaşlarıma anlattığımı hatırlıyorum. Başka bir evdeki bir arkadaşı, bir akşam yurduna döndüğünde, yastığının altında bir anne fare ve yeni doğmuş, pembe ve tüysüz yavrularını buldu.
Bu fareler elbette kendi doğal ortamlarındaydı, evlerindeydi ve istenmeyen varlığımıza uyum sağlıyorlardı. Sınıflarımız, yatakhanelerimiz, günlük toplantılarımız ve yıllık spor günlerimiz ile biz araya girenlerdik. Doğanın henüz tamamen yok olmadığı yerlerde belirli türde zararlılarla mücadelenin yaşamın bir gerçeği olduğunu artık anlayabiliyorum. Fareler bir tür özgürlüğün bedeliydi. Ancak yıllar sonra, salgın sonrası tecrit sırasında, fareler New York'u kolonileştirmeye çalıştığında, çocukluğumun farelerinin yakıcı parıltılarını gördüm. Evet, hâlâ travmatize edici.