Bankacılar, 2008'den sonra ülkeye kaybettikleri milyarları zar zor geri ödemeye başladılar. Bu Başbakan'da, kendilerine uygun bir titreşim yakalamış olabilirler. Nasıl hissediyorsak öyle yaşıyoruz; ortodoks ekonominin yanlış gittiği ve Andy Burnham'ın ilk bütçesinin doğru çıkacağı fikri. Bu yürüyen iyi enerji maestro, küçük iyiliklerden oluşan bir konfeti yayıyor. Bunlar henüz 40 yıllık neoliberal ekonominin kadranını değiştirmeyebilir ama onun nereye doğru gittiğini gösteriyor. Otobüs biletlerinin üst sınırının belirlenmesinden, elektrik faturalarındaki ortalama 45 £ KDV tutarındaki küçük ama yankı uyandıran tutara kadar göz alıcı günlük şeyler, ulusal bakım hizmeti, seçim reformu ve AB'ye olası bir geri dönüş için daha büyük planların yanı sıra insanları konuşturuyor.
Her ne kadar ilk bütçesi radikal olmasa da, bir vergi artışı Burnham havasıyla dikkat çekiyor. Yıllardır ceza verilmeyen, özür dilenmeyen, neden oldukları çöküşün ardından kurtarma paketleri için geri ödeme yapılmayan bankalar vergi artışıyla karşı karşıya. Muhafazakarların banka vergisi ve banka kârı ek ücretindeki kesintileri Rachel Reeves tarafından bırakıldı. Artık. İngiltere'nin ülkenin en büyük dört bankasından elde ettiği kârın bu yılın ilk yarısında 13 milyar £ olduğu bildirildi; bu da geçen yıla göre %16 artış gösterdi. Baskı grubu UK Finance'in patronu, şansölyeye vergi artışının bankaları rakip ülkelere yönelmeye teşvik edeceğini söyleyerek yazdığı için, bankacıların korkutmasını görmezden gelmenin gerektirdiği sertliği hafife almayın. Grubun Londra'nın en yüksek banka vergilerine sahip olduğu iddiası bir uydurmadır: Batı Avrupa ülkeleri arasında yalnızca İrlanda'da daha düşük bir oran vardır. Yetkili Tax Policy Associates'e göre Paris'inki çok daha yüksektir.
JP Morgan'ın CEO'su Jamie Dimon, banka karlarına yönelik herhangi bir hareketin, Canary Wharf'ta bankanın 23.000 İngiliz personelinin yarısından fazlasını barındıracak 3 milyar sterlinlik Londra genel merkezi planlarını çöpe atmasına neden olabileceğini söyledi. Reeves'i de aynı şekilde tehdit etti ve ancak Reeves 2025 bütçesinde bankaları rahat bıraktıktan sonra kulenin devam edeceğini duyurdu. İşçi Partisi hükümetlerinin her zaman karşı karşıya olduğu ticari gücün özü olan Dimon'u incelemek için burada durun. Forbes net servetini 3,1 milyar dolar olarak listeliyor ve geçen yıl evine 43 milyon dolar kazandırdı. 2009'da dönemin Şansölyesi Alistair Darling, bankacıların ikramiyelerine 25.000 £'un üzerinde %50 vergi koyduğunda, Dimon onu protesto etmeye çağırdı. Darling, Back from the Brink adlı anı kitabında, "çok çok öfkeli" bir Dimon'un JP Morgan'ı İngiltere'deki yatırımlarını yeniden gözden geçirebileceği tehdidinde bulunduğunu hatırladı. "Bankasının İngiltere'den çok miktarda borç satın aldığını ve bunun şimdi bu kadar iyi bir fikir olup olmadığını merak ettiğini söyledi." Ve evet, Dimon'un yeni bir Londra ofisi inşa etmeyebileceği konusunda bir kez daha uyardığı bildirildi.
Bu yıl, Epstein dosyalarında yayımlanan belgeler, dönemin ticaret bakanı Peter Mandelson'un, Dimon'u Darling'i vergi konusunda "hafifçe tehdit etmeye" nasıl teşvik ettiğini ortaya çıkardı. Bu onların ortamı ve çalışma şeklidir. Ancak Darling, aynı senaryolara sahip bankacılar tarafından kuşatılmış olmasına rağmen geri adım atmadı. Kararlı davrandı ve JP Morgan Londra ofisini kurdu ve Birleşik Krallık hükümeti borçlarını satın almayı bırakmadı. BBC'den Faisal Islam, Darling'in kendisine anlattığı olayları "hükümetin ve mali piyasaların göreceli gücünün, 'tahvil kanunsuzlarının' gerçek dinamiklerinin inanılmaz canlı bir örneği" olarak anlatıyor. Banka maaş bordrosu vergisi dört ayda tahmini 2,3 milyar £ topladı. Ama düşürüldü. İkramiye vergisi olarak fatura edilen tutarın bankacılar tarafından değil de bankalar tarafından ödendiğini öğrenmek sizi şaşırttı mı? Ya da bir kazanın ardından bile ikramiyeler için sefil bir şekilde pazarlık yaparken utanmamaları ya da kolektif sorumluluk duymamaları nedeniyle