Jamnagar'daki, Gujarat'taki tüneğinden Umman Denizi'ne bitişik devasa Reliance rafinerisi Aralık 1999'da açıldı. Rafinerinin doğum günü ile Hindistan'ın Mayıs 1998'deki nükleer testleri arasında kesinlikle hiçbir bağlantı olmayabilir. Ancak, o yıl kendisi de bir nükleer güç haline gelen Pakistan'ın karşı karşıya olduğu varlığının getirdiği yüksek riskleri de göz ardı etmek zor.
Tarih, bu tür kritik ve stratejik varlıklarla ilişkili bir güç oyunu modelini göstermektedir. Birinci Dünya Savaşı'nın arifesinde Churchill, filoyu daha hızlı ve daha verimli hale getirmek için Kraliyet Donanması'nın Galler kömüründen petrole geçmesi gerektiğine karar verdi. Ancak kendine ait petrolü olmayan Britanya, Irak sınırına gereksiz yere yakın olması dışında, sonunda dünyanın en büyük tesisi haline gelecek olan Abadan rafinerisine yöneldi. Rafineri, seçilmiş başbakanın petrol endüstrisini kamulaştırdığı 1953'te Muhammed Musaddık'a karşı yapılan darbenin kalbinde yer alıyordu. Bu, Saddam Hüseyin'in 1980'de İran'a karşı başlattığı uzun savaşta aldığı ilk kafa derisiydi.
Jamnagar rafinerisinin, nakit sıkıntısı çeken Venezuela'dan ithal edilen büyük oranda indirimli hacimler de dahil olmak üzere, en zor ham petrolleri işlemek için dünyanın en büyük tesisi olduğu söyleniyor. Pakistan'a yakınlığı göz önüne alındığında tesis, analistler ve geveze generallerin yorumlarında potansiyel bir hedef, gerçek bir ördek olarak görülüyor. Ambani ailesi de Pakistan'la bağların geliştirilmesinde aktif rol oynadı. Aileye yakın eski bir ABD başkanı aracılığıyla General Pervez Müşerref'e, Navaz Şerif'in Pakistan'ı terk edip sürgünde yaşamasına izin vermesi için baskı yapılmasında rol oynadıkları bildirildi. Rafineri aynı zamanda amansız rakipler arasında potansiyel bir köprü görevi görüyor ve bir noktada rafine ürünleri Pencap sınırı üzerinden Pakistan'a taşımayı teklif ediyor.
Hindistan'ın, Sindoor Operasyonu adı altında Pakistan'a karşı başlattığı savaşı yalnızca askıya aldığı ve kapatmadığı göz önüne alındığında, gergin ilişkilerin her iki tarafın da hedefinde çeşitli hedefleri tutmaya devam etmesi bekleniyor. Hem yoksullarla hem de zenginlerle alay eden küresel ekonomik çöküşün hakim olduğu koşullarda, ikisi arasındaki meşhur buzun kırılması muhtemelen sadece bir dürtükleme meselesidir ve geçen hafta böyle bir umut kırıntısı sunmuş olabilir. ABD Dışişleri Bakanı Marco Rubio'nun Jamnagar'daki Reliance petrol rafinerisini ziyarete geldiği gün, Maldivler Devlet Başkanı Mohamed Muizzu İslamabad'a çıkıyordu ve orada donmuş Güney Asya Bölgesel İşbirliği Derneği'ni (Saarc) yeniden canlandırmak için alışılmadık bir çağrı yapacaktı. Muizzu'nun çağrısı, 2023'te takımada ulusunu açıkça Hindistan karşıtı "Hindistan dışarı" sloganıyla yönetmek üzere seçildiği göz önüne alındığında garip bir çağrışıma sahipti.
ABD, Hindistan'ı alternatif ağır ham petrol piyasalarına doğru iterek Moskova'nın savaş zamanı petrol gelirlerini kurutmak istiyor. O zamanlar Pekin'e yakın görülen ve Yeni Delhi'ye açıkça düşman görülen Muizzu, Başbakan Şehbaz Şerif'in rutin olarak gündeme getirdiği iki konuyu ele aldığında Pakistan'da yumuşak bir yaklaşımı tercih etti: Keşmir ve İndus'un Hindistan ile su paylaşımı. 11 yıl sonra İslamabad'a ilk Maldiv devleti ziyaretine liderlik eden Muizzu, gözünü kapsamlı deniz güvenliği ve savunma anlaşmaları üzerinde tuttu. Hem Pakistan hem de Maldivler için daha güçlü bir ikili ilişki, Hindistan'ın bölgesel hakimiyetini dengelemek için gerekli bir stratejik denge unsuru olarak görülüyor. Rubio'nun Jamnagar'a yaptığı ziyaretin amacı sadece