Özgürlükten sonra halkımıza radikal bir şey vermek istiyoruz: normal, işleyen bir devlet. İki yıl önce hiçbir siyasi hırsım yoktu. Memleketim Novi Sad'da teknik bilimler fakültesinde öğrenciydim, insan kaynakları alanında doktora yapıyordum ve hayatımı basitçe yaşıyordum. Bu, Kasım 2024'te Novi Sad'daki yenilenen tren istasyonunda 16 kişinin ölümüne yol açan gölgelik çökmesine kadardı. Bu şok edici olaya tepki olarak sokak protestolarına ve mitinglere katıldım ve birçokları gibi bunun bir dönüm noktası olması gerektiğini fark ettim.
Bu kaçınılmaz bir trajedi değildi. Sistematik yolsuzluk ve yerleşik cezasızlık kültürü, çöküşte bariz faktörlerdi. Ancak yetkililer, tam ve tarafsız bir soruşturma yapılmasını emretmek ve resmi kusurları itiraf etmek yerine, adalet talebimiz nedeniyle bize karşı baskı yapmaya başladı. Sokaklarda aşağılandık ve saldırıya uğradık ama kolluk kuvvetleri hiçbir şey yapmadı. Biz de dershanelerimize ve okullarımıza sığındık, fakülte binalarının içine barikat kurduk, uzun bir yolculuğa hazırlandık.
Sırbistan'da demokratik ilkeler uzun süredir göz ardı ediliyor ancak toplantılarımızda bunlara uymaya özen gösterdik. Koordinasyonumuz geliştikçe, düzenlediğimiz her gösteride aynı net hedefe sahip olduğumuzdan emin olduk: yozlaşmış bir hükümete taleplerimizi karşılaması için baskı yapmak. Ve bunlar herhangi bir özgür ülkede otomatik olarak kabul edilecek taleplerdi. Örneğin Novi Sad tren istasyonunun yenilenmesine ilişkin tüm belgelerin hiçbir düzeltme yapılmadan kamuya açıklanmasını ve çalışmalardan sorumlu olan herkesin hesap vermesini istedik. Sokakta bize saldıranların tutuklanmasını ve yargılanmasını talep ettik. Devlet yetkilileri bunu kabul etmek yerine bizi faşist ve hain olarak damgalamaya başladı.
Kişisel olarak açıkça konuştuğum için hedef alındım. Medya ilişkileri ve iletişimle ilgilendiğimde bu genellikle ülkede kalan birkaç bağımsız yayın organına röportajlar vermek anlamına geliyordu. Bunun için rejimin propaganda makinesi tarafından “milyonlarca” kara para aklamak ve dış güçlerle komplo kurmakla suçlandım. Diğerleri vatana ihanetle suçlandıktan sonra ülkeyi terk etmek zorunda kaldı; bazıları üretilmiş, yasa dışı olarak elde edilmiş deliller nedeniyle aylarca gözaltında tutuldu. Birçoğumuz gözetim altına alındık, ebeveynlerimiz tehdit edildi ve çoğumuz işten atıldı ve hükümet yanlısı popüler basında çamura sürüklendik.
Ama bu korkutmaların hiçbiri bizi kırmadı; aksine kararlılığımızı pekiştirdi. Ve sonunda rejimin asla taviz vermeyeceği netleşince seçim alanına kendimiz girmeyi tercih ettik. Öğrenci Listesinin doğuşu buydu. Açık, demokratik genel kurul oturumları aracılığıyla dürüstlük ve yeterlilik sahibi bireyleri, susturulmuş bir toplum için adalete ve özgürlüğe bağlı kişileri aday gösterdik. Hedeflerimiz açıktı ve asla tereddüt etmedik: Sırbistan'ın parçalanmış bir ülkede hukukun üstünlüğü, bağımsız kamu kurumları, şeffaflık ve dayanışma ile yönetilmesini istedik. Durmaksızın kampanyalar yürüterek Sırbistan'da binlerce kilometre yürüdük ve bunu yaparak, inanıyorum ki, daha geniş halk arasında umudun yeniden canlanmasına yardımcı olduk. Devlet propagandası bu kadar filtrelenmemiş taban ivmesini bastırmayı ümit edemezdi.
Artık rejim düştü, Sırbistan'ı yeniden inşa etmek için ortak çabamız başlıyor. Doğru, şüpheciler parlamentoyu siyasi acemilerle doldurduğumuzu iddia edebilir. Gerçek şu ki burayı hizmet etmeye istekli ve öğrenmeye istekli insanlarla doldurduk. Yeni seçilen temsilcilerimiz profesörlerden oluşuyor.