Ricardo Contreras'ın yeni bacağı ahşap bir tezgahın üzerinde duruyor. Venezuela'yı vuran çifte depremin üzerinden dört aydan uzun bir süre geçmesine rağmen, 24 yaşındaki adamın yaraları hala iyileşme aşamasında. 24 Haziran gecesi enkaz altında sıkışıp kaldığında saatlerce kurtarılmayı bekledi. Sol bacağı düşmüş bir kapı çerçevesinin altına sıkışıp kan dolaşımını sınırlamıştı. Ampute edilmesi gerekiyordu. Ricardo, 16 yaşındaki kardeşi Andres Contreras'a bakarak, "En büyük başarılarımızdan biri hayatta kalmamızdır" dedi. "İlk başta Andres'in iyi olduğunu öğrendiğimde bacağıma pek aldırış etmedim. Andres'in iyi olmasını binlerce kez tercih ederdim." Ama şimdi Ricardo yeni gerçekliğine uyum sağlıyor. Kendisi ve erkek kardeşi, yaralanmaları nedeniyle halen fizik tedavi görüyor. Kavurucu bir öğleden sonra, kuzeybatı Caracas'ın tepelerindeki küçük bir atölyede oturuyor ve yeni protez bacağına hazırlanmak için rehabilitasyon egzersizleri yapmayı bekliyor.
Ricardo, "Şimdi mesele depremden önce sahip olduğum bağımsızlığımın bir kısmını yeniden kazanmakla ilgili, çünkü beni en çok sınırlayan şey bu" dedi. Ancak iyileşme, karşılaştığı zorluğun yalnızca bir kısmı. Çökme sırasında ebeveynleri öldü. Özellikle küresel ilginin azalması ve uluslararası bağışların azalması nedeniyle kaynaklar ve yardımlar da azaldı. Eylül ayı itibarıyla Birleşmiş Milletler Çocuklara Yardım Fonu (UNICEF), Venezüella'daki deprem desteğini sürdürmek için gereken 65,7 milyon dolardan yalnızca 29,5 milyon dolarını temin ettiğini açıkladı; bu da yüzde 55'lik bir eksiklikti. Ayrı bir gelişmede, aynı ay Uluslararası Kızıl Haç, Venezuela müdahale çabalarının yalnızca yüzde 39,8'inin finanse edildiğini söyledi. Contreras gibi hayatta kalanlar yalnızca uzuvlarının ve aile üyelerinin kaybıyla boğuşmakla kalmıyor, aynı zamanda azalan destekle birlikte artık yaşam boyu sağlık masraflarıyla da karşı karşıya kalıyorlar. Hükümet yetkililerine göre depremlerde 6.500'den fazla kişinin öldüğü doğrulandı.
En az 226.696 kişi yaralanma nedeniyle hastanede tedavi gördü. Hükümet, ampütelere ilişkin bir nüfus sayımı hazırladığını ancak hiçbir ayrıntının kamuoyuna açıklanmadığını açıkladı. Karakas'ta protez uzuvlar üreten bir atölye olan Ortoprotecnica'da yönetmen Bianca Damaso, Ricardo gibi hayatta kalanlara iyileşmenin sonraki aşamalarında yardımcı oluyor. Uzuvlarını kaybedenler için, proteze hazır olmak genellikle iki ila üç ay süren fizyoterapi, rehabilitasyon ve hazırlık gerektirir; yaraların iyileşme şekline ve önceden var olan sağlık koşullarına bağlı olarak bazen daha uzun sürebilir. Damaso, "Bu, her bir kişiyi bulunduğu yerden desteklemeniz gereken çok bireysel bir süreç, çünkü bazıları protez yaptırmak için çok endişeli, ancak ciltleri henüz iyileşmedi bile" diye açıkladı. Aralarından seçim yapabileceğiniz 100'den fazla diz tipi ve 200'den fazla ten rengi bulunduğunu söyledi.
Ancak süreç ilk prova ile bitmiyor. Çocuklar büyüdükçe beş veya altı yedek proteze ihtiyaç duyabilirken, yetişkinlerin sürekli ayarlama ve onarımlara ihtiyacı olabilir. Bir de psikolojik engeller var. Depremden sağ kurtulanların çoğu, tekrar yürüyüp yürüyemeyecekleri, tekerlekli sandalyeye ihtiyaç duyup duymayacakları veya bağımsız olarak idrara çıkıp çıkamayacakları gibi pratik gerçekleri merak ediyor. Damaso'nun deneyimine göre pek çok kişi, kendilerini sevecek bir partner bulup bulamayacaklarını da sorguluyor. Damaso, "Şu anda onlar için zorluklar fiziksel olmanın ötesinde olacak. Bunlar zihinsel savaşlar" dedi. Atölyesinde ısrarla uyguladığı bir kural var: “Onlara şunu söylüyoruz: