MK Galerisi, Milton Keynes Lowry, çamur yığınları, çürüyen barakalar ve bacalarla dolu gökyüzüyle kuzey İngiltere'yi ruhları ezen bir distopya olarak tasvir ediyor İnsanlar Hastings Savaşı'nı görmek için British Museum'da sıraya girerken, Milton Keynes'teki MK Galerisi'nde LS Lowry'ye ilişkin bu mükemmel araştırma sizi geçmişimizin başka, belki de daha belirleyici bir kısmına, Britanya'nın dünyadaki en sanayileşmiş toplum olduğu çağa götürüyor. Laurence Lowry 1887'de doğdu ve 41 yıl boyunca kira tahsildarı olarak çalıştı; bu iş onu memleketi Greater Manchester'ın her yerine, oradaki insanları ve yerleri gözlemlemeye götürdü. Şehrin kiri ve eziyeti onun ruhunda vardı. MK, Lowry'yi kalbindeki bir şarkıyla ortaya çıkarmak için onu tam anlamıyla bir sanatçı olarak göstermek istiyor, ancak sizi tutan ve üzen şey onun şehir cehenneminin sefaletidir.
1930 tarihli Coming from the Mill adlı tablosunda vardiyanın sonu gelir ve çok sayıda insan sanki hapishaneden çıkıyormuşçasına bir fabrikanın kasvetli sarı kapısından çıkar. Günlük esaret onları kırılmış ve bitkin bırakmıştır ve küçük dalgın figürler, gülmek veya sohbet etmek için durmadan, her biri içine kapanık, perişan bir şekilde ayrı evlerine giderek yürürken öne doğru eğilirler. Onlar resmin kahramanları değiller; onlar pasif kurbanlar. Endüstri mimarisi, hayatlarını yönetirken resme de hakim oluyor. Zamanlarını ve enerjilerini tüketen değirmenin yanında cüceleşen bu küçük insanlardan herhangi biri nasıl bireyselliğe ulaşabilir? Donuk kıyafetlerindeki küçük değişiklikler dışında hepsinin aynı görünmesine şaşmamalı. Sanayi Devrimi nedeniyle kibrit çöpü insanlara indirgendiler.
Lowry, endüstriyel Britanya'nın Franz Kafka'sıdır. Yapabileceği en iyi şey bu diye kabaca resim yapan saf bir sanatçı değil. Friedrich Engels'in Manchester'ını kesinlikle tanımış olmasına rağmen, kapitalizmin adaletsizliklerini açıkça ortaya koyan sabırlı bir sosyal gerçekçi de değil. O, iç melankolisinin endüstriyel yüceliğe yansıdığını gören modern bir dışavurumcudur. Onun umutsuzluğuyla içiyor, onun yabancılaşma şiiriyle ziyafet çekiyor. Lowry'nin Kuzeyinde yolculuk ederken, onun kişisel umutsuzluk batağına daha da batıyorsunuz.
Slough of Despond, 1924'te Adelphi'de Irwell Nehri çizimi için iyi bir alternatif başlık olabilir. Çamur ve kül yığınları, Salford'un içinden geçen yavaş akan nehri boğuyor; kıyıları dumanlı, bacalarla kaplı bir gökyüzüne karşı çürüyen barakalar ve gecekondu mahalleleriyle kaplı. Şehrin baş döndürücü ve ezici varlığını tasvir eden Lowry, en saf haliyle. Kent kiliselerinin siyah, boğumlu kulelerini, o devasa değirmenler kadar zevkle çiziyor ve boyuyor. İkinci Dünya Savaşı'nda, bombardımanı ayrıcalıklı bir şekilde gören bir yangın gözlemcisiydi: Piccadilly, Manchester'da yeni bombalanan binaların çiziminde hâlâ dumanla kaplı kömürleşmiş tuğla kabukları görülüyor.
Bu gösteri onun yeteneğinin daha az bilinen diğer boyutlarını ortaya çıkarıyor. Ancak Göller Bölgesi resimleri, şehirlerinden çok daha tüyler ürpertici. 1950'de yapılan Göl Manzarası, gümüşi durgun suyla bölünmüş, soyut, müzikal hüzün darbeleriyle uzaklaşan alçak kıvrımlı tepelerin manzarasıdır. Bu ürkütücü dünyada hiçbir insan ya da hayvan yaşamıyor. İnsanları yakından resmettiğinde daha da rahatsız edici oluyor: Gözleri dik dik bakan genç bir adam, hepsi eşit derecede çaresiz görünen bir baba ve oğulları. İdeal kadınını basitleştirilmiş oyuncak bebek benzeri bir yüzle boyamak için aydınlanıyor, görünüşe göre Raphaelite Öncesi kırmızı dudaklı güzelliklere saygı duruşu niteliğinde ama sonuç tuhaf bir şekilde robotik. Yüzü sergideki ürünlerde, pe