Tüm seçim kampanyalarının, onları özetleyen, yarışmada söz konusu olanın özünü yakalayan bir veya birkaç anı vardır. Brezilya'daki ikinci turda o an, son başkanlık tartışmasının birkaç dakikasında yaşandı. Tartışma, prensipte, hafta sonları toplu taşımada sıfır ücret etrafında dönüyordu; bu öneri, haftalık çalışma süresinin altı günden beş güne indirilmesine paralel olarak işçilerin dinlenme zamanlarından yararlanmasını sağlayacak şekilde tasarlanmıştı. Flávio Bolsonaro lehte olduğunu söyledi ancak hükümeti satın alma gücünü zayıflatmakla suçladı: Lula "tek eliyle verip dokuz parmağıyla alırsa" daha yüksek bir asgari ücretin hiçbir faydası olmayacağını savundu. Sağın bir parmağı eksik olan başkana karşı kullandığı ve kısa sürede pişman olacağı incitici bir ifade. Sorun bir sınıf sorununa atıfta bulunuyordu. Lula da sınıfsal bir tepki oluşturma fırsatını kaçırmayacaktı. Başkan, eğer iş dünyasını bilen biri varsa, kendisinin de hatırladığı gibi, 17 yaşında gece vardiyasında çalışırken parmağını kaybeden ve reşit olmadığı için kendisine uymayan kişinin kendisi olduğunu iddia etti. Bolsonaro ailesine Rio de Janeiro'daki parapolis gruplarıyla atfedilen bağlantılara atıfta bulunarak bir "milis" in kendisine bu şekilde hitap etmesine izin vermeyeceğini söyledi. Ve rakibini hayatında hiç çalışmamakla ve kariyerine federal milletvekili iken babasının ofisinde hayalet bir pozisyonda başlamakla suçladı. Lula kişisel şikâyeti toplumsal bir şikâyete dönüştürdü. Tabii ki, Flávio Bolsonaro ikinci turu -kazanacağı belliyken- sadece retorik bir yanlış adım yüzünden kaybetmedi. Ancak Lula'nın deyimiyle bu "küstahlık", Petismo karşıtlığının (İşçi Partisi'nin düşmanı olan siyasi ve toplumsal blok) altında bulunanlara yönelik daha geniş bir küçümsemeyi ortaya çıkardı. Lula, cevabıyla aynı zamanda aşırı sağın uzun zamandır hem Kuzey'de hem de Güney'de uyguladığı fikir gücünü tersine çevirdi: Belçikalı filozof Michel Feher'in belirttiği gibi, bu hak, kapitalistleri ve çalışanları karşı karşıya getirmek yerine toplumu iki ahlaki gruba bölüyor: üreticiler ve asalaklar. O anda parazit Flávio'ydu; yapımcı Lula. Ultra aday, tabanının ruhunu harekete geçirme avantajıyla kampanyaya başladı. Düşman kampından ıssızlık geçti. İlk tur sadece Flávio Bolsonaro'yu Lula'nın önünde bırakmakla kalmadı (bu da seçimi belirliyordu), sağ kanat valiliklerde ve Senato'da da önemli zaferler elde etti. PT'yi silip süpüren dalga, birkaç gün sonra Lula'yı da silip süpürecekti. Ancak köşe yazarı Mario Sergio Conti'nin de belirttiği gibi geri dönüş başlangıçta aşağıdan geldi. Ve büyük ölçüde gençlerden. Sendikalar, üniversiteler ve sosyal örgütler, gelecek olanın korkusuyla harekete geçerek toplanmaya başladı: sözde ılımlı bir Bolsonaro'nun arkasında, vahşiliğe dönüşü öngören bir Bolsonaroizm 2.0. Conti özetledi: "Aşırı sağın yeniden iktidara gelmesi durumunda ne yapacağını birdenbire anlayan paniğe kapılan insanlar onu durdurma görevini üstlendiler." PT, seçim gününe kadar epik bir geri dönüş yapmayı başardı. Sol sokağa çıktı. Ancak sanal dünyada da yeniden yer kazandı. Lula zafer konuşmasında şunu vurguladı:
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.