Müzik onları benim neslimin birçoğunun tanımladığı şekilde tanımlamayabilir, ancak çocuklarım hala iyi bir melodiyi duyduklarında iyi bir melodiyi biliyorlar. Birkaç yıl önce bir St Kilda yazında, ailemiz işlek bir caddede arabayı sürerken, arabanın camları kapalı, Eric Carmen'in Make Me Lose Control şarkısını bağırarak sürüyordu. Ebeveynlerin bazen yaşadığı beden dışı deneyimlerden birini yaşadım; burada daha genç, daha soğukkanlı halinizi, akut bir utanç ve umutsuzluk içinde izlerken net bir şekilde görebiliyorsunuz. Kendi önyargılarınızı incelemenin, çocukları kültürel şeylerle meşgul olarak yetiştirmeye çalışmaktan daha iyi bir yolu yoktur. Onların liderliğini üstlenmek beni bale, orta çağ festivalleri ve Gruffalo sahne şovu gibi garip bölgelere götürdü. Ancak ergenliğin iç bölgelerine girdiğimizde müzik, yolculukların en açıklayıcı ve öngörülemez olanı olmaya devam ediyor.
Tam açıklama - Ben iyileşmekte olan bir müzik züppesiyim. Gazetecilikle tanışmam, 1920'lerin başlarında Cream dergisinde "rock gazetecisi" olmak (o kartvizitin heyecanını bir düşünün) olmakla oldu. Gençliğimin çoğunu plak mağazalarının tezgahlarının arkasında harcadığımdan, High Fidelity'yi bir tür ikinci el anı olarak gören (çoğunlukla) genç adamlardan biriydim. Ah, ana akım babaya olan aşkından dolayı seni nasıl da yargıladık. Ve yine de. Çocuklar ve müzikle ilgili harika şey, onların sevdikleri şeyleri sevmeleridir. Hiçbir çocuk doğuştan soğukkanlılık veya çekingenlik duygusuyla doğmaz. Ve çocuk oldukları için eğlenceli şeyleri severler. Bizimki Play School kayıtlarından ayrılacak yaşa geldiğinde, onların yerel mağazalarda serbestçe dolaşmasına ve evlerindeki ucuz müzik çalarlar için CD seçmelerine izin verdik. 1 dolara, 80'lerin En İyisi'nden oluşan sekiz disklik bir set elde ettik. Bunun yaşamı değiştirdiği kanıtlandı.
80'lerin popuna nostaljik bir sevgim yoktu. Kendi müzik zevkimi geliştirirken, neşeli pop fikrim Morrissey'in kız arkadaşını komada hayal etmesiydi. İyi zamanlar! Ama aniden hayatlarımızın müzikleri Tears for Fears, A-ha ve Bananarama tarafından yapıldı. En büyüğümüz anaokulunun son sunumunun müziği olarak Beach Boys'un Kokomo'sunu seçtiğinde durumun ciddi olduğunu biliyordum. Çocuklarımızın o zamandan beri keşfettiği yeni müzik ve sanatçılara minnettarım. Sürekli değişen çalma listeleri (araba yolculuklarında birçok çatışmanın kaynağı) beni Chappell Roan'dan Rayeto deniz gecekondularına ve modern halktan çeşitli eylemlerle tanıştırdı. Ancak en büyük hediye, zaten bildiğim müzik konusunda ne kadar yanıldığımı anlama şansı oldu. Görünüşe göre Queen pejmürde ve abartılı değil, neşeli ve olağanüstü. Belinda Carlisle tek kullanımlık şarkılar söylemedi ama şimdiye kadar yazılmış en mükemmel pop şarkılarından bazılarını seslendirdi. Aynı şekilde Bileklikler de. Cyndi Lauper'ı mı? Dahi. Ucuz Hile? Aslında oldukça iyi.
Bowie'nin en zengin döneminin Hunky Dory to Low albümleri değil, Let's Dance'in ilk üç parçası olduğunu kim bilebilirdi? (Kendisinin ve Jagger'ın Dancing in the Street'in sarhoş şarkılı versiyonuna mansiyon ödülü verildi.) Kim biliyordu? Çocuklar biliyordu. Bu nesil çocuklarla ilgili ilginç olan şey, konu müzik olduğunda ne kadar çok yönlü ve eklektik olmalarıdır. Yayın yaşı, müzik geçmişinin neredeyse tamamının herkesin her zaman erişebileceği anlamına geliyor. Yeni müzik artık eskiye hakim değil. Eddie Cochran'ın Twenty Flight Rock'ını duymak Weeknd'in Blinding Lights'ını duymaktan daha zor değil. Ebeveynlerinin zevkleri şüphesiz bir rol oynuyor - çocuklarımızın katıldığı 80'ler temalı parti ve diskoların sayısından kaçış yok - ama onların müzik dünyaları, müzik kütüphanesi tek bir parçaya sığan ebeveynleriminkinden çok daha geniş görünüyor.