1940 yılının Ekim ayında Tasos Chalkias, Bishdouni'deki Yanya'da orduda bulundu. Omzunda makineli tüfek, boynunda ise değerli bir muska gibi klarnet. Önümüzdeki aylarda birinin savaşın dilini, diğerinin ise yaşamın dilini konuşacağını henüz bilmiyordu. Aziz Demetrius'un günü olan 28 Ekim'de şafak sökmeden iki gün önce subaylar ve askerler bir ziyafet düzenlemişlerdi. Halkias ve birkaç çalgıcı arkadaşıyla birlikte kurduğu küçük orkestra çalıyor, askerler dans ediyordu. Belki bazıları bunun son partileri olduğunu biliyordu. Belki yine olmaz. Kaptanı ona "Halkia, klarneti gözlerin gibi tak ki Tiran'da dans edebilelim" dedi. Ve bir süreliğine, gece yarısı Yanya müzikle doldu. Sonra 28 Ekim geldi. Ve müzik durdu.
Bombalar kahvaltıyı parçalamaya başladı. Kurşunlar yağdı. Askerler yataktan fırlayıp yerlerine koştular. Yalnızca Tasos Chalkias hâlâ uyuyordu. Ziyafetten yarı sarhoş olduğundan, savaşın çoktan kapıyı çaldığını fark etmemişti. "Uyan yavru köpek, savaştayız!" Spanomarias ona bağırdı. "Vızıltı yapıyor, Spanomaria. Kalamas'a çarpıyor," diye mırıldandı uykusunda. Sonra gözlerini açtı. Ayağa kalkıp silahlarını, makineli tüfeğini ve klarnetini aldı. Savaşta bir an bile bırakmadığı iki şey. Onların mevzilerine gelen Chalkias, yerleştirildiği yerde makineli tüfeği gördü. Ortaya çıktı.
Baktı ve anladı. "Burada bir dakika bile kalmayacağım. Ve eğer beni tutmak istersen diğer çocukları da korkuturum. Bu hiç hoş olmaz." Teğmen onu duydu. Belki de hayatın bir insana birkaç yıl daha verdiği anlardan biriydi bu. Biraz sonra ilk İtalyan bombası düştü. Tam orada. Makineli tüfeğin içindeki 19 asker öldürüldü. O gece Yanya ölümün sessizliğine gömülmüştü. On dokuz ölü battaniyelere sarıldı. Çevrelerinde yaşayanlar ağlıyordu. Kimse uyuyamadı. Sonra Chalkias saygısız görünen bir şey yaptı. Klarneti kutusundan çıkardı. Montajını yaptı. Islak toprağın üzerine bağdaş kurup oturdu. Ve bir Epirot kıyamet günü oynamaya başladı. On dokuz için. Birkaç saat önce onun yanında olan ve şimdi gitmiş olanlar için. O gece klarnet dans etmek için çalınmadı. Ağlıyordu.
Savaşlar devam etti. Ve ardından Yunan karşı saldırısı geldi. 3. Tabur Tepe 669'a doğru ilerledi. Vissani, Delvinaki, Pogoni. Dağlar askerlerle doluydu. Ve orada, savaşın sıcağında Halkias'ın bacağında bir bomba bulundu. Düştü. Yükünü hafifletmek isteyerek ruloyu üzerine attı. Ancak zaten yürüyemediğini anlayınca, yeni yaralanan bir adam için tuhaf bir şey istedi. "Bana ruloyu getir." İçeride klarnet vardı. Yanında olmasını istediği tek şey. Onu kilometrelerce yaralı olarak Yanya'ya taşıdılar. Ve klarneti kollarında tutuyordu. Sanki geride bıraktığı hayattan bir parçaya tutunuyormuş gibi. Ailesi, kalenin yukarısındaki hastanede onu bulmaya geldi. Karısı. İki oğlan. Ve sonra klarnet yeniden sesini değiştirdi. Ölüm ilanlarını bırakın. Ve şarkı söylemeye başladı.
Yaralılar için oynadı. Amputeler için. Vücudunun bir parçasını dağlarda bırakan insanlar için. Onlar da dinliyorlardı. Cepheden gelen haberler umut getirdi. Yunan ordusu ilerliyor