Daha sonra okumak veya başvurmak üzere favori makalelerinizi ve hikayelerinizi favorilerinize eklemek ister misiniz? Bağımsız Üyeliğinize bugün başlayın. Devasa bir tahta blokun üzerinde duran 63 yaşındaki Alingo Doekoe eğildi ve geleneksel kazmayı sallayarak kereste parçalarını ustalıkla kesip çıkardı. Kökleri Batı Afrika'ya dayanan geleneksel bir Saamaka oyunu olan Adji-boto'nun tahtası yavaş yavaş şekilleniyordu. Burada Piki Seei'de (Dutchas Pikin Slee'de resmi olarak bilinen köyün Saamaka adı) Saamaka'nın ahşap oymacılığı ve dekoratif sanat geleneği olan tembe, uzun zamandır günlük yaşamın bir parçası olmuştur. Saamakalar, ataları Hollanda sömürge yönetimi sırasında kölelikten kaçan ve üç yüzyılı aşkın bir süre önce ülkenin ormanlık iç kısımlarında bağımsız topluluklar kuran Surinam'daki altı kabile halkından biridir.
Çoğunlukla erkekler tarafından uygulanan ve babalardan ve yaşlılardan genç nesillere aktarılan tembe, banklardan küreklere, teknelerden taraklara, kapılara ve nehir boyunca sıralanan ahşap evlere kadar her şeyde görülebilir. Çevredeki orman, Saamaka topluluklarını yüzyıllar boyunca ayakta tutmuş, kültürel geleneklerinin merkezinde yer alan yiyecek, inşaat malzemeleri ve kaynakları sağlamıştır. Ancak altın madenciliği ve ağaç kesiminin yaygınlaşması çevre üzerinde artan bir baskı oluştururken, insanları köylerinden ve geleneksel el sanatlarından uzaklaştırıyor. Geriye kalan oymacılar için bu değişim, bir sanat formunun kaybından daha fazlası anlamına geliyor. Piki Seei'de bir oymacı olan 50 yaşındaki Josasath Liefde, "Ağaç oymacılığı bizim bir parçamızdır" dedi. "Bu, yaşamaya devam edecek bir Saamak geleneğidir." Oymacılık nesiller boyu bilgi birikimini barındırıyor Tembe geometrik tasarımları anlamlar ve hikayeler taşıyabiliyor, zanaat ise ahşabı günlük yaşamda kullanılan nesnelere dönüştürüyor.
Doekoe onlarca yıl boyunca ahşap oymaya ve Saamaka geleneklerini korumaya çalıştı. Piki Seei'de oymacıları bir araya getiren ve kültürel bilgiyi genç nesillere aktarmak için çalışan bir kolektif olan Totomboti ile ilgileniyor. Totomboti'deki oymacıların çoğu, 1930'larda Jamaika'da ortaya çıkan ve Afrika kimliğini ve doğayla bağlantıyı vurgulayan manevi bir hareketin takipçileri olan Rastafaryanlardır. Rastafari tüm Saamaka'da uygulanmasa da Piki Seei'de bu inancın özellikle güçlü bir varlığı vardır. Doekoe, kendisinin ve köydeki diğer erkeklerin, kendi ruhani gelenekleriyle ve doğal dünyaya ilişkin bilgileriyle benzerliklerini fark ettikten sonra bunu benimsediklerini söyledi.
Atölyelerinde, oymacılar çeşitli tamamlama aşamalarında parçalar üzerinde çalışırken, tahta bloklar ve talaşlar zemini kaplıyordu. Doekoe, mümkün olduğunda devrilen ağaçları kullandıklarını ve ara sıra diğerlerini de kestiklerini ve bunların orman üzerindeki etkilerini sınırlamaya dikkat ettiklerini söyledi. Totomboti kolektifine göre, ahşap işçileri yılda yalnızca bir veya iki kütük kullanıyor ve zanaatlarına uygun sert ağaçları seçici bir şekilde hasat ediyor. Ancak Doekoe için ahşap oymacılığı, ürettikleri nesnelerden daha fazlasıdır. Saamaka müziği, dili ve sanatı, Atlantik ötesi köle ticareti sırasında zorla Surinam'a nakledilen atalarının Afrika kültürlerine ait unsurları koruyor. “Sanatımızın içinde bilgi gizlidir” dedi. Liefde, ağaçları ailesinin ve toplumunun ihtiyaç duyduğu nesnelere nasıl dönüştüreceğini babasından öğrendi. Banklar ve kürekler yapıyor ve 15 metreye (49 feet) kadar uzunlukta tekneler inşa ediyor.
"Burayı terk etmek zorunda kalırsanız bir tekneye ihtiyacınız var ve o tekneyi yapmak için kullanılan tahtalar bu ormandan geliyor" dedi. “Yani bu bizim geçim kaynağımız.” Doekoe bazen iki ayı hiçbir şey satmadan geçiriyor. O