James Hiram Bedford 12 Ocak 1967'de öldü, ancak cesedi gömülmedi. Bunun yerine, gelecekteki tıbbın bir gün onu yeniden canlandırabilmesi umuduyla, çok düşük sıcaklıklarda bir koruma süreci olan kriyoprezervasyona tabi tutuldu. Emekli bir psikoloji profesörü, savunucularının günümüzün tıbbi kriterlerine göre ölümün nihai sınırı temsil etmediğine inandığı deneysel bir uygulama olan kryonik biliminin öncüsü haline geldi. Yaklaşık altmış yıl sonra Bedford'un cesedi hâlâ korunuyor. Hikayesi, doğaçlama dondurma işlemlerini, aile anlaşmazlıklarını, mali sıkıntıları ve birden fazla taşınmayı kapsıyor. Ancak en önemli soru hala cevapsız kalıyor: Bu şekilde muhafaza edilen bir insan tekrar hayata döndürülebilir mi? Böyle bir prosedür, vücudunun bakımını üstlenen Alcor kuruluşunun belirttiği gibi bugüne kadar başarıyla gerçekleştirilmedi.
Bedford, Berkeley'deki Kaliforniya Üniversitesi'ne bağlı bir psikoloji profesörüydü. Daha sonraki yıllarda kendisine akciğerlerine yayılan böbrek kanseri teşhisi konuldu. Tedavisi mümkün olmayan bir hastalıkla karşı karşıya olduğundan, gelecekteki tıbbi ilerlemelerin kanseri tedavi etmeyi ve hatta yaşlanmanın etkilerini tersine çevirmeyi mümkün kılabileceğine inanıyordu. Bu nedenle kararı sadece vücudunu bilime bağışlamak değildi. Bu, tıbbın o zamanlar var olmayan olanaklara sahip olabileceği bir süre boyunca bedeni koruma girişimiydi. Sunulan metne göre Ömrü Uzatma Derneği, kısa süreli koruma için yalnızca ilkel koşullara sahip olduğunu kabul ederek, 1965 gibi erken bir tarihte bir kişinin ücretsiz dondurulmasını teklif etti. Ancak Bedford, yeni kurulan California Cryonics Society ile ilişkilendirildi. Vasiyetinde kriyonik amaçlar için 100.000 dolar bıraktı. Alcor'un tarihi belgeleri, paranın araştırma amaçlı olduğunu ve bir kısmının muhtemelen uzun vadeli depolama için kullanıldığını belirtiyor.
Bedford, 73 yaşında Glendale, California'daki bir bakımevinde öldü. Takip edilen prosedür modern laboratuvar koşullarından çok uzaktı. Ekip aceleyle bir araya getirildi ve CBL'ye göre bir doktor, bir kimyager ve California Cryonics Society'yi yöneten eski bir televizyon tamircisi olan Robert Nelson'dan oluşuyordu. Orijinal metindeki açıklamaya göre, prosedür başlamadan önce ekip üyeleri yatağının yanında sandviç yediler ve kahve içtiler. Hemşireler cesedi serin tutmak için mahalledeki donduruculardan buz topladı. Bedford'a, donmanın neden olduğu hasarı azaltmak amacıyla DMSO olarak bilinen ve Ringer çözeltisiyle karıştırılmış bir dimetil sülfoksit çözeltisi enjekte edildi. Dolaşımı sürdürmek ve oksijen sağlamak için bir cihaz da kullanıldı. Ceset daha sonra kuru buzla kaplandı ve bir strafor kutuya yerleştirildi, daha sonra sıvı nitrojen içeren özel bir metal tanka aktarıldı.
Kriyonik ekipmanlarının geliştirilmesinde de yer alan yerel bir peruk üreticisi olan Edward Hope, ilk tankın yapımına katıldı. Her ne kadar amaç gelecekteki canlanma için koruma olsa da, ilk prosedür ciddi doku hasarına neden olabilecek dondurmayı içeriyordu. Vücudun korunması kısa sürede lojistik ve mali bir sorun haline geldi. Orijinal metne göre, velayet masrafları ve cenazeyi isteyen yakınlarının açtığı davalar mevcut parayı tüketmişti. Sonraki yıllarda cenaze farklı kurumlar arasında taşındı. Aile 1977'de kapsülün bakımını devraldığında, Bedford'un oğlu Norman'a kilit bir rol verildi. Çoğu kişiye göre önümüzdeki beş yıl boyunca kapsül