Bağımsızlıktan iki hafta sonra, özellikle Doğu Pencap'ta toplumsal şiddet manşetlere hakim oldu ve Quaid-i-Azam barış için hararetli bir çağrıda bulunmak zorunda kaldı. 25-31 Ağustos 1947 tarihleri arasındaki diğer önemli gelişmelerde Madar-i-Millat Bayan Fatima Jinnah kadınların okuryazarlığına olan ihtiyacı yineledi, Pakistan ilk büyükelçiliğini Washington DC'de açtı ve Birleşmiş Milletler'de Filistin sorununa farklı çözümler tartışıldı. 25 Ağustos sayısının birinci sayfasındaki ana haberin başlığında Quaid'in yurttaşlarına "Pakistan uğruna barışı koruyun" çağrısından alıntı yapılıyordu. Bay Jinnah, "Pakistan'ı geri alabileceklerini düşünenler ne yazık ki yanılıyorlar" dedi. Doğu Pencap'taki toplumsal şiddetten bahsediyordu. "Doğu Pencap'ta Müslümanların hayatına ağır bir darbe vuran şiddet çılgınlığını giderek artan bir acı ve endişeyle izliyorum."
Aslında, 27 Ağustos sayısında, durumu "Doğu Pencap'ta devam eden bir soykırım" olarak tanımlayan baş haber, bu Hindistan eyaletindeki şiddetin çeyrek milyondan fazla mülteciye yol açtığını söylüyordu. Raporda sert bir ifadeyle, "Ferozepur, Hoshiarpur, Jullundur, Gurdaspur, Ludhiana ve Ambala hâlâ katliam ve diğer vahşet yuvaları" diye eklendi. Quaid, yurttaşlarına dikkatli olmaları ve Pakistan'daki toplumsal karışıklıkları önlemeleri gerektiğini hatırlattı: "Pakistan'ın kesinlikle düzensizlikten uzak tutulması son derece önemlidir..." Bay Cinnah'ın endişelenmek için haklı nedenleri vardı, çünkü bağımsızlıktan sonraki haftalarda Lahor ve Pencap'ın diğer bölgeleri toplu katliamlara tanık olmuştu; 25 Ağustos sayısında ise Haberleşme Bakanı Sardar Abdur Rab Nishtar'ın Belucistan'a gönderilmek üzere gönderildiği belirtiliyordu. Oradaki karışıklıkları bastırın. Günümüzden farklı olarak o dönemdeki şiddet dini nitelikteydi.
Sardar Nishtar, Quetta ziyareti sonrasında "Durum kesinlikle normal" dedi. "Yanan bölgeyi, Hindu ve Sih bölgelerini de gezdim. Ayrıca mülteci kamplarına da gittim ve onların barınma ve karne düzenlemelerini inceledim. … Artık Tanrı'nın lütfuyla durumun tamamen normal olduğunu hissediyorum..." Ayrıca 25 Ağustos tarihli sayısında Bayan Fatima Jinnah, kadınlara yönelik bir okuryazarlık kampanyası başlatılacağının imasını yaptı. Quaid'in kız kardeşi, "Eğitim," dedi, "herhangi bir ulusun ilerlemesi için ön koşuldu... İlk fırsatta, Pakistan kadınları arasındaki cehaletin kökünü kazımak için büyük bir girişim başlatılacak..." Bunlar elbette ilerici, asil düşüncelerdi. Bazı tahminler, Bağımsızlık zamanında Pakistan'da kadın okuryazarlığının yüzde 10'un altında olduğunu, ülkenin kırsal kesimlerinde ise neredeyse sıfır olduğunu gösteriyor. Bugün kadınların okuryazarlık oranı yüzde 54 civarında olduğundan hiçbir ilerleme kaydedilmediğini söylemek yanlış olur. Ama yeterince şey yaptık mı?
Ne yazık ki, birbirini takip eden yöneticiler, birçok 'eğitim acil durumu' ilan edilmiş olmasına rağmen, Pakistan'ın kurucularının okuryazarlığı yayma çabasını taklit etmekte başarısız oldular. Memurların onlarca yıldır ihmalinin sonuçları mı? Bugün en az 25-26 milyon okul çağındaki çocuk okula gidemiyor, on milyonlarca yetişkin Pakistanlı ise okuma yazma bilmiyor. İnsan bu milletin kurucularının bu berbat rakamlara ne diyeceklerini merak ediyor. Pakistan ile ABD arasındaki ilişki çalkantılı bir ilişkiydi; ilki bir zamanlar Sam Amca'nın bu bölgedeki "en müttefik müttefiki" olarak görülüyordu, Afganistan'da Amerikan karşıtı Sovyet "cihadı" ile mücadeleye yardım ediyordu ve birçok deneyime sahipti.