Kaydedilmiş öğe sınırınıza ulaştınız.
Daha fazlasını eklemek için kaydedilmiş listemizden öğeleri kaldırın.
Nicholas Kristof, BM’nin insani yardım çabalarını haklı olarak övüyor ancak nihai başarısızlığını görmezden geliyor (“BM korkunç – ama şu anda ona umutsuzca ihtiyacımız var”, 28 Eylül). İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra küresel çatışmaları önlemek amacıyla kurulan BM’nin temel misyonu, beş ülkeye veto hakkı verilmesiyle baştan sakatlandı. Bugün, modern savaşa karşı dişsiz kalmaya devam etmektedir. Donald Trump’ın BM platformunu İran’a fiilen savaş açmak için kullanmasından daha iyi hiçbir şey bu beyhudeliği kanıtlayamaz. Hala birleştirilmiş insani sistemlere ihtiyacımız var ancak bir barış gücü olarak BM bir anakronizmdir. Savaşın durdurulması konusunda küresel bir yeniden düşünme zamanı gelmiştir - siyasetçiler değil, insanlık tarafından şekillendirilen bir yeniden düşünme. Chris Rivers, Port Macquarie
Geçtiğimiz hafta, ABD ve İsrail liderleri Birleşmiş Milletler’deki konuşmalarını, tam da dünya örgütünün kaçınmak için kurulduğu şeyi yapmak üzere kullandılar; düşmanlarının yok edilişini yücelttiler ve talepleri karşılanmazsa daha da ileri gitmekle tehdit ettiler. Başkan Donald Trump’ın BM’ye duyduğu küçümseme iyi bilinmektedir. Onun liderliğinde, dünyanın en zengin ülkesi aidatlarını ödemeyi reddediyor ve Trump, burayı kendi çarpık dünya hükümeti görüşünün bir kuklası olacak kendi “Barış Kurulu” ile değiştirmeyi amaçlıyor. Trump’ın başkanlığı neyse ki sona erdiğinde, ABD dış politikasında sağduyunun geri dönüp dönmeyeceğini veya yerine havarilerinden birinin geçip geçmeyeceğini merak etmeliyiz. Ian Adair, Hunters Hill
Nicholas Kristof, Birleşmiş Milletler, İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra oluşturulan jeopolitik düzenin ufalanan bir sütununa indirgenmiş olmasına rağmen, ona her zamankinden daha fazla ihtiyaç duyulduğunu bize hatırlatıyor. 24 Ocak 1946’da, Hiroşima ve Nagazaki’ye atılan atom bombalarından sadece beş ay sonra, BM Genel Kurulu tarafından kabul edilen ilk karar, atom enerjisinin barışçıl kullanımına ve kitle imha silahlarının ortadan kaldırılmasına adanmıştı. Hiroşima’da oluşan ateş topunun sıcaklığı 7700C’ye ulaşırken, bu karar insanlığın en karanlık saatine ışık tutmayı amaçlıyordu. Ancak bugün ABD, Çin ve Rusya arasındaki nükleer silah yarışması hepimizi bu yeni kitlesel yok etme aracının insafına eşit şekilde bırakıyor. Dolayısıyla, BM’nin herhangi bir geçerliliği olacaksa, o da atomun gücüne olan bu köleliğin, insan onurunda içkin olan ahlaki güçle boy ölçüşemeyeceğini bize yeniden hatırlatmalıdır. Rev Vincent Zankin, Rivett (ACT)
Avustralya’nın enerji politikası ve elektrik şebekemizin değişme şekli hakkındaki görüşünüz ne olursa olsun, Hornsdale’de başarılanlara hayran olmalısınız (“İki milyarder, bir çevrimiçi bahis ve Avustralya enerjisi için bir dönüm noktası”, 27 Eylül). Dünyada bir ilk olan şebeke ölçeğinde bir batarya sadece 63 günde inşa edildi ve faaliyete geçirildi. Bu, enerjinin çok ötesine geçiyor. Avustralya, planlama kuralları, çevresel onaylar ve tedarik süreçleri nedeniyle büyük altyapı projelerinin yıllar almasına alışmıştı. Hornsdale, net bir hedef olduğunda, para mevcut olduğunda ve hükümetler ile işletmeler hızlı hareket etmeye hazır olduğunda işlerin çok daha hızlı gerçekleşebileceğini gösterdi. Su, ulaştırma, telekomünikasyon ve kentsel gelişim gibi diğer alanlarda da aynı yaklaşımın neden kullanılamayacağını sormalıyız. Çok sık olarak, büyük projelerin yavaş ve pahalı olması gerektiğini kabul ediyor gibiyiz. Hornsdale, bunların öyle olmak zorunda olmadığını gösterdi. Eğer hükümetler ve işletmeler bir aciliyet duygusuyla birlikte çalışabilirse, Avustralya önemli altyapıları çok daha hızlı inşa edebilir.