Park tiyatrosu, Londra Bu uyarlama belki fazla pürüzsüz ama iyi sahnelenmiş ve icra edilmiş ve piyanistin bestelerinden güçlü bir duygu uyandırıyor Polonyalı piyanist Władysław Szpilman'ın hayatta kalma öyküsünü kağıt üzerinde müzikal bir güce dönüştürme fikri, Holokost'un katı konusu göz önüne alındığında tatsız görünüyor. Roman Polanski'nin, başrolünü Adrien Brody'nin üstlendiği, Szpilman'ın meşhur anı kitabından uyarlanan beğenilen filminin ışığında basmakalıp olma riski de var. Ancak Szpilman'ın ikinci dünya savaşı deneyimlerinin yeniden anlatımına aşina olanlar burada yine de yeni ve etkileyici bir şeyler bulacaklar. Müzikalin formu Szpilman'ın kendi bestelerinin kullanılmasıyla anlam kazanıyor. Szpilman'ın kitabını uyarlayan ve yönetmenlik yapan Thom Southerland, sahnede dönen bir piyano da dahil olmak üzere enstrümanları çalan oyuncuların yer aldığı atmosferik bir oda müziği yaratıyor.
Szpilman (Daniel Krikler, zarif bir şekilde başka bir dünyaya ait) kendi hikayesini anlatıyor, sadece ailesinin hayaletlerinin değil, kendisinin de (dizinin müzik yönetmeni Malcolm Forbes-Peckham tarafından canlandırılıyor) hayata geri döndüğünü görüyor. Krikler'in hayaletli versiyonu izlerken, bu savaş zamanı benliği her zaman piyanonun önünde Chopin (Do diyez minör Nocturne) ve Szpilman'ın bestelerini çalıyor. Beden dışı deneyimi tasvir etmenin iyi bir yoludur; o kendinden uzaklaşmış, kendini de yargılayan bir adamdır. Şarkıların hepsi konuya uygun değil; Szpilman'ın Polonya radyosu için çalıştığı Varşova'nın teslim olmasından hemen öncesini ve sonrasını gösteren bazı rakamlarda 1930'lara ait sıcak, nostaljik bir parıltı var. Müzik hikayeye duygusallığa varan bir şekilde eşlik ediyor.
Parça fazla pürüzsüz, Szpilman'ın kendisinin dışındaki dünyanın vahşeti yalnızca pırıltılarda görülüyor. Ama asıl mesele de bu, özellikle ilk bölümde, Szpilman'ın gerçeklikten kaçmak için çellosunu kullanan babasından (TJ Holmes), sessizce kararlı annesine (Rosalind Ford) ve kardeşlerine kadar ait olduğu olağanüstü müzikal aileyi gördüğümüzde. Oyuncular başarılı müzisyenler ve rollerinde güçlüler. Szpilman'ın kardeşi Henryk (Nitai Levi) ile olan tartışmaları, bir bireyin savaş zamanındaki sorumlulukları sorununu fazlasıyla vurguluyor: Henryk'in iddia ettiği gibi direnip protesto etmek mi, yoksa Władysław'ın yaptığı gibi birlikte kalıp sadece hayatta kalmak mı? Müziğin yeri de üstü kapalı olarak araştırılıyor, ancak yine de bu daha etkileyici olabilir.
Yapım, bu noktada sınıf ayrımlarını ve ailenin ayrıcalığını ve ayrıca Szpilman'ın hayatta kalanın suçluluğunu ortaya çıkarmakta başarılı. Ailenin dünyası daralırken bile inkar ve inançsızlıkla totaliteryanizme doğru gidişi etkili bir şekilde gösteriyor. Tam Auschwitz'e vardıklarında Szpilman'ın onlardan ayrıldığı sahne berbat; Andrzej Goulding'in set tasarımının arka duvarı bir anda bir sığır kamyonunu andırıyor. Başka tüyler ürpertici anlar da var: Bir çocuğun dövülerek öldürüldüğünü gördüğünde; Onu saklayan kişi ona evini terk etmesini emrettiğinde. İkinci yarıda Szpilman yalnızken ve saklanırken tempo çok fazla düşüyor. Belki de Szpilman'ın müziği tam anlamıyla onurlandırıldığı için müzikal aralar uzun sürüyor gibi görünüyor. Hala çok iyi organize edilmiş bir yapım ve sonunda Krikler Out of the Darkness'ta piyano çalmak için masaya oturduğunda da etkileyici oluyor. Hayatta kalan, sonunda müziğine hakim olan biri.