İşbirliğinin insanların hayatlarını neden daha iyi hale getirdiğini gösteremezse, sokaklardaki öfke giderek AB'nin kendisine karşı dönebilir. Avrupa alışılmadık bir hoşnutsuzluk sonbaharını yaşıyor. Paris'ten Milanto Madrid'e kadar protestocuların paylaştığı şey, gelecekle ilgili derinleşen bir kaygı ve hükümetlerinden bekledikleri ile hükümetlerin sağladıklarını hissettikleri arasındaki uçuruma (sorun karşılanamayan barınma, durgun ücretler, artan yaşam maliyeti veya okulların başarısızlığı olsun) arasındaki uçuruma karşı büyüyen bir öfkedir. Halkın bu öfkesini kontrol altına alamamanın seçim sonuçları şimdiden önümüzde. İspanya, parlamentonun temel konut reformlarını reddetmesinin ardından çağrılan erken seçimle gelecek ay sandık başına gidecek. Fransa yeni cumhurbaşkanını seçme sürecine Nisan ayında başlarken, Polonya, İtalya ve bir dizi küçük devlet 2027 sonundan önce oylama yapacak. Riskler bundan daha yüksek olamaz.
Aynı zamanda ulusal liderler yurtdışından gelen artan baskılarla karşı karşıyadır. Ukrayna, ABD güvenlik garantileri konusundaki belirsizlik ve Çin ile ekonomik rekabet gibi sorunlar, ulusal politikalar bunu giderek zorlaştırsa da, Avrupa'nın daha fazla işbirliği yapmasını gerektiriyor. Hükümetler güvenlik ve refah sağlamaya yönelik popüler taleplerle karşı karşıya kalırken, bunu bağımsız olarak yapma kapasiteleri daralıyor. Bu durum Avrupa'yı zor bir soruyla karşı karşıya bırakıyor: Liderleri ülke içinde giderek daha fazla mücadele eden ülkeler, yurtdışında birlikte hareket etmek için gereken ortak zemini nasıl bulabilirler?
Eğer AB olmasaydı Avrupalıların onu icat etmek için her türlü nedeni olurdu. Üyeleri hep birlikte 450 milyon kişilik bir pazar ve yaklaşık 19 trilyon Avroluk bir ekonomi oluşturuyor; bu da ABD ve Çin'den sonra üçüncü büyük ekonomi. Hiçbir AB ülkesi tek başına bu ağırlığa yaklaşamaz. En büyüğü olan Almanya, 84 milyon insana ve ABD'nin yaklaşık altıda biri büyüklüğünde bir ekonomiye sahip. 27 üye devletin 20'sinin nüfusu 12 milyondan az, yani Şanghay'ın yarısından azı. Tarifelerin ve ihracat kontrollerinin olduğu bir dünyada, masada bir koltuğu güvence altına alan şey ölçektir. Ancak işbirliğinin bu mantığı AB'nin hayatta kalmasını kaçınılmaz kılmıyor. Bu siyasi projenin çöküşün eşiğinde olduğu sık sık dile getirildi; En son krizler arasında Brexit, salgın ve enerji şokları yer alıyor. Ancak daha önce imkansız görünen doğaçlama çözümlerle yanıt vererek oldukça dayanıklı olduğunu kanıtladı.
Avrupa şüphecilerini çileden çıkaran özellikler (yavaş karar verme, bitmek bilmeyen müzakereler ve karmaşık uzlaşmalar), mantığa aykırı bir şekilde Avrupa için güç kaynaklarıdır. Hükümetler, parlamentolar, mahkemeler ve AB kurumları arasındaki güç dağılımı sistemin ele geçirilmesini zorlaştırıyor ve uzlaşmalar kalıcı oluyor.
AB'nin kalıcı gücü, anlaşmazlıklara rağmen uyum sağlama ve ülkelerin "etkili egemenlik" olarak adlandırılan şeyi elde etmelerine yardımcı olma kapasitesinde yatmaktadır. Nominal egemenlik, tek başına karar verme hakkıdır, tek başına karar verirken bile (İngiltere'nin güya egemenliğini yeniden kazanmak için kulübü terk etmesinden bu yana pahasına da olsa anladığı gibi) çok az değişiklik olur. Etkili egemenlik, hiçbir Avrupa devletinin tek başına kontrol edemeyeceği enerji, ticaret, göç veya savunma konularındaki sonuçları şekillendirme kapasitesidir. Ve AB de buna uyum sağladı: Ücretlerinin tamamını ödeyen üyeleri çekirdekte kalıyor ancak Norveç ve İsviçre gibi üye olmayanlar savunma, güvenlik, enerji ve ekonomi politikasına katılıyor. AB'nin, tam olarak Brexit öncesi göründüğü gibi olmasa da Britanya'yı yeniden daha yakın bir işbirliğine sokma konusunda çıkarı var. Ancak AB'nin dayanıklılığı göz ardı edilmemeli