21 yaşındaki fotoğrafçı Zeinab Faraj, Lübnan'da haber yaparken kendini ölmekte olan bir meslektaşının yanında enkaz altında buldu. İsrail'in bir füze saldırısının hedefini hiç beklememişti. Nisan ortasıydı ve Lübnan'da bir ay süren ölümcül hava saldırılarının ardından İsrail ateşkesi kabul etti. Bombalamaların çoğu, köylerin tamamen yıkıldığı güney Lübnan'a odaklanmıştı. Ancak ateşkesle birlikte insanlar evlerine dönebilecekleri veya geri kalanları görebilecekleri konusunda umutluydu. 21 yaşındaki foto muhabiri Zeinab Faraj, savaş sonrasını belgelemek için Lübnan'da bir gazete muhabiri olan 42 yaşındaki Amal Khalil'e ülkenin güneyindeki bir bölgeye geziye katılmaya karar verdi. Khalil, Faraj'ın çalışmalarını sosyal medyada görüp onunla iletişime geçtikten sonra ikili bir dizi görevde birlikte çalıştı.
Radyo ve TV diplomasını bitirmenin yanı sıra serbest çalışan Faraj, "Her zamanki gibi olmasını bekliyordum. Amal ve ben dışarı çıkıyor, biraz görüntü çekiyor ve sonra ayrılıyorduk. Kesinlikle hiçbir korku hissetmedim. Silah sesleri ve top sesleri duyabiliyorduk, ancak bir kameraman olarak bunları belgelemenin ve yakalamanın önemli olduğunu düşünüyorsunuz" diyor. 22 Nisan günü öğleden sonra el-Tiri köyüne vardıklarında Faraj pencereden dışarı bakıp eski günleri anmaya başladı. Yakındaki Bint Jbeil şehrinde doğdu ve büyüdü. "Bütün hayatım bu bölgenin etrafında geçti. Dediğimiz gibi balık sudan çıkarıldığında boğulur. Biz Bint Jbeil'den ayrıldığımızda böyle hissederiz."
Önlerinde Bint Jbeil'de belediye yetkilisi olan 27 yaşındaki Ali Nabil Bazzi ve belediye başkanının arkadaşı 37 yaşındaki Muhammed Hourani'yi taşıyan bir araba vardı. Onlarla günün erken saatlerinde tesadüfen Tebnine devlet hastanesinde tanışmışlardı; burası, insanların nispeten güvenli olduğunu düşündüğü ve hareketlerini oradan temellendirdiği için bir buluşma noktası haline gelmişti. Bazzi o akşam bir evlilik sözleşmesi imzalayacaktı ama yine de geziye katılma konusunda istekliydi. Faraj, füzenin geldiğini duymadığını, yalnızca Halil'in çığlık sesini ve ardından önlerinde yanan arabanın görüntüsünü duyduğunu söylüyor. İki kadın arabadan indi. "Nasıl bu kadar sakin kalabildiğimi bilmiyorum. Düşünebildiğim tek şey şuydu: Yaklaşırsam Ali'yi görebilirim. Belki onu dışarı çekebilirim." Khalil tekrarlamaya devam etti: "Aman Tanrım, gittiler." Faraj yavaş yavaş neler olduğunu anlamaya başladı. “Vücutlarının parçalandığını görebiliyordum.”
"Dronlar geldiğinde kalbim korkunç bir şekilde çarpmaya başladı. Drone yüzüme çok yaklaşmaya başladı. Yüzümü kapatmaya çalıştım ama ne zaman kapatsam geri uçuyordu. İşte o zaman asıl tehlikeyi hissettim." Khalil ve Faraj çılgınlar gibi acil servislere telefon ederken, dronlar alçaktan ve yakından uçtular ve onlara yardımın yolda olduğu konusunda defalarca güvence verdiler. Faraj, güvencelerin "anestezi gibi" olduğunu, kimsenin onları kurtarmadığı gerçeğini kısaca uyuşturduğunu söylüyor. Çağrı üzerine sağlık görevlilerinden biri, ambulansların bulundukları yere gitmesini engellediği için arabalarına binmelerini ve yola geri dönmeye çalışmalarını söyledi. Ancak arabaya binmeye çalışırken bir füze çarptı. Khalil kollarını Faraj'a dolarken ikisi de geriye doğru savruldu. Drone tepemizde dönmeye devam ederken Halil, "öldüğümüzü düşünmesini" umduğunu söyledi.
Yakındaki araba alevler içinde kalırken, yakındaki bir eve sığınmaya karar verdiler. Halil'in yüzünde, elinde ve bacağında kan bulunan gözle görülür yaraları vardı. Faraj diyor ki