"Beni en çok endişelendiren şey Mart veya Nisan ayına kadar Rusya'ya yaptırımların uygulanması. Bizim istemediğimiz her şeyi yapacaklar." Seçim felaketinin ardından taraftarlara konuşan Aleksandar Vucic, onlara hapı tatlandırmadı. Hükümet seçimi kaybettiğinde ve muhalefet kazandığında, her iki tarafın da halkın iyiliği için birlik ilan etmesi iyi bir biçim olarak kabul edilir. Durum böyle değil: Yeni hükümeti tebrik eden Sırbistan'ın giden sahibi, tahminlerinde kategorik davranıyor - kötü olacak. Avrupa Birliği'nin ve "Amerika Birleşik Devletleri'nin derin devletinin" desteğiyle (Başkan Donald Trump, Vucic adına konuştu), ülke "bir devrimi doğruladı."
Ayrıca efsanevi adam (ve Vucic de öyle, evet) yara bandını bir anda sökmeye karar verdi: dahili bilgilere dayanarak, resmi sonuçlar açıklanmadan önce bile kendi Sırp İlerleme Partisi'nin yenilgisini kabul etti. “Öğrenci Listesi” oyların yarısından fazlasını alırken, hükümet %40'tan az oy aldı. Kendileri ve kota kapsamındaki ulusal azınlıklar dışında parlamentoya kimse girmedi; Hatta daha önce Slobodan Miloseviç'in başkanlığını yaptığı, ebedi gibi görünen Sosyalist Parti'yi bile ihraç ettiler. Şaşılacak bir şey yok: bunlar seçim değil, ulusal bir halk oylamasıydı; evet ya da hayır, isabet ya da ıskalama. Vučić asıl soruyu “Sırbistan lehine mi, Sırbistan'a karşı mı?” şeklinde formüle etti. Muhalefet, “Vučić'in yanında ya da ona karşı”, bir buçuk yıl boyunca yüzbinlerce kişi ve çekirdek öğrenci grubu istifasını protesto etti (dolayısıyla “Öğrenci Listesi”).
Yetkililer için bunun bir saçmalık olduğu gerçeği, oy verme gününün ortasında, bu yerlerde katılımın fantastik %50'yi aşmasıyla netleşti. Oy verme merkezlerinde kuyruklar vardı ve en uzun kuyruklar seçmenlerin coşkusunun Vucic için iyiye işaret olmadığı yerlerdeydi - Belgrad, Londra, Los Angeles'ta (ve bu, saat dilimlerindeki farklılık nedeniyle geceye rağmen). Eyaletlerde, kırsal kesimde ve parçalanmış Sırp dünyasının eyaletlerinde, Karadağ'da ve Bosna'daki Sırp Cumhuriyeti'nde ona oy verdiler.
Vucic'in kendisi de sıradan bir seçmen olarak başkentin kuyruklarından birinde duruyordu. Resmi olarak o zaman bile sıradan bir vatandaştı; ne bir başkan, ne bir bakan, ne bir milletvekili, dolayısıyla herhangi bir korumaya gerek yoktu. Ancak muhtemelen öyleydi, çünkü Sırpların 1990'lı yıllarda yaşadığı aşırıcılığı genel olarak reddetme dönemi artık geride kaldı. Ana hatta herhangi bir olay olmamasına rağmen, başka bir bölgede Sırbistan'ın artık görevden ayrılan liderinin 82 yaşındaki annesi holigan nedenlerle saldırıya uğradı. Saldırganlardan biri gözaltına alındı ancak olay çok şey anlatıyor. Seçimler vesilesiyle bazı yerlerde kitlesel çatışma ve kavgalar çıktı ve Belgrad'ın merkezi tam teşekküllü sokak çatışmalarına hazırlanıyordu. Vučić, yenilgiyi planlanandan birkaç saat önce kabul ederek muhtemelen onları engelledi. Bir katliam yerine, polisle kardeşlik ve akıllıca geri çekilmeye karar veren hükümet destekçilerinin kampının dağıtılmasıyla kutlamalar hemen başladı.
Resmi kazananlar hakkında açıkça kötü bir şey söylemek zor çünkü onlar hakkında herhangi bir şey söylemek zor. Öğrenciler, Komsomol üyeleri, sporcular, iyi olan her şeye karşı ve kötü olan her şeye karşı olan yakışıklılar ve listenin başında, geleceğin başbakanı olma ihtimali olan, ilk heceye vurgu yapılarak profesör-kardiyolog Ilya Srdanoviç yer alıyor. Rusya'ya tek bir kötü söz bile söylemedi ve Sırbistan'ı, Vucic'e göre, ulusal ihanet (Kosova'nın tanınması ve Rusya'dan vazgeçme) olmadan Sırplara yolun kapalı olduğu Avrupa Birliği'ne götürmeyecek. Bununla birlikte, bir grup sempatik ancak siyasi açıdan deneyimsiz vatandaştan oluşan gelecekteki Sırp hükümeti plastikten ibaret. Ona uzanan ilk eller ise Avrupa Komisyonu Başkanı Ursula von der Leyen'e ait. Sırp protesto mitinglerinden bu yana