Bir huzursuzluk mevsiminde dünya çapında bir protesto DALGASI yayılıyor. Batıdan doğuya sokak devletin karşısına çıkıyor. Ağırlıklı olarak öğrencilerin ve gençlerin öncülük ettiği protestolar, toplumdaki diğer hoşnutsuz grupları da kapsayacak şekilde genişliyor. Bazı durumlarda ülke çapında bir harekete dönüşüyorlar. Neredeyse her kıtada hükümetlere, kötü yönetimin ve halkın taleplerine kayıtsız kalmanın bir bedeli olacağı uyarısı yapılıyor.
Hindistan'ın Z Kuşağı, seçmen kütüklerinin tartışmalı revizyonuna karşı hükümet karşıtı protestolarda sokaklardaydı. Fransa'daki öğrenciler, sendikalar da dahil olmak üzere diğer gruplarla birlikte kötüleşen okul koşullarını protesto etmeye, yüksek yaşam maliyetleri ve eşitsizlikle ilgili gösterilere katılmaya başladı. İtalya'da öğrenciler, çiftçiler ve kamyoncular eğitim masrafları, ekonomik sıkıntılar ve savaş karşıtı duyguların etkisiyle protestolarla sokaklara döküldü. Brüksel'de öğrenciler eğitim finansmanı için yürüdü. İspanya'da konut krizi nedeniyle protestolar yaşandı. Arnavutluk'ta, yaşam masrafları ve Başkan Donald Trump'ın damadı Jared Kushner ile bağlantılı tartışmalı bir turizm projesi üzerine öğrencilerin öncülüğünde gösteriler düzenlendi. Portekiz'de konut ve düşen yaşam standartları nedeniyle protestolar patlak verdi. Yunanistan genelinde eğitim protestoları yaşandı. Brezilya'da binlerce kişi aşırı sağcı aday Flávio Bolsonaro'nun seçim kampanyasına karşı öğrenci yürüyüşüne katıldı. Tunus'un başkenti cumhurbaşkanının istifasını ve demokratik haklarını talep eden protestolara sahne oldu.
Tetikleyiciler ve altta yatan nedenler farklılık gösterir. Her protestonun kökleri kendi siyasi bağlamına dayanır. Ama ortak temalar var. Hepsi statükoyu reddediyor ve geleneksel siyasi partilere duyulan hayal kırıklığını belirtiyor. Hepsi tepkisiz hükümetlere ve devletin onları sosyoekonomik taleplerinde başarısızlığa uğratmasına karşı öfkelerini dile getiriyor. Protestoların çoğunun bağlamı, yaşam maliyeti krizi ve devletin eğitim ve iş sağlama konusundaki yetersizliğiyle birleşen kamu hizmetlerinde bozulma veya kesintiler. Ekonomik sıkıntılar ve eşitsizliğe duyulan kızgınlık protestoların itici gücü. Haklarından mahrum bırakılma duygusu da başka bir yaygın konu. Hükümetlerin protestolara ve acımasız baskılara sert tepkisi huzursuzluğu daha da artırdı ve birçok yerde şiddetli çatışmalara yol açtı. Ancak göstericilere sokağa dönmeye devam etme gücü verdi. Maalesef Fransa'da protestolar yağma ve ayaklanmaya dönüştü.
Avrupa ve Hindistan'daki protestoların ortak bir özelliği var. Bir öğrenci aktivizmi dalgası tarafından harekete geçiriliyorlar. Bunların temelinde, tutulmayan sözler ve belirsiz bir gelecek gören bir nesildeki gençliğin hayal kırıklığı var. Eğitim ve ekonomik fırsatların eksikliği nedeniyle ihanete uğramış hissediyor. Protestocular aynı zamanda halkın ihtiyaçlarını göz ardı eden ve rüşvetçi olarak görülen siyasi liderlere karşı da öfkelerini dile getiriyorlar. Gençlerin başlattığı protestolar, hoşnutsuz diğer grupların da kendi talepleri ile gösterilere katılmasıyla daha geniş hareketlere dönüştü. Sosyal medya tüm protestolarda önemli bir seferberlik aracı oldu. Hükümetler, yanlış yönetimin ve kamu ihtiyaçlarını göz ardı etmenin sonuçları olacağı konusunda uyarıldı.
Protestoların veya hareketlerin hiçbiri parti liderliğinde olmadı. Siyasi partiler gösterilerden yararlanmaya çalışsalar da büyük ölçüde bir kenara itildiler; Fransa solu protestocularla aynı safta yer aldı. Birçok Avrupa ülkesinde protestolar, hem sol hem de sağ partilerin yoğun bir kutuplaşma ortamında gerçekleşiyor.