Arama sonuçlarında daha fazla makale keşfedin İsrail'de son otuz yılın neredeyse üçte ikisi, Benyamin Netanyahu'nun iktidarın zirvesindeki damgasını taşıyor. Ancak 27 Ekim seçimleri bu uzun siyasi hakimiyet dönemine son verebilir. Ancak olası bir hükümet değişikliği aynı zamanda strateji değişikliği anlamına da gelecek mi? İsrail'in İran ve Türkiye'ye yönelik politikası ne kadar farklı olabilir ve bu, Yunanistan ve Kıbrıs ile ilişkileri açısından ne anlama gelebilir? İsrail'de siyasi kutuplaşma son derece yoğun, zira 7 Ekim 2023'ten sonra partilerin gündemleri ülkenin sürekli bir savaş halinde olmasıyla katalize ediliyor. Peki asıl rakipler kimler?
Benjamin Netanyahu'nun kampında sağcı Likud, Itamar Ben-Gvir'in aşırı sağcı Yahudi Gücü, Bezalel Smotrich'in Dini Siyonizm-Zehut'u ve Arieh Deri'nin ultra-Ortodoks Shas'ı ve Birleşik Tevrat Yahudiliği yer alıyor. Karşı tarafta eski genelkurmay başkanı Gandhi Eysenkot'un merkezci Yashar kampı, eski başbakan Naftali Bennett'in B'Yachad ittifakı, Yair Golan'ın Demokratları ve Avigdor Lieberman'ın sağcı Yisrael Beiteinu yer alıyor. Arap oluşumları, Mansour Abbas'ın Ortak Listesi ve Ra'am'ı özel bir konuma sahipken, Yoaz Handel ve Yaron Zeleha'nın rezervleri ve ekonomik reformlarının birleşimi seçim barajına yaklaşıyor. İki büyük koalisyonun hiçbiri bağımsız olarak hükümet kurmak için gereken 61 sandalyeye ulaşamıyor. Ancak Arap partileri de dahil edildiğinde genel sayısal tablo farklılaşıyor.
Son dört ankete göre Netanyahu'nun koalisyonu ortalama 49,5 sandalyeye sahip. Muhalefet koalisyonu 54 sandalyeye ulaştı. Toplamda yaklaşık 14,5 sandalye kaydeden Arap partileri iki ana koalisyonun dışında yer alıyor. İsrailli seçkin siyaset bilimi profesörü, Aşkelon Akademik Koleji'nde kıdemli öğretim görevlisi ve İsrail Demokrasi Enstitüsü'nde araştırmacı olan Ofer Koenig, "Aslında anketler, Netanyahu'ya karşı çıkan bloğun sağlam ve açık bir çoğunluğunu gösteriyor" diyor. Ancak "bu çoğunluk Arap partilerini içeriyor ve bu bloktaki bazı aktörler (Lieberman, Bennett) onlarla birlikte hükümete katılmayacaklarını belirtiyor. Bu, hiçbir blok olmadığı için durumu daha da karmaşık hale getiriyor" çoğunluk hükümeti kurmanın yolu açık."
Dolayısıyla bu durum göz önüne alındığında siyaset bilimci üç ana senaryo görüyor. Birincisi Lieberman ve Bennett'in Arap partileriyle sınırlı bir işbirliğini bir şekilde kabul etmesi. İkinci seçenek, bir tür ulusal birlik hükümetinin ortaya çıkmasıdır. Ancak "böyle bir şeyin olacağını hayal etmek zor", "ama kim bilir..." diye vurguluyor. Üçüncü senaryo ise yeni seçimlerdir. Elbette Bay Koenig'e göre tüm bunlar, "anketlerin doğru olması ve Netanyahu ve müttefiklerine ya da Eisenkot ve müttefiklerine (Arap partileri olmadan) 61 sandalyelik çoğunluk kazandıracak büyük bir sürprizin olmaması" şartına bağlı. Ancak sandalye sayısı ve hükümet kurmanın zorluklarının ötesinde asıl soru, siyasi bir hükümetin kurulup kurulamayacağıdır.