Elon Musk'ın Reliance Industries'i oligarşik davranışla suçlamasında oldukça ironik bir taraf var. Dünyanın en zengin adamlarından biri, Hindistan'ın en zenginlerinden birinin Starlink'in Hindistan pazarına girişini engellediğinden şikayet ediyor. Hindistan hükümeti ise Starlink'in, yabancı veya yerli diğer rakipleriyle aynı düzenleyici gerekliliklere tabi olduğu konusunda ısrarcı. Musk'ın suçlamasının haklı olup olmadığı henüz belli değil, ancak bu yüksek profilli çıkış, uydu geniş bant hizmetlerinin çok ötesinde soruları gündeme getiriyor. Bu durum, Hint kapitalizminin karakterine, devletle olan ilişkisine ve küreselleşen dünyanın değişen politik ekonomisine dokunuyor.
Bu olayı sadece milyarderler arasındaki bir kavga olarak görüp geçiştirmek, meselenin özünü kaçırmak olur. Bu vakada ilginç olan, iki kapitalizm geleneği arasındaki fark, olağanüstü özel servetlerin kaynakları ve hükümetlerin yerleşik ticari çıkarları dengelemek için rekabete izin verdikleri koşullardır. Hindistan'ın kapitalizm deneyimi, iş dünyası ile devlet arasındaki ilişki nedeniyle her zaman karmaşık olmuştur. Çokça eleştirilen 'lisans-izin rajı' (bürokratik sistem), başlangıçta sermaye kıtlığı ve yatırımları ulusal önceliklere yönlendirme ihtiyacı ile gerekçelendirilmişti. Uygulamada ise bu durum, rant arayışı için önemli fırsatlar yarattı. Bir lisans alabilmek, döviz temin edebilmek veya bir istisna müzakere edebilmek, ticari başarı için yenilikçi üretim yapabilmek kadar önemli hale geldi. Bu ortamda yol alabilmek, başlı başına önemli bir rekabet avantajı kaynağıydı. Ortaya çıkan endüstriyel yapı, üretken yeteneklerin yanı sıra siyasi erişimi ve düzenleyici bilgi birikimini ödüllendiriyordu. Yerleşik iş çevreleri, potansiyel yeni girişlerin aşmakta zorlandığı avantajlar elde etti.
1991 reformları bu manzarayı temelden değiştirmiş olsa da, ekonomik güç ile siyasi otorite arasındaki yakın ilişkiyi ortadan kaldırmadı. Ekonomi genişledikçe, en değerli fırsatların birçoğu, hükümetin telekomünikasyon spektrumu gibi kıt kaynaklara erişimi kontrol etmeye devam ettiği sektörlerde ortaya çıktı. Ancak bu yazının temel noktası, her Hint servetinin uygunsuz olduğunu iddia etmek değil, sadece özel mülkiyetin varlığının piyasaların rekabetçi olduğunu garanti etmeyeceğini belirtmektir. Bir ekonomi bizimki gibi kapsamlı bir şekilde liberalleşebilir ancak yine de girişe karşı zorlu engelleri koruyabilir. Amerika'nın tarihi ilginç bir karşıtlık sunuyor. 19. yüzyıldaki endüstriyel genişlemesi; John Davison Rockefeller, Andrew Carnegie, Cornelius Vanderbilt ve diğerlerinin büyük servetlerini üretmiş, bu süreç genellikle tekel gücü, siyasi nüfuz ve acımasız ticari uygulamalarla birlikte ilerlemiştir. Amerikan kapitalizmi, piyasanın kendi haline bırakıldığında rekabeti güvenilir bir şekilde koruyamaması nedeniyle tam da antitröst yasalarına ihtiyaç duymuştur. 1890 tarihli Sherman Yasası ve sonrasındaki rekabet politikası gelişimi, başarılı kapitalizmin yıkıcı bir ekonomik güç yoğunlaşması yaratabileceği gerçeğinin kabulünü yansıtmaktadır. Bununla birlikte, Amerikan deneyimini farklı kılan şey, teknolojik yıkım geleneği ve tekellere karşı zaman zaman gösterilen kurumsal dirençtir. Derin sermaye piyasalarından, araştırma üniversitelerinden, girişimcilik ağlarından, devlet destekli bilimsel araştırmalardan ve büyük bir iç pazardan yararlanan yeni firmalar, yerleşik endüstrilere meydan okumak için defalarca ortaya çıkmıştır. Musk'ın kendi serveti de bu sürecin bir örneğidir.