Arama sonuçlarında daha fazla makale keşfedin Aylar süren 'Flamingo Devrimi' açık isyana dönüşüyor. Arnavutluk başbakanı, yaygın toplumsal öfkeye aşırı polis vahşeti ve üniformalardaki meydan okuyan artışlarla yanıt veriyor ve Avrupa'daki vitrininin yozlaşmış bir gerçekliğin ağırlığı altında çöktüğünü görüyor.
Edi Rama hükümetinin Avrupa entegrasyonuna odaklanarak yaratmaya çalıştığı cilalı siyasi istikrar imajının arkasında Arnavutluk'un gerçek yüzü yanıyor. Beş ay önce tamamen barışçıl bir gençlik protesto hareketi olarak başlayan sözde 'Flamingo Devrimi', artık devletle cepheden, şiddetli bir çatışmaya dönüştü. Tiran'daki Eğitim Bakanlığı'nı saran alevler ve sokaklarda kurulan barikatlar, Arnavutluk başbakanının ikna etmeye çalıştığı gibi "yabancı ajanların" veya "holiganların" işi değil, ülkenin kurumsal ve ekonomik yapısının kesinlikle hiçbir geleceği olmadığını fark eden bir neslin kaçınılmaz patlamasıdır.
Hükümetin olayları kışkırttığı yönündeki söylemi gerçeklerle çelişiyor. 135 günden fazla bir süre boyunca öğrenciler barışçıl bir şekilde gösteri yaptılar ve devletten mutlak diskalifiye cezası aldılar. Akademik yılın başında üniversite kurumlarına dönüşleri tamamen terk edildiklerini doğruladı: Çöken altyapı, eğitim sistemindeki yaygın yolsuzluk ve hayatta kalmanın tek yolunun göç olduğunun kesinliği. Lise öğrencileri, öğrencilere katılmak için okullarının kapısını kırıp derslere devam etmeyi reddettiklerinde, bunu devrimci aşktan yapmıyorlar. Bunu yapıyorlar çünkü kendilerini yalnızca ucuz emek ihracatına hazırlayan sistemin anlamsızlığının farkına varıyorlar.
Rama rejiminin bu krizi ele alma şekli, onun en derin kurumsal yozlaşmasını ortaya koyuyor. Başbakan, benzeri görülmemiş bir panik sergileyerek, eğitim ve insana yakışır yaşam koşulları taleplerine, baskıcı güçleri açıkça satın alarak yanıt vermeyi seçti. Polis memurlarının "dayanıklılık ve cesaretlerine" ödül olarak aylık maaşlarının 2 bin 500 avroya çıkacağını duyurması siyasi şüpheciliğin bir anıtıdır. Ücretlerin Avrupa'nın en düşükleri arasında yer aldığı ve aşırı yoksulluğun halk katmanlarını rahatsız ettiği bir ülkede, hükümet sosyal uyuma değil, iyi maaşlı bir "praetorian muhafız" yaratılmasına yatırım yapıyor. Edi Rama polisi kendi vatandaşlarına karşı bir paralı asker ordusuna dönüştürüyor ve protestocuların şu makul sorusunu kışkırtıyor: "2.500 avro karşılığında canınızı vermeye hazır mısınız?" Arnavutluk için ölmeye hazırız."
Hukuk düzeninin anlatısındaki çatlak, aşırı devlet şiddetiyle her geçen gün derinleşiyor. Küçüklere karşı plastik mermi, göz yaşartıcı gaz ve su pompası kullanımı ve polisin uzuvları kırılan öğrencileri sürüklediği görüntüler, devletin tüm meşruiyetini kaybettiğini gösteriyor. Hükümetin çaresizliğinin daha da göstergesi, Tiran'ın arnavut kaldırımlarını gece yarısı kazıcılarla yıkarak protestocuları "savaş silahlarından" mahrum bırakma kararıdır. Ancak yolları "silahsızlandırma" girişimi