İngiliz gençler iş (ya da iş yokluğu) konusunda stres yaşıyor. Hatalarınızı sahiplenmekten bisküvilerin önemine kadar size tavsiyem şu: Gençler iş dünyası hakkında daha fazla bilgi edinmek istiyor. BBC Radio 5 Live için 13-18 yaş arası 2.000 kişiyle yapılan bir anket, onların iş başvurusu (%42), stres yönetimi (%39) ve iletişim becerilerini geliştirme (%38) hakkında bilgi edinmek istediklerini ortaya çıkardı. Mantıklı bir şey, moral bozucu bir şekilde öyle. BuzzBallzat otobüs duraklarında içki içmeleri gerekmez mi? Birisi 13 yaşındaki bana iş hakkında ne bilmek istediğimi sorsaydı, boş boş bakardım ya da şunu sorardım: "Hangi iş Mark Shaw'a (80'lerin karanlık grubu Then Jerico'dan) dokunmamı sağlar?" Fransız akranlarının neler yaptığına bakın!
Fransız bir arkadaşıma, çocukların iş hakkında ne bilmeleri gerektiğini düşündüğünü sordum ve o şöyle dedi (bir Gauloise'a takıldığını hayal edin; öyle değildi ama yine de): "Hiçbir şeyin önemi yok, hiçbir şey gerçek değil, hiyerarşi sosyal bir yapıdır. Hepsini yakın." Ancak şikayet edilmemesi gereken Britanya'da, yaklaşık 1 milyon Neet'in olduğu ülkede gençler isyan etmiyor; iş deneyimleri, özgeçmişler ve LinkedIn hakkında endişeleniyorlar. Yapabileceğimiz en azından yardım etmeye çalışmak, bu yüzden insanlara emeğin parayla takas edilmesi konusunda çocukların bilmesi gerekenler hakkında ne düşündüklerini sordum ve şu şeyler tekrar tekrar ortaya çıktı: Size "Sevdiğiniz bir şeyi yaparsanız hayatınızda bir gün bile çalışmazsınız" diyen herkes klişe dolu bir saçmalıktır. "Sevdiğiniz bir şey yapın ve o şeyle olan ilişkinizin değiştiğini, kararsız hale geldiğini, hatta belki de kesildiğini görün" daha doğrudur. Çoğu insan, haftada 40 saatten fazla zaman harcadığı şeye karşı saf, lekesiz bir tutkuyu sürdürmez. Bir arkadaşımın dediği gibi "Mick Jagger olsanız bile tüm işler sıkıcı hale gelir".
Henüz ne yapmak istediğinizi bilmenize gerek yok. Bir şeyler deneyin: Nefret ettiğiniz işler bile aydınlatıcıdır ve neredeyse her zaman bir şey yapmak hiçbir şey yapmamaktan daha iyidir. Zehirleyici derecede etik olmayan bir yerde çalışmak istisnadır. Meslektaşlarınız, yaşam kaliteniz üzerinde işin kendisinden daha fazla - iyi ya da kötü - fark yaratır. Bu konuda pek bir şey yapamazsınız ama güzel olanlara değer verin. İşyerindeki gerçekten önemli kişilerin kim olacağını asla bilemezsiniz. Genellikle bayılıncaya kadar başınızı duvara vurma isteği uyandıran birileri olur, ancak bir gün sizinle felaket arasında duran tek şey o olabilir; onlara (ve diğer herkese) buna göre davranın. Aynı şekilde, birinin sorumlu olması onun aptal olmadığı anlamına gelmez.
Başkalarına meslektaşlarınız (veya patronlarınız) hakkında şikayette bulunma konusunda en iyi tavsiye bunu yapmamaktır, ancak biz sadece insanız. Adına iki yara izi bırakan, unutulmaz "bir e-posta iletmek yerine yanıt verdi" mesleki deneyimi olan birinden ipucu alın ve şirret mesajı doğru kişiye gönderip göndermediğinizi her zaman üç kez kontrol edin. Hatalardan bahsetmişken, onları yapacaksın. Hemen sahiplenin, çünkü onu ne kadar uzun süre bırakırsanız o kadar zor ve korkutucu olur. Çoğu insan, hatanın dürüstçe kabul edilmesine saygı duyar ve bunu takdir eder; bunu yapmayan herkes aptaldır. En zor çalışma koşulları bir paket bisküviyle iyileştirilir (bisküvi fabrikasında çalışmadığınız sürece). Anlamadığınızda açıkça konuşun ve anlamadığınız halde bir işin zirvesindeymişsiniz gibi davranmayın. Kötü yöneticiler bunu neredeyse imkansız hale getirir, ancak kendinizin hezimete uğramasına izin vermemeye çalışın.
Hevesli ve neşeliyseniz çoğu şey affedilebilir. Bunu doğal olarak ikisi de olmayan biri olarak söylüyorum, ancak bu niteliklerin, diğer açılardan temelde işsiz olan insanlarda bile ne kadar kazanıldığını gördüm. Muhtemelen işini kaybedeceksin