Bunu çok iyi hatırlıyorum. 2015 Knesset seçimlerinde, Celile'deki kibbutzum Hanaton'da oy verme kabininden çıktım ve haberlerde şunu okudum: İsrail Devleti Başbakanı Benjamin Netanyahu (evet, o zaman da başbakandı), halka şunu duyuruyordu: “Araplar sandık başına akın ediyor! Gidin ve oyunuzu kullanın!” Şaşkına dönmüştüm ve dehşete düşmüştüm. İsrail'e 20 yıl önce ABD'den taşınmıştım. O zamanlar, 10 yıl önce, Başkan Donald Trump'ın iktidara yükselişinden önce, bir ABD başkanının “Siyahiler sandık başına akın ediyor! Gidin ve oyunuzu kullanın!” gibi bir şey söylediğini hayal bile edemezdim. Bir başkan bunu düşünse bile, 2015 yılında bunu söylemeye cesaret edemezdi. Belki ondan önce ya da sonra olabilir ama o zaman olamazdı.
Beni şoke eden şey, devletin tüm vatandaşlarının başbakanı olması gereken kişinin, açıkça ve utanmazca devletin bir kesimine hitap edip onları diğerine karşı kışkırtmasıydı; sanki Arap İsrailliler de bu devletin vatandaşı değilmiş gibi. Dahası, ülkenin başbakanının, onların demokratik oy kullanma haklarını kullanmalarından rahatsız olduğu çok açıktı! Gerçekten şok olmuştum.
O zamandan beri, ulusal seçimlerden önce Arap İsrailli kasaba ve şehirlerinde seçmen teşvik çalışmaları yapan, ülke çapında (ülke genelinde daha küçük gruplarla birlikte) bir gruba katılıyorum. Belirli bir partiye bağlı değiliz ve insanları belirli bir partiye oy vermeye teşvik etmiyoruz. Buradaki fikir, insanların demokratik oy kullanma haklarını kullanmalarını teşvik etmektir; özellikle de ulusal seçimlerde oy kullanma oranlarının çok düşük olduğu Arap İsrail toplumunda.
2022 Knesset seçimlerinde Arap İsraillilerin sadece %52'si oy kullanmaya gitti. Bu hükümeti yenilgiye uğratmaya kendimi son derece adamış hissettiğimi itiraf ediyorum. Mevcut koalisyonumuzu birçok düzeyde korkutucu derecede tehlikeli buluyorum. Ve evet, eğer Arap nüfusu kitlesel olarak oy kullanmaya giderse, bu hükümetin demokratik yollarla iktidardan uzaklaştırılmasına yardımcı olacaktır. Ancak bu çalışmadaki katılımım bu özel seçimden önce başladı ve bu, bu ülkede Arap ve Yahudi İsrailliler arasında ortak bir toplum yaratma aktivizmin sadece bir örneğidir. Nüfusun %50 Arap ve %50 Yahudi olduğu Celile'de bu bizim yaşam biçimimizdir. Maliye Bakanı Bezalel Smotrich ve Milletvekili Zvi Sukkot'un aramızda çatışma yaratma kampanyalarına rağmen, barış içinde ve hatta çoğu zaman dostluk içinde yaşıyoruz.
Çocuklarım iki dilli bir Arap-Yahudi okulu olan Hand in Hand'e gittiler ve ben, taban hareketi olan Arap-Yahudi hareketi Standing Together'ın yerel şubesinde ve Celile'nin Ruhu (Spirit of the Galilee) adlı Celile'deki inançlar arası ruhani liderler grubunda yoğun bir şekilde yer alıyorum. (Memnuniyetle belirtmek isterim ki, her iki grup da bu yıl bir gençlik programına başlıyor.) Celile'deki yaşam çok daha entegre olabilir (ve olmalıdır) ve yapılması gereken çok iş var. Ancak çalışma, halihazırda inşa edilmiş olanları yıkmak ve topluluklarımızı birbirine düşürmek yerine, daha fazla bağlantı ve köprü kurma yönünde yapılmalıdır.
Haberlerde Kudüs ve Beyt Şems'te Arap otobüs şoförlerine saldıran Yahudi genç çetelerini görüyorum ve bu kalbimi parçalıyor. Ya da yetişkinler – polis memurları – bir yıl önce Teddy Stadyumu'nun dışında Arap güvenlik görevlisi Qais Haddad'ı dövüyorlardı. Bölgemde, Hayfa'nın körfez banliyölerinde, evimden sadece 15 dakika uzaklıktaki, sık sık gittiğim bir Arap kasabası olan Şefa-Amr'dan lise son sınıf öğrencisi Khalil Sabach'ı döven bir Yahudi genç çetesini okuduğumda ağladım. Onu ziyaret etmek için Tag Meir'den bir grupla gittim. Ne kadar sevimli ve etkileyici bir genç adam. Bize anlattı...