Temelde sıkıcı, sade ya da eski moda, 'anaç' olmak anlamına gelir. Neden annelerle alay etmek yerine onlara biraz saygı duyamıyoruz? Arecent gazetesinin manşeti - "Kusura bakma Radley! Bu eski çanta markaları seni anne gibi gösterecek - burası onun yerine stil sahibi yıldızların ve Kraliyet ailesinin alışveriş yaptığı yer" - bana nefret ettiğim bir kelimeyi hatırlattı: "anne". Bende bir şeyleri fırlatma isteği uyandıran kelimelerin listesi çok çeşitli ve uzun ama “mumsy” en üst sıralarda yer alıyor. Anne olmanın niteliği, sıkıcı, sade ya da eski kafalı olmak, aslında “anaç” olmak anlamına gelir. Taşıdığı gündelik kadın düşmanı küçümsemeyle ilgili bir şeyler beni öfkelendiriyor. O kadar öfkeliyim ki “o sesi” bile kullanabilirim. Bilirsin. Süpermarketlerde yaramazlık yapan çocukları taşa çeviren korkunç anne sesi.
Moda haberlerinde "Mumsy" ortaya çıkıyor ve sonbaharda okul tarafından uygulanan yeni "stil kurallarına" gereğinden fazla odaklanılıyor. Okul kapısında nasıl şık görüneceğinizle ilgili makaleler ve "havalı annelerin ne giydiği" hakkındaki kısa videolar, bir anne olarak sizin gerçekte olduğunuz gibi görünmek isteyeceğiniz son şeyin: birinin annesi olduğu hissini artırıyor. Elbette tamamen üreme durumunuza göre tanımlanmak istememeniz anlaşılabilir ve tamamen normaldir. Çok azımız tüm kimliğimizin “anne” olmasını istiyoruz. Bir sağlık uzmanının bana ilk kez adım yerine “Anne” diye hitap etmesiyle yaşadığım şoku hâlâ hatırlıyorum. Sanki toplumun gözünde bir insan olmaktan çıkmışsınız gibi hissedebilirsiniz. Buna, tam bir insan yarattığınız ve doğurduğunuz için vücudunuzun değiştiği ve artık diğer insanın her istek ve ihtiyacından sorumlu olduğunuz, kişisel stil ve bakıma ayıracağınız zamanı büyük ölçüde sınırladığı gerçeğini de ekleyin ve şimdi kim olduğunuzu bilmek zor gelebilir.
Ancak bu çelişkili duygular hiçbir zaman annelerle genel olarak alay etmek veya "Ben sıradan bir anne değilim, harika bir anneyim" gibi davranmak için bir neden değildir. Amy Poehler'in komik Mean Girls sloganının bu kadar efsanevi olmasının bir nedeni var. Geri dönülmez bir şekilde olduğunuz ve her zaman öyle kalacağınız bir şeyi inkar etmeye çalışmanın doğası gereği saçma bir yanı var. Anne olmama durumundan anne olma durumuna geçerken, kafanıza dank eden sert gerçeklik, sizin sonsuza dek değişmiş olduğunuzdur. İstediğin kadar giydirmeyi deneyebilirsin ama gerçek şu ki artık birisinin annesisin.
Yeni matrescent teorileri bize, bu değişimin birdenbire gerçekten naff kot pantolon giymekten çok daha karmaşık olduğunu söylüyor, ancak siz de bunu yapıyor olabilirsiniz (ya da gerçekten naff jean giydiğinizi umursamayacak kadar uykusuz kalmış olabilirsiniz ya da muhtemelen aynı zamanda mumyalık olan "naff" kelimesini kullanıyor olabilirsiniz). Mumya kavramı, yaşadığınız döneme göre değişiyor. 1990'lı yıllarda tüm anneler, artık "mum jean" demeye başladığımız yüksek bel Levi's 501'leri giyiyordu. Bu, biraz daha az mumsu ses getiren "anne"yi kullansa da, moda markaları tarafından tercih edilmeye başlandı. Annemin kot pantolonuyla ölü yakalanmazdım. Şimdi bunu yazarken ne giyiyorum? Aynen öyle, bir çift vintage 501. Eninde sonunda her şey geri geliyor. Her sabah okula giderken yanından geçtiğim gençler asla bunu yapmazdı.
Bol kot pantolonlarının su birikintilerini ve güvercin sidiğini dizlerine kadar nasıl emdiğini görüyorum ve nostaljik değilim. Bu, annemin hissettiği türden bir zen olsa gerek; Kişisel tarzıma güveniyorum. Bu, annelik korkusunun ne olursa olsun hepimizi takip etmeyeceği anlamına gelmiyor. Bu sorunun etrafındaki endişe Mumsnet gibi forumlarda açıkça görülüyor: Ne tür kot pantolon giymeliyiz?