Duygularınız anlaşılabilir. Bunları keşfetmek ve kabul etmek yolunuza devam etmenize yardımcı olabilir Eski partnerimle 20 yıldan fazla bir süredir birlikteydim. Çoğunlukla mutluyduk ve ömür boyu birlikte olmamızı bekliyordum. İlişkinin yarısından fazlasında evin geçimini sağlayan tek kişi bendim ve eski eşimin isteği üzerine mali durumumuzu yönetiyordum. Tasarruflu ve ipoteksiz, oldukça iyi durumdaydık. Statik bir karavan da olsa bir tatil evimiz bile vardı. Erken emekli oldum ve ilişkimizde yaşadığımız sorunlar büyüdü. İkimiz de seyahat etmeyi seviyorduk ama bana defalarca paramızın yetmeyeceği söylendi, bunun saçmalık olduğunu biliyordum. Yeni bir alan talep ederek çalışmaya geri döndüm ama eski sevgilim hiç ilgi göstermedi. Evden daha fazla zaman ayırıp terapiye başladım (çift terapisi önerim reddedildi). Bir yıllık terapiden sonra gideceğimi söyledim.
Eski sevgilim ayrılmayı göze alamayacağımızı söyledi. Böylece evi ve birikimlerin yarıdan fazlasını onlara verdim ve karavana taşındım. Son altı yılda yeni bir ev aldım, harika bir yeni partnerim oldu ve seyahat ettim. İşimde başarılıyım ve yıllardır hayalini kurduğum şeyleri yapıyorum. Ama eski sevgilime olan kırgınlığımdan vazgeçemiyorum. İlişkiye getirdiğim ve geride bıraktığım birçok maddi şey. Eski sevgilimin benimkinin iki katı değerinde bir evde yaşaması. Birinin geçimini sağlamak için kendimi alt üst etmem ama hiç kredi alamamam. Bunlar önemsiz şeyler. Parasını ödediğim bir kitabı arıyorum ve onu eski sevgilimin aldığını fark ediyorum ve onu düşünmeden duramıyorum. Bırakmak istiyorum ama nasıl?
Varlıkların kimin adına olduğunu söylemediniz; ortak adlar, onların adı veya yalnızca sizin adınız. Çocuklardan da bahsetmediniz. Bu, işleri büyük ölçüde değiştirecektir. Tüm bunları onlara hiçbir yasal yönlendirme olmadan gönüllü olarak verdiğiniz ve hiçbir çocuğun dahil olmadığı varsayımı üzerinde çalışıyorum. Eğer öyleyse, o zaman hissettiklerinizin hiç de mantıksız olduğunu düşünmüyorum ve hayret ediyorum. UKCP'ye kayıtlı psikoterapist Hazel Hyslop'a gittim, kendisi de "cesaretinizi ve becerikliliğinizi takdir etmek istedi. Zor kararlar verebildiğinizi ve kendiniz için farklı bir hayat yaratabildiğinizi gösterdiniz." Ancak Hyslop şöyle dedi: "Kızgınlığın yüzünden kafanın karıştığını hissetmen anlaşılabilir. Dışarıdan bakıldığında, yoluna devam etmişsin gibi görünüyor. Ancak duygusal olarak, bir parçan hâlâ olanların adaletsizliğiyle yaşıyor olabilir. Duygularını kabul et ve kabul et ve onları hissetmene izin ver. Bunun ilerlemeyi kolaylaştırdığını görebilirsin."
Bir kitabın veya başka bir şeyin eski sevgilinizin yanında olmasından rahatsız olmak önemsiz bir şey değil. Çünkü mesele sadece kitap değil, değil mi? Hyslop şunları söyledi: "Kitap, katkıda bulunduğunuzu ve geride bıraktığınızı düşündüğünüz her şeyi temsil ediyor olabilir. Paranız, mülkünüz, emeğiniz, bakımınız ve sorumluluğunuz. Kırgın duygularınız şunu söylüyor olabilir: 'Verdiklerim önemliydi. Ben önemliydim. Bu neden hiç fark edilmedi?' Bu duygular önemsiz değil. Deneyiminizin önemli bir kısmının hala kabul edilmesi gerektiğinin sinyalleri olabilir." Kızgınlık bizi bir hattın ihlal edildiğine dair uyarır. Bu, sıklıkla öfkeyle uyumlu olan önemli bir duygudur. Belki enerjinizi geçilen çizgiyi ve bunun size nasıl hissettirdiğini adlandırmaya harcayabilirsiniz. Eğer buna uyum sağlayabilirseniz, gerçekten birçok şeyin hafifletilebileceğini düşünüyorum.
Ayrıca hepsini yazmayı da deneyebilirsiniz; bu sizi öfkelendirebilir ama gerçekten yardımcı olabilir (mektupla ilgili hiçbir şey yapmanıza gerek yoktur). Ne kadar becerikli olduğunun farkında olduğunu sanmıyorum. Ama o kişi olmak çok yorucu değil mi? umarım yeni bölümün olur