Yakın zamanda yapılan bir araştırmaya göre, Güney Levant'taki antik orman yangınları ve erozyon, Neolitik toplulukların, ateşin kili çömlekçiliğe dönüştürebileceğini keşfetmesine yardımcı olmuş olabilir. Jeomorfoloji dergisinde Eylül ayı başlarında yayınlanan çalışma, iki büyük çevresel istikrarsızlık döneminde Levant'ın nasıl şekillendiğini yeniden inşa etmek için bölgedeki antik tortulardan, mağaralardan, kömür yataklarından ve arkeolojik alanlardan alınan kanıtları analiz ediyor. Kanıtlar, Kudüs İbrani Üniversitesi'nin Dünya Enstitüsü'nden baş araştırmacı Prof. Amos Frumkin'den geliyor. Bilim "doğal fırın hipotezi" olarak adlandırıyor. Frumkin'in hipotezine göre, o dönemdeki Neolitik topluluklar, yoğun yangınlardan sonra doğal olarak meydana gelen bu tür olaylara tanık olduktan sonra kilin ateşle kalıcı olarak sertleşebileceğini öğrenmiş olabilir. Çalışma, aralarında 100.000 yıldan fazla fark bulunan iki dönemi karşılaştırdı. Analiz edilen ilk dönem, yaklaşık 129.000 ila 116.000 yıl önce gerçekleşen, MIS 5e olarak bilinen son buzul arası dönemdi. İkincisi, yaklaşık 11.000 ila 7.000 yıl önce, bölge genelinde çiftçi topluluklarının giderek daha fazla yerleştiği erken Holosen dönemiydi. Her iki dönemden elde edilen kanıtlar, bir dizi kapsamlı kontrol edilemeyen yangının ardından şiddetli erozyona işaret ediyor. Çalışmada, antik göl çökeltilerinde korunan küçük kömür parçacıklarının yanmada zirveler kaydettiği, mağara oluşumlarında korunan kimyasal izlerin ise bitki örtüsü ve toprakta önemli kayıplara işaret ettiği belirtildi. Erken Holosen sırasında, en yoğun dönemin yaklaşık 9.500-8.200 yıl önce meydana geldiği görülüyor. Neolitik ve önceki insanlar kasıtlı olarak sınırlı bir ölçekte ateş kullanmış olsa da Frumkin, yangınların coğrafi kapsamı ve zamanlamasının, yangın kullanımının artmasına neden olan iklimsel nedenlere işaret ettiğini savundu. Yangınlar mevcut bitki örtüsünü yaktıktan sonra, açığa çıkan toprağın yağmura ve akıntıya karşı savunmasız hale geldiğini açıkladı. Kil açısından zengin toprak yamaçlardan taşındı ve Ürdün ve Ölü Deniz vadileri gibi doğal çöküntülerde büyük miktarlarda birikti. Bu tür bir değişim, çiftçi topluluklarının yerleşip gelişebileceği verimli bölgeler yarattı. Doğa, çömlekçiliğin nasıl yapıldığını gösterebilir miydi? Çömlekçilik, yangınların, erozyonun ve kil birikiminin zirveye ulaştığı yaklaşık olarak aynı geniş dönemde bölgede ortaya çıktı. Frumkin, vadilerde yaşayan insanların yoğun doğal yangınlara maruz kalan kil parçalarıyla karşılaşmış olabileceğini ve sıcaklığın daha yumuşak olan malzemeyi sert ve dayanıklı bir şeye dönüştürdüğünü fark ettiğini iddia etti. Bu gözlem, kilin kasıtlı olarak pişirilmesinin ardındaki temel fikri sağlamış olabilir. Bu hipotez, Ürdün Vadisi'ndeki Yarmukian çanak çömleğinin yerel olarak yeniden biriktirilmiş terra rossa kilinden üretildiğini gösteren daha önceki petrografik araştırmalarla desteklenmektedir; bu malzeme, yakınlardaki tepelerin erozyonu sonrasında yerleşim yerlerinin çevresinde birikmiş olan malzemenin aynısıdır. Frumkin, "Bir orman yangını normalde yalnızca bir felaket olarak görülür, ancak çevresel bozulma aynı zamanda insanları yeni malzemelere ve yeni olasılıklara da maruz bırakabilir" dedi. "Ürdün Vadisi'ndeki Neolitik topluluklar, ateşin yerleşim yerlerinin altındaki ve çevresindeki kili dönüştürmesini izlemiş ve bu sürecin kasıtlı olarak yeniden üretilebileceğini fark etmiş olabilir." "Eğer öyleyse, insanlığın en önemli teknolojilerinden biri kısmen insanların doğada gördüklerini taklit etmeyi öğrenmesinden ortaya çıkmış olabilir."
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.