Daha sonra okumak veya başvurmak üzere favori makalelerinizi ve hikayelerinizi favorilerinize eklemek ister misiniz? Bağımsız Üyeliğinize bugün başlayın. Gece yarısından hemen önce ve arka bahçedeki ilk ultra turuma yaklaşık 17 kilometre kala, hayatımdaki birçok tercihimi sorgulamaya başlıyorum; bunlardan en önemlisi, gerçek antrenman konusunda fazla bir şey yapmadan, en son çılgın dayanıklılık koşusunu deneme kararım. Bunu hızla arka bahçemi akşam 9'da başlayacak ve gece boyunca koşmayı içeren bir etkinlikle patlatma kararı takip ediyor. Ve sonra, sıcak bir şekilde, bu özel parkurun seçimi: 102 metrelik yüksekliği içeren, şimdiye kadar karşılaştığım en dik, en kasvetli tepe tırmanışlarından birine dönüşen, gereksiz derecede sert bir seçenek. Birkaç ay öncesine kadar "arka bahçe ultra" terimini bile duymamıştım. Partnerim bana bundan bahsetti ve sonra bam! Baader-Meinhof olgusunun mükemmel bir örneği olarak bent kapakları açıldı ve ben bunu her yerde duyuyor gibiydim.
Konsept basit ama acımasız. 4,167 millik bir döngünün (başka bir deyişle "yard" olarak da bilinir) haritası çizilir ve katılımcıların bunu bir saat içinde tamamlaması gerekir. Sonraki saatin başında tekrar yola çıkarlar. Daha fazla gidemeyene ve bir sonraki tura başlamayı reddedene veya 60 dakikalık süre dolduktan sonra turu bitirene kadar, mümkün olduğu kadar saatte bir yarda tamamlamaya devam ederler. Rotanın mesafesinin çok kesin olması tesadüf değildir; 24 yarda tamamlayarak 24 saat ilerlemeyi başaranlar tam olarak 100 mil kat etmiş olacaklar. Bir arka bahçe ultrası için minimum veya maksimum mesafe yoktur; resmi bir “bitiş çizgisi” yoktur. Kazanan, ayakta kalan son erkek veya kadındır ve sondan bir önceki yarışmacı (“asist” olarak bilinir) yarıştan çekilip bir kişi kaldığında yarış otomatik olarak sona erer. Bu kişi aynı zamanda yarışı resmi olarak "bitiren" tek koşucudur; diğer herkes DNF (Bitirmedi) olarak kaydedilir.
Meşakkatli Barkley Maratonu'nun kurucularından biri olan Gary "Lazarus Lake" Cantrell'in icadı, o kadar zorlu bir ultramaraton parkur yarışıdır ve 30 yıldan fazla bir sürede yalnızca 26 kez başarıyla tamamlanmıştır - orijinal Big's Backyard Ultra, ilk kez 2011 yılında Cantrell'in Tennessee'deki mülkünde gerçekleştirildi. O zamandan bu yana, benzersiz formülün popülaritesi hızla arttı, sınırlarını test etmeye istekli ve giderek artan sayıda koşucunun hayal gücünü yakaladı ve dünya çapında sayısız diğer arka bahçe etkinliklerine ilham verdi. Birleşik Krallık'ın en iyi arka bahçe ultra sporcularından biri olan Matt Blackburn, 2020'de ilk yarışını gerçekleştirdiğinde "Birleşik Krallık'ta muhtemelen yaklaşık altı yarış" olduğunu söylüyor. “Şimdi, muhtemelen her hafta sonu bir tane yapabileceğini düşünüyorum.” Bu hızlandırılmış genişlemeyi, bunun fiziksel olduğu kadar zihinsel dayanıklılığın da bir testi olduğu gerçeğine bağlıyor. "Sanırım bu yüzden aniden gerçekten popüler oldu, sence de öyle değil mi?"
Bir arka bahçe ultrası için minimum veya maksimum mesafe yoktur; resmi bir bitiş çizgisi yok İşin doğası aynı zamanda rakipler arasında diğer uzun mesafe yarışlarından farklı olarak doğal bir dostluk oluşmasına da yol açıyor ve kurulumda dengeleyici bir şeyler var. Son yardınızı ne kadar hızlı veya yavaş tamamladığınız önemli değil: her seferinde bir sıfırlama olur; her seferinde temiz bir sayfayla başlarsınız. Oyunun zirvesinde olanlar, bir yardanın sonu ile bir sonraki yardanın başlangıcı arasında yakalayabilecekleri değerli birkaç dakika dışında, günlerce uykusuz ya da dinlenmeden yaşayacaklar. Söylemek güvenli, ben olmayacağım