Siyasi radikalizm, ana akım siyaset paradigması içerisinde huzursuz bir şekilde yer almaktadır. İlginç bir şekilde, bu fenomen orta sınıflar arasında giderek daha fazla ortaya çıkıyor. Hem sol hem de sağ ideolojik aşırılıkların kökeni iki tarihsel dönemece kadar izlenebilir. Sol kanat radikalizmi, kökenini 18. yüzyıl Fransız Devrimi'nde, sağ kanat aşırıcılığı ise 1930'larda Almanya'da Nazizmin yükselişinde bulur. Her iki durumda da işçi sınıfı öncelikle piyade olarak hizmet ediyordu. Orta sınıf kavramları ve özlemleri tarafından harekete geçirilmişlerdi. Fransız Devrimi, 'aydınlanmış' orta sınıf entelektüellerinin teorileri tarafından canlandırıldı ve Nazizm, orta sınıf düşünürler tarafından tasarlanan karmaşık ırk teorileri üzerine inşa edildi.
18. yüzyıl Fransa'sında radikal felsefeler, ekonomik ve sosyal ilerlemelerinin, eski rejimin çökmekte olan monarşiler, toprak sahibi soylular ve sömürücü din adamları gibi kalıntıları tarafından engellendiğini hisseden, yükselen ve yeni gelişen bir orta sınıftan ortaya çıktı. Bunlar, büyük ölçüde mazlum çetelerin yönlendirdiği kanlı ayaklanmalarla devrildi. Ancak bu zaferin orta sınıf mimarları radikal felsefelerini yönetime dönüştürmeye çalıştıklarında ülkeyi daha fazla kargaşaya sürüklediler. Bu istikrarsızlık, diktatörlük kuran Napolyon Bonapart'ın yükselişiyle kontrol altına alındı. Ortaya çıkan siyasi gidişat nihayet Fransa'da bugüne kadar varlığını sürdüren laik demokratik sisteme dönüştü. Olgunlaşma, baş aşağı dönmüş bir ülkede karşı konulmaz bir ılımlılık ve istikrar ihtiyacıyla kristalleşen, çatışan fikirlerin bir senteziydi.
Devrimci Fransa'dan günümüz Pakistan'ına kadar radikal hareketler, siyasi mutlakiyetçilik arayışının nasıl kendi kendini yok etmenin bir aracı haline gelebileceğini defalarca gösterdi. 1930'lara gelindiğinde, Avrupa'nın orta sınıfı, gelişen bu düzenleme içinde nüfuzunu genişletiyordu. Ancak Rusya'daki 1917 Bolşevik Devrimi'nin ardından sosyalist hareketlerin genişlemesiyle bu düzenleme aniden bozuldu. Sosyalist ideolojiler büyüyen işçi sınıfları arasında siyasi ilgi kazandıkça, orta sınıf ciddi bir güvensizlik yaşamaya başladı. Yerleşik seçkinler ile giderek daha aktif hale gelen işçi sınıfı seçmenleri arasında sıkışıp kaldıklarını hissediyorlardı. Almanya'da bu orta sınıf kaygısı demokrasiye karşı düşmanlık olarak ortaya çıktı. Almanya'nın ekonomik çöküşü, askeri açıdan aşağılanması ve komünizmin algılanan sızması nedeniyle suçlanmaya başlandı. Orta sınıflar için komünizm, kendi özlemlerinin sürdürülmesini sağlayan sosyo-ekonomik hiyerarşiyi tehdit ediyordu.
Sonuç olarak, 1933'te Alman orta sınıfının önemli bir kısmı oylarını Adolf Hitler'in radikal aşırı sağ Nazi partisine verdi ve partiyi komünizme karşı bir siper olarak gördü. Pek çok orta sınıf entelektüel, profesyonel ve hukukçu, bir fanatiği iktidara yükseltmek için geleneksel ekonomik ve dini seçkinlerle aynı safta yer aldı. Ancak Hitler'in bunu takip eden radikal gündemi, Almanya'yı yıkıcı bir savaşa ve yaygın yıkıma sürükledi; bu da radikalizmin ana akım devlet yönetimine entegre edildiğinde yıkıcı kapasitesinin altını çizdi. Ana akım siyasetteki siyasi radikalizm genellikle kendi kendini tüketen bir dinamik üzerinden işler ve sonuçta onu savunan liderleri ve hareketleri yok eder. Amerikalı siyaset bilimcileri Steven Levitsky ve Daniel Ziblatt'a göre, radikal hareketler siyasi ana akıma girdiğinde, onların siyasi normları reddetmesi karşı çıkışlara davetiye çıkarıyor.