20'li yaşlarınızdaki o berbat apartman dairelerini düşünün. Arkadaşlarla birlikte yaşamak bir rüya gibi görünebilir, ancak gerçek bazen Altın Kızlar'dan çok Gençler'dir. Erkek partnerli kadınlar arasındaki çoğu kadın arkadaşlığında, bazen düzenli olarak aşağıdakiler meydana gelir. Bu genellikle içlerinden birinin tutkulu bir rant yapmasından sonra olur - ya da teknik olarak bir rant değilse, o zaman kesinlikle rantın hemen yanında olur. Kadınların gözleri kilitleniyor, aralarındaki içgüdüsel anlayış yadsınamaz ve o zaman partnerinden şikayet eden kişi şöyle diyecek: "Keşke onun yerine seninle yaşayabilseydim." Eğer ikiden fazla kadın varsa konuşma komünlere geçebilir. Kaçınılmaz olarak hüzünlü iç çekişler var. Bu fantezi gerçeğe dönüşebilir. "Olumlu haber" platformu Upworthy, X kuşağı ve genç kadınların uzun bir oyun oynayarak Altın Kızlar'ı çekmesi fenomenini araştırdı: yalnız yaşamak, dulluk veya boşanma sonrasında birlikte yaşamak yerine birlikte yaşamaya başlıyorlar.
Bu, AARP (50 yaş ve üzeri kişileri savunan ve onlara kaynak sağlayan, kar amacı gütmeyen bir ABD kuruluşu) tarafından yayınlanan ve New Mexico'da Altın Kızlar Hafta Sonu adlı bir inzivayı anlatan bir makalenin devamıdır. Burada 50'li yaşlarından 70'li yaşların başındaki kadın grupları, komünal yaşamın artılarını ve eksilerini tartıştı. Şu ana kadar bu çalıştaylardan dört tanesi gerçekleşti ve bir başkasının gelecek ay için planlanması planlanıyor. Bir “orta yaş bilgelik okulu” olan Modern Yaşlı Akademisi tarafından yönetiliyorlar ve önümüzdeki ayki etkinliği erkeklere açtılar. Akademinin kurucusu Chip Conley, odak noktasının kadınlar olduğunu, çünkü kadınların bu fikri ciddi şekilde tartışmış olma ihtimalinin daha yüksek olduğunu bulduğunu açıkladı. "Erkeklerin arkadaşlarıyla konuştuğunu görmüyorsunuz: 'Ya bir gün birlikte yaşayabilirsek?' Sadece görmüyorsunuz." Komik, bu.
Upworthy'nin öyküsünün yanı sıra tercih edilen yaşam düzenlemeleri üzerine yaptığı okuyucu görüş anketinde en büyük grup (%33,7) "Yan Kapı mı? Mükemmel. Aynı Ev mi? Hayır" seçeneğini tercih etti ve yalnızca %16,2 şu cevabı verdi: "Kesinlikle, oda arkadaşlarını seçmeye başlayalım." Önemli bir açıklama olan "Evet, ama kendi banyoma ihtiyacım var" %29,4 oranında seçildi, ancak %20,7'lik bir oran da önemsiz olmayan bir oranla "Kendi alanımı tercih ederim, teşekkürler." Kadın arkadaşlarımla ya da ara sıra bir dolabın kapısını kapatan ve merdivenlerde bırakılan eşyaların bir iç tasarım tercihi olmadığını anlayan biriyle takılma fikri ne kadar keyifli gelse de, bunun pratikte bir hata olacağından endişeleniyorum. Tüm hayallerin gerçekleşmesi amaçlanmamıştır.
Yirmili yaşlarındaki apartman dairelerine dair anılar hafızamızda yer ediyor ama en azından o noktada hepimiz mümkün olduğunca barış içinde bir arada yaşamaya çalışıyorduk. Yaşlanmanın en iyi yanı, her geçen yıl katlanarak artan bir şekilde, başkalarının sizin hakkınızda ne düşündüğünü önemsemenin azalmasıdır. Bu, uyumlu bir yaşamın tarifi gibi görünmüyor; daha çok Gençler'e benziyor ama eski. Bir zamanlar erkek arkadaşıyla gündüzleri düzenli olarak yakınlaşmaktan hoşlanan ve kapısını her zaman açık bırakan bir ev arkadaşım vardı. Odası mutfağın yanındaydı, bu yüzden bir üçlü menüye dahil olduğunuzu hissetmeden kızarmış ekmek yapamazdınız. Çoğunlukla fiziksel bir ilişkileri vardı ve ben hiç zayıflamadım. Hiçbirimiz bir şey söylemedik çünkü kimse çapkınlık yapmak istemezdi. 20'li yaşlarımızdaydık, sonunda ebeveynlerimizden uzaktaydık ve utanç verici davranışlarda bulunmakta özgürdük ve bunun asla farkında olmamız gerekmiyordu.
Bu senaryoyu 70'li veya 80'li yaşlarınızda hayal edin; sonuçta her arkadaş grubunda bir Blanche vardır. Birlikte yaşadığınız kişilerin kıskançlıktan uzak durmaları pek mümkün değil