21 yaşındaki Moktar pantolonunu yukarı çekiyor, kaz tüyü ceketinin kapüşonunu düzeltiyor ve öğleden sonra evin dışına adım atıyor. Tepeden tırnağa kusursuz siyah. Küçük bıyıklarının, kalın camlı gözlüklerinin ve altın şakaklarının ardında, Tunus kökenli oldukça mütevazı bir aileden gelen üniversite üçüncü sınıf öğrencisi gülümsüyor. Dost canlısı, akıllı, yaşına göre ender rastlanan bir politik anlayışa sahip ve çevre tarafından bronzlaşmış bir cilde sahip. Moktar, Bobigny'de (48.873 nüfuslu) L'Abreuvoir mahallesinin en yoksul binalarından birinde, satıcıların, polisin, müşterilerin ve uyuşturucu bağımlılarının günün her saatinde bulunduğu uyuşturucu satış noktalarından birinin hemen önünde büyüdü. Duvardaki grafitide "Ballon aqui" yazıyor ve solunmak üzere dağıtılan gaz halindeki nitröz oksidi teşvik ediyor. Moktar hepsini biliyor. - Arabamıza göz kulak ol, değil mi? Karşı binanın zemin katında trafiği kontrol eden iki adamdan birine birkaç doz karşılığında şöyle diyor: 50 metrekarelik dairede altı kişi yaşıyor. Babası bir VTC sürücüsü ve Moktar, Nanterre fakültesinde Uluslararası Ticaret alanında ikinci Yüksek Teknik dersini en iyi notlardan biriyle bitirmiş olmasına rağmen hafta sonları ona yardım ediyor: "20 üzerinden 15" diye belirtiyor. Ama sistem onu kovdu. Üçüncü dersi kendisine verilmeyen başka bir fakültede almak zorunda kaldı ve ortada kaldı. Boş yıl. Gençlerin kariyerlerini şeffaf olmayan algoritmalarla yönlendiren ve öğrencilerin protestoları sona erdirmek için ortadan kaldırılmasını istediği Parcoursup yazılımı nedeniyle Temmuz ayından bu yana hala yanıt bekleyen 126.652 öğrencinin başına bu yıl da aynı şey geldi. Arkadaşı Medhi (19 yaşında) "Tiyatro okudum ve robot bana İktisadi Bilimler bölümüne kaydolmamı söyledi. Buna inanabiliyor musun?" diye itiraz ediyor. Geçen hafta mahalledeki ömür boyu meslektaşlarıyla birlikte gösteriye gitti. "Geç kaldık" diye alaycı bir tavırla nitelendiriyor. Gülümsüyorlar. O sabaha ait videolar gösteriyorlar. Bir hafta sonra yasaklardan, artan ayrımcılık hissinden şikayet ediyorlar ve Fransa'nın onları reddettiğinin farkına varmaları onları tekrar sokaklara döndürüyor. Ertesi gün yapılacak protesto çağrısında “Bütün banliyö orada olacak kardeşim” duyurusunu yapıyorlar. Mahallede intikam, polise karşı nefret ve büyük bir çıkmaz sokak hissi yayılıyor. Eşofmanlı ve North Face yelekli Rayan, mahalledeki diğer yerleri gezmek için gazetecinin arabasını sürerken "Kendimizi ağlar halinde organize ediyoruz. TikTok ve Snapchat. Polisler hâlâ bu dili anlamıyor" diyor. 93, Fransa'nın en fakir ve nüfusun üçte biri olan en fazla göçmenin bulunduğu eyalet olan Seine-Saint-Denis'in posta kodudur. Ayrıca ülkenin en genci, marjinallerle kendini ifade eden kişi. Çoğu kişi için bu, profesyonel, kişisel ve duygusal yaşamlarında bile üstesinden gelinmesi imkansız bir damgadır. Birkaçı için, Bobigny, Saint-Ouen veya Saint-Denis'te halihazırda olduğu gibi, alt sınıfları evlerinden uzaklaştıracak ve mahallelerini soylulaştıracak bir emlak fırsatı. Ancak 93, her şeyden önce Paris ile banliyöleri arasında bir yara izi. Uzun zamandır kesişmeden yaşayan iki dünya, bugünlerde ülkenin sokaklarındaki öğrenci gösterilerinde bir araya geldi. - Geleceğim mi? Buradan çok uzakta. Avustralya'da, İsviçre'de iş arayacağız. Bilmiyorum. Sorun şu ki bizi Fransız olarak görmüyorlar. Küçümsüyorlar, pişman oluyorlar M
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.