Mutlak işitmenin ötesinde, bazen bir aydınlanma yaşıyorum: Radyoda çalan bir şarkıyı tanıdığımda mutlu oluyorum. Beşinci Senfoni'den bir parça mı? Yoksa Bahar Ayini mi? Her şeyden çok arabada oluyor: Arabayı sürerken FM'i klasik müziğe ayarlıyorum, böylece repertuar trafiğin çılgınlığına karşı kapalı kapsülün tonunu ayarlamama yardımcı oluyor (spoiler uyarısı: her zaman işe yaramıyor). Biraz züppece olduğunu biliyorum, yine de herhangi bir reggaeton şarkısını ve neredeyse hiçbir K-pop şarkısını tanımakta zorluk çekiyorum: eski ustaların "kültürlü müzik" dediği şey konusunda eğitim almadan, klasik müzik yabancı bir ülkedir. Böylece, Klasik Müziğin Kısa Heretical Tarihi (büyük harflerle yazıyor) mesafeleri yakınlaştırıyor ve sınırları ortadan kaldırıyor: İtalyan yazar Alessandro Baricco'nun son kitabı, ilahi bir girişimi, insanın sesleri fethetmesini başarmak için yola çıkan bir sanatın yolculuğunun izini sürmek için akademik dogmanın etrafından dolaşıyor. Metin bir uyarıyla başlıyor: "Burada yeniden inşa edilen tarih, belirli bir insan topluluğuna gönderme yapıyor: kabaca söylemek gerekirse, bugün 'Avrupa' dediğimiz coğrafi bölgede yüzyıllar boyunca yörüngede dönenlere." Baricco, eğer klasik müziği yaratanlar onlarsa, aynı dönemde dünyanın başka yerlerinde de ne daha iyi ne daha kötü farklı şeylerin yaşandığını açıklıyor. Evrensel olarak anlaşılan her şey gerçekte Avrupalıdır. Ve bu Avrupalılar Yunan mirası almadıkları için, Yunanlılar oyunlarını, mermer heykellerini, kahramanlık destanlarını bıraktıklarında hemen hemen yazılı müzik bırakmadıkları için kendilerine “klasik” adını benimsediler. Baricco'ya göre, "bir güzellik, zevk ve uyum haritasının çizilebileceği bir kanon, bir model, bir ölçü, belki de bir mükemmellik" yarattılar. Beethoven'ın "Figlio perduto"su orada çalıyor; özellikle beni etkiliyor ve bunun, oğlunu ormanın derinliklerinde saklanan kötü bir ruhtan koruyan bir baba hakkında olduğunu biliyorum. Müzik akışı hizmetimdeki Klasik istasyon sekiz bölüme ayrılmıştır: Klasik, Barok, Piyano, Bach, Mozart, Beethoven, Opera ve Noel. Her sınıflandırma gibi bu bölümün de tuhaf olduğunu düşünüyorum; Tam olarak Baricco'nun kitabını “sapkın” yapan şey, müzikal sınıflandırmalardan kaçınması ve kulağı insani olanı dinleyecek şekilde ayarlamasıdır. Bu köklü müzisyenler ve kitaplarda ya da notalarda yer almayan diğer pek çok kişi, neredeyse sonsuz sayıdaki ustalık ve hatalardan bir şeyler inşa ettiler. Müziğin icadı, biz insanların, yani ebedi kayıp evlatların yaptığı, ilahi nitelikteki birkaç şeyden biri olan ateşin keşfiyle karşılaştırılabilir. Bu Kısa Tarih... atalardan kalma bir sarkacın üzerinde hareket ediyor ve klasik müziğin doğuşunda var olan gerilimi özetliyor. İlahi mükemmelliğin ifadesi mi, yoksa insan çabasının şeması mı? Tanrılardan bir teklif mi, yoksa insanların fethi mi? Bu köklü müzisyenler ve kitaplarda ya da notalarda yer almayan diğer pek çok kişi, neredeyse sonsuz sayıdaki ustalık ve hatalardan bir şeyler inşa ettiler. Müzisyenleri ve dinleyicileri iki uç arasında yolculuğa çıkaran ve bu hikayeye anlam kazandıran salınım budur. Baricco şu sonuca varıyor: "Bu bir danstır ve onu anlamak, dans etmek anlamına gelir." Eğer danstaysak, dans edelim! Kısacası her şey, en harika müziğin doruk noktasında duyulan korna sesi gibi uyum ve uyumsuzluktur. ABC A. MÖ 6. yüzyılda Pisagor bir telin rezonansını oluşturdu ve böylece matematiği birbirine bağladı
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.