78 yıl boyunca, Filistin ulusal hareketinin çekirdeği, egemen bir Yahudi devleti olarak İsrail'in ortadan kaldırılmasını amaçladı. Bağımsızlık Savaşı (1948-49), İsrail'in, bölme planında belirlenenden daha fazla bölgeyi kontrol altına almasına neden olan ateşkes çizgileriyle sona erdi. Filistin liderliği ve Arap devletleri tanınmayı reddetmeyi sürdürdüler ve saldırganlık durumunu sürdürdüler. Düşman, sınırlarını veya politikalarını düzeltmek yerine, amacı ulusunuzu yok etmek olan bir partidir. Bir çatışmanın ortağı, toprak veya haklar konusunda anlaşamayan ve anlaşmazlığı sivil nüfusa veya devlet kurumlarına karşı sistematik şiddet kullanmadan müzakere yoluyla çözmeye istekli olan taraftır. Tarihsel kayıt, Filistinlileri İsrail'in düşmanı olarak ilk kategoriye yerleştirir. Kasım 1947'de Birleşmiş Milletler Genel Kurulu, İngiliz Mandası'nın geri kalan topraklarının bir Yahudi devleti ve bir Arap devleti olarak bölünmesi yönünde oy kullandı. Yahudi liderliği planı kabul ederken, Arap Yüksek Komitesi ve komşu Arap devletlerinin hükümetleri planı reddetti ve Yahudi devletinin ortaya çıkmasını önlemek için bir savaş başlattı. 1948'de işgal eden Arap devletleri bunu bir Yahudi devletini önleme bayrağı altında yaptılar ve liderlerinin çoğu Yahudileri denize sürmekten açıkça söz etti. Filistinli savaşçılar bu plana katıldı. Çatışmalar ve sonraki yıllarda geri dönüş fikri, yeni bir Arap devletine yeniden yerleşmek olarak değil, Yahudi zaferinin tersine çevrilmesi ve Arap çoğunluğunun tüm bölge üzerindeki hakimiyetinin yeniden sağlanması olarak çerçevelendi. 1960'larda ve 1970'lerde, Ürdün, Lübnan ve diğer yerlerdeki Filistinli örgütler, havayollarının kaçırılması, diplomatların öldürülmesi ve 1972 Münih Olimpiyatları'nda İsrailli atletlere saldırılar gerçekleştirdi. Belirtilen amaçları Siyonist devleti sona erdirmekti. İsrail Devleti'ni reddetme girişimleri Bu saldırılara, her türlü Yahudi egemenliğini reddeden bir siyasi program eşlik etti. Filistinli örgütlerin hazırladığı haritalar tüm bölgeyi İsrail'in olmadığı Filistin olarak gösteriyordu. Liderlerin konuşmalarında Yahudiler, varlıkları geçici olacak ve ortadan kaldırılmaları ülkede adaleti yeniden tesis edecek sömürgeci işgalciler olarak tanımlandı. Yaser Arafat yönetimindeki FKÖ, tüm Filistin'in kurtarılması ve Siyonist varlığın ortadan kaldırılması çağrısında bulunan bir tüzüğü kabul etti. Örgüt, 1990'larda Amerika'nın baskısı altında bazı maddeleri resmen değiştirdikten sonra bile, Yahudi ulusal haklarını reddetme yönündeki pratik politika yürürlükte kaldı. Nesiller boyu Filistinli çocuklara, toprakların yalnızca kendilerine ait olduğu ve İsrail'e karşı mücadelede şehit olmanın en büyük arzu olduğu öğretildi. Bu eğitim sistemi İsrail'i kabul edecek gelecek nesil müzakerecileri olası kılmıyor. 1987'de patlak veren Birinci İntifada, 1967'de ele geçirilen topraklarda çok sayıda Filistinliyi harekete geçirdi. Ayaklanma, işgale karşı bir halk isyanı olarak sunuldu, ancak liderleri, Yahudi devletini sona erdirmeden özyönetime yönelik bir süreci başlatacak olan özerklik tekliflerini reddetti. 1990'lardaki Oslo süreci, büyük Filistin nüfus merkezlerinin idari kontrolünü yeni oluşturulan Filistinlilere devretti. Otorite. İsrail başbakanı Ehud Barak, 2000 yılında Camp David zirvesinde Batı Şeria'nın büyük bölümünde ve Gazze'de Kudüs'ün bazı yerlerinde başkent olacak bir Filistin devleti teklif ettiğinde bu teklif reddedildi.
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.