Arama sonuçlarında daha fazla makale keşfedin Fransa'da protestolar bir kez daha büyük boyutlara ulaştı; hem bugün hem de bir hafta önce ortaya çıkan görüntüler, modern Avrupa tarihinin en çalkantılı sayfalarından alınmış gibi görünüyordu. Yükseliş geçen Cumartesi günü yüzbinlerce, belki de bir ila iki milyon kadar vatandaşın sokaklara çıkması ve Elysee Sarayı'nın bir taş atımı yakınına kadar uzanan büyük yürüyüşlerle başladı. Halkın öfkesi ve çatışmaların dinamikleri hükümet mekanizmasını iyice sarstığından, Fransa cumhurbaşkanlığı ofislerindeki gerilim fazlasıyla açıktı.
Televizyon ağları yanan Limoges belediye binasının görüntülerini tekrar tekrar yayınlıyor ve bir kınama atmosferi yaratmak amacıyla maddi hasara ve kırık camlara odaklanıyor. Ancak dumanın arkasında, polisin daha o sabah barışçıl protestolara nasıl biber gazı sıktığı ve olayların tetikleyicisi olduğu konusunda tam bir sessizlik vardı. Gençlerin fiziksel bütünlüklerinin aşırı militarize edilmiş polis gücünün eylemiyle tehdit edildiğini gördükleri önceki haftalarda da sessizlik hakimdi.
Resmi dudaklardan, toplumsal patlamanın sorumluluğunu Müslümanlara ve yeni gelen göçmenlere yükleyerek, krizi araçsallaştırma ve yapay bir bölünmeye dönüştürme yönünde açık bir girişimde bulunuldu. Ancak gerçek tamamen farklıdır. Bugünkü hareket bu tür yüzleşmelerden beslenmiyor. Bu, Avrupa'nın modern "soyunmuş"larının, sürekli aşağılanma ve aşağılanma yaşayan yerli neslinin açık isyanıdır. Onlarca yıldır birikmiş kızgınlık, Paris duvarlarına, liderlerin küstahlığını hatırlatan yeni grafitilerle yansıdı: "Chirac bize 'gürültü ve pis koku' dedi, Sarkozy bizi 'basınçla' temizlemek istedi, Hollande bizi 'dişsiz' olarak nitelendirdi ve Macron bize 'sıfır' dedi." Onların küçümsemesi duyulmamış bir şey!".
Fransa içişleri bakanı açıkça "kontrolümüzü kaybettiğimizi" itiraf ettiğinde, bitkin polis memurlarının istifa ederek kasklarını çıkardığını görünce sistemin ne kadar utanç verici olduğunu anlattı. Ve bu sadece başlangıç. Pek çok kişinin teorik bir senaryo olarak analiz ettiği, yani Z kuşağının Avrupa siyaset sahnesine kitlesel olarak çıkacağı senaryo artık tartışılmaz bir gerçek. Fransa geleneksel olarak bu sosyal süreçlerin öncüsü olabilir, çatışmacı geleneğini canlı tutabilir, ancak kıvılcım şimdiden her yere taşınmış durumda. Arnavutluk'ta Tiran sokakları binlerce gençle polis arasında çatışmaya dönüştü. Bütün Avrupa yanıyor gibi görünüyor.
İspanya'da, ana talebin barınma hakkı olduğu, her hafta devasa bir hareket sokakları dolduruyor. Orada, 70 yıldır aynı evde yaşayan 87 yaşındaki emekli Maricarmen'i, sırf mülkü bir hedge fonunun eline geçtiği için sokağa atmak üzere çok sayıda MAT hücresi ve bir polis helikopteri konuşlandırıldığında sistem en sert yüzünü gösterdi. Bu tür görüntüler, vatandaşları hızla yoksullaşırken Avrupa'nın ıstakoz gibi silahlandığı demokratik değerlere dair anlatıyı etkili bir şekilde çürütüyor. Seferberlik artık çığ niteliğine bürünüyor. Sonbahar en ilahi olanı müjdeliyor