"Polis edebiyatı toplumsal tarihin kurgusudur. Toplumlar hak ettikleri suçları bulur." İskoç yazar Denise Mina, 2006'da The New York Times'a verdiği röportajda yaptığı gözlemde bir şeylerin farkındaydı. Gerçekten de, polisiye kurgu olarak okurlara bir yerin ve o yerin insanlarının tarihine, toplumuna ve siyasetine aynı anda kısa bir bakış sunma yeteneğine sahip "edebi olmayan" türlerin sayısı azdır. Klasikler tercih edilirse, akla Sir Arthur Conan Doyle'un 19. yüzyıl Londra/İngiltere'sini konu alan Sherlock Holmes romanı gelir; ancak daha yeni örnekler, Ian Rankin'in Edinburgh ve çevresinde geçen Müfettiş Rebus romanları ve Jo Nesbø'nun sorunlu Oslo polis dedektifi Harry Hole etrafında dönen romanlarıdır. Nick Seeley'nin Kamboçya Noir'ı tam da bu kategoriye giriyor. 2000'li yılların başlarındaki Phnom Penh'de geçen film, bir zamanlar saygı duyulan, şimdi ise mahvolmuş Amerikalı savaş fotoğrafçısı Will Keller'in, 1970'lerde diktatör Pol Pot tarafından yönetilen radikal komünist hareket olan Kızıl Khmerlerin yıkımlarından henüz kurtulamayan bir şehirde yaşadıklarını konu alıyor. Kamboçya'nın başkentinde kanunsuzluk, uyuşturucu kaynaklı şiddet ve sefalet çok yaygın. Keller, güzel bir genç kadın cömert bir ödül karşılığında kız kardeşini bulmasına yardım etmek için ona yaklaşana kadar günlerini karanlıkta sayıyor. Başlangıçta isteksiz olsa da, ülke çapındaki bu maceraya atılır ve kendini, gelişmekte olan bir iç savaş ve uluslararası mafyaları içeren daha büyük bir oyunun içinde bulur. Neyse ki romanın hayal gücü eksikliği sadece başlığına kadar uzanıyor. Anlatım iki zaman çizelgesinde kusursuz bir şekilde akıyor ve kan dökülmeye başladığında yazı hızlanıyor. Seeley'in Phnom Penh'in köhne göbeği ve Kamboçya kırsalına ilişkin açıklamaları dokunaklı ve bazen tuhaf ama asla küçümseyici değil. Ayrıca Okuyun | Japonya'nın 74 yaşında ölen edebiyatçı çocuğu Ryu Murakami'yi hatırlıyoruz. Ancak daha ilgi çekici kısımlar, Batı medyasının dünyanın geri kalanını nasıl haberleştirdiğine dair yansımalarıdır. Seeley, genç gazetecilerin küresel Güney ülkelerine kendilerini uçaktan atmaya nasıl karar verdiklerini anlatırken sert bir tavır takınmıyor. Şunu örnek alın: "Ben geldiğimde ofise yeni pislikler akın ediyor. Yeni bir grup, ama hepsi aynı: yirmili yaşlarındaki açgözlü Amerikalılar, bir haber odasında insanlık trajedisinin kokusunu kokluyorlar." Aynı seviyedeki acımasız dürüstlük, bu ülkelerdeki beyazlar tarafından yönetilen kar amacı gütmeyen kuruluşlara da uygulanıyor; sahadakiler için çok az değişiklik olsa bile, memlekette takdir topluyor ve milyonlarca fon topluyor. Sonuç olarak, Cambodia Noir iyi bir polisiye kurgunun yapması gerekeni yapıyor: okuyucuya hem sürükleyici hem de heyecan verici sağlam bir gizem sunuyor. Çürümekte olan bir toplumun açık sözlü, korkusuz portresi en üstte yer alıyor.
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.