İsrail'in yaklaşan seçimlerine doğru ilerlerken, bu dönemin önemini ne ölçüde kavrıyoruz? Evet, savaşlara ve Yahudilerin –hem burada hem de yurt dışında– popüler olmadığı gerçeğine alıştık. Ancak İsrail'de bizlerin sürekli olarak saldırgan taraf olarak görüldüğü böyle bir dönem hatırlamıyorum. Özellikle üzücü olan şu ki; Hamas öncülüğündeki işgalin üçüncü yıl dönümünde –dünyanın 1.200 İsraillinin barbarca katledilmesine, sayısız kadının cinsel istismara uğramasına ve 251 kişinin rehin alınmasına tanık olduğu o gün– yaklaşık 40 ülkede biz barbarlık kurbanlarına karşı büyük gösteriler düzenlendiğine şahit olduk.
Bu yıl 7 Ekim'de, ABD Temsilciler Meclisi Demokrat lideri Hakeem Jeffries, İsrail'e saldırarak 'Orta Doğu politikasında dramatik bir değişim, Filistin devletinin kurulması ve yerleşimci şiddetinin sona erdirilmesi için çalışma' çağrısında bulundu. Yerleşimci şiddetini ele alacak bir hükümete ihtiyacımız olduğu konusunda hemfikir olsam da, Jeffries –tüm günler içinde tam da bugün– Holokost'tan bu yana benzeri görülmemiş bir Yahudi saldırısından sorumlu olanları kınayan tek bir kelime bile etmedi.
Sadece birkaç yıl önce imkansız olduğunu düşüneceğimiz bir durum yaşıyoruz. Sadece Yahudilerin tarihi vatanlarında yaşama hakkına sahip olduğunu kabul etmeyi reddedenlerden veya İsrail'in uyduğu ancak Arapların uymadığı 1947 BM Paylaşım Planı'nı tanımamayı seçenlerden bahsetmiyorum. Ayrıca her geçen yıl, bizi ve kendilerini yok etmek isteyenleri kınamak yerine bizi kınamak için bahaneler bulan Avrupa ve özgür dünyadaki ülkelerden bahsediyorum. Keşke gözlerini açsalardı. Yahudi halkının tarihi vatanlarına olan hakkını kabul etmemelerinin, nihayetinde kendi ülkelerinin sonu olabilecek bir durumdan daha önemli görünmesi ne kadar trajik.
Bazıları biz Yahudilerin endişelenmesine gerek olmadığını, yukarıdakilere rağmen Amerika'nın bizim tarafımızda olduğunu savunacaktır. Doğru, şu an için öyle görünüyor. Ancak 3 Kasım'da yapılacak ara seçimlerle rüzgar farklı bir yöne esiyor. Kongre'nin her iki kanadında da Cumhuriyetçi çoğunluğun ortadan kalkabileceğine dair tahminler var. Bu olasılık, 2028'de yeni bir ABD başkanının seçilmesiyle birlikte, İsrail için iyiye işaret değil. Sanki bu yetmezmiş gibi, her yaştan çok fazla Amerikalı Yahudi İsrail'den uzaklaşıyor. Örneğin son seçimlerde AIPAC, önceki yıllardaki etkisine sahip değildi. Bize, New York'un İsrail karşıtı belediye başkanı Zohran Mamdani'nin birçok genç Yahudi'nin yardımıyla seçildiği söyleniyor. Ayrıca, büyükannem ve büyükbabamın 'The Goldener Medina' (Altın Ülke) olarak adlandırdığı, Yahudilerin kendilerini tamamen evlerinde hissettikleri ülke, şimdi antisemitizm yaşıyor.
Dünya çapında İsrail'e karşı her geçen gün kötüleşen olumsuz bir algı var. Tek Yahudi devletinin gerçekliğini yansıtacak bir yol bulmalıyız; şu anda kelimeler savaşının önemini idrak edememenin bedelini ödüyoruz. Evet, askeri savaşları kazandık ancak trajik bir şekilde, istikrarlı İsrail hükümetleri asıl savaşı görmezden geldi: Düşmanlarımızın çarpıtmalarını ve yalanlarını sunmalarına izin vermek yerine, kendi hikayemizin anlatılmasını sağlamak. Liderlerimiz ayrıca dünyanın artık aldığı gerçeği de görmezden geldi.