Japon okullarında çalışırken, gençlere yurttaşlık gururunu öğretmenin nasıl başkalarını düşünen yetişkinleri yarattığını gördüm. Toplum içinde müzik dinleyen iki tür insan var: kulaklık takanlar ve... muhtemelen burada kullanamayacağım bir kelime. "Yüksek sesle yayınlama" (kamuya açık alanlarda ses oynatmak, video izlemek veya hoparlörle konuşmak) Birleşik Krallık'ta 10 kişinin görme duyusunu çılgına çeviren antisosyal bir davranış biçimidir ve Andy Burnham'ın bu sekiz kişiden biri olmasına sevindim. Ancak "kulaklık kaçakçılarına" ceza verme politikasını memnuniyetle karşılasam da, bunun sorunu çözeceğine ikna olmadım. Bu davranış sadece bir sıkıntı değil, aynı zamanda daha derin bir toplumsal sorunun da ciddi bir göstergesi: empati erozyonu. Toplumsal kopukluk duygularının yaygın olduğu bireyci bir kültüre vatandaşlık gururunu yasalaştıramazsınız.
2019'dan 2021'e kadar barışı korumanın çok önemli olduğu ve sırf otobüste konuştuğunuz için bile azarlanabileceğiniz Japonya'da yaşadım. İngiltere'ye döndüğümde birbirimize ve kamusal alanlarımıza nasıl davrandığımız konusunda şok ve utanç hissettim. Hala öyleyim. Köpeklerimizin sokakta dışkılamasını izliyoruz ve uzaklaşıyoruz. Umumi tuvaletleri sanki iki yaşında vahşi bir çocukmuşuz gibi kullanıyoruz. Akılsız sosyal medya kaydırmamızın müziğini bütün bir tren vagonuna yayıyoruz. Japon toplumunun kusurları yok değil; Tanık olduğum saygı düzeyinden sık sık rahatsız oldum. Ancak orada yaşamak bana aynı zamanda Britanya'da ne kadar bencil olabileceğimizi de gösterdi. Geçen hafta birisinin kendi apartman bloğunun ortak halı kaplı girişine köpek kakası bulaştırdığını gördüm. Aşırı sağdaki bazıları diğer kültürleri ilkel olarak göstermeyi seviyor ama bence kendimize bakmamız gerekiyor.
Japonya'dan öğrenebiliriz. Genel olarak kolektivist bir toplum olarak, sosyal uyumu ve grup sorumluluğunu destekler. Yol gösterici ilkelerden biri meiwaku wo kakenai'dir: Başkalarını rahatsız etmekten kaçınmanız gerektiği fikri. Japon devlet okullarında çalıştım ve spor günü sona erdiğinde beş yaşındaki öğrencilerin özenle sandalyeleri istiflemeye ve aletleri temizlemeye başlamasına şaşırdım. Kimse onlara bunu söylemedi. Buna ek olarak, Japon okulları tamamen temizlikçilere bağımlı değil: Öğrenciler koridorları süpürüyor, sıraları siliyor, çöp kutularını boşaltıyor ve hatta banyoları dezenfekte edip fırçalıyor. Tokkatsu'nun (özel aktiviteler) bir bileşeni olan bu temizlik uygulaması, bütünsel eğitime yönelik daha geniş bir yaklaşımın bir parçasını oluşturur ve çocuklara, çevreleriyle ilgili kişisel sorumluluğu ve çevreyle gurur duymayı öğretir.
Ülke ne olursa olsun bir gencin hala genç olduğunu eklemek önemlidir. Tüm Japon çocuklarının doğuştan disiplinli, mükemmel küçük melekler olduğu bir efsanedir. Ancak bu sosyal etiğin daha geniş etkisi açıktır. Japonya'da suç oranları (nispeten) düşüktür, kamusal alanlar titizlikle korunur ve çöp nadirdir. Japon sokaklarının yalayabileceğiniz kadar temiz olduğu bir efsane değil. Bir İngiliz caddesini yala ve bam! Dizanteri.
Birleşik Krallık hükümetinin içerik hırsızlığına karşı uyguladığı baskı ancak daha geniş bir çabayla birlikte işe yarayabilir. İlk olarak, cezaların gerçekten yetkili kişiler tarafından uygulanması gerekiyor; kendilerini güvende hissetmeleri ve bunu yapmaya teşvik edilmeleri gerekiyor. Tren yöneticileri yıllardır ücretten kaçanlara seslenmek konusunda çok istekliydi (19 yaşımdayken öğrenci tren kartım olmadığı için biri beni ağlatmıştı, onun öfkesi buydu). Şimdi aynı kararlılığı kulaklıktan kaçanlara da getirmeleri gerekiyor. Burnham'ın politikası, sürücülerden bu tür kuralları uygulamalarının beklenmeyeceğini belirtiyor; bu, güvenlik görevlilerinin veya polisin işi. Ancak kuralları uygulayacak birisi orada olmadığı sürece