Bugün Birleşmiş Milletler Günü, “Biz halklar” sözleriyle başlayan BM Şartı'nın 1945'te (geçen hafta sonu köşe yazısının konusu olan ilk Peronist Sadakat Günü'nden tam bir hafta sonra) yürürlüğe girdiği günün bir başka yıldönümünü kutluyoruz. Gerçek şu ki, kurumsal etkinliğin ötesinde, bu yılki yıldönümü Arjantin'le pek çok kişiden daha fazla etkileşime sahip; yalnızca yakın zamanda yeniden canlanan Malvinas meselesinin uluslararası forumu olarak değil, aynı zamanda güçlü bir Arjantinli adayla (Rafael Grossi) yeni bir BM genel sekreterinin seçimi için son geri sayıma girdiğimiz için de.
Başkan Javier Milei'nin geçen ay bu kez Yıllık Genel Kurul'unda uluslararası kurumu "sadece iyi niyetli bürokratlar kılığına girmiş ölümcül derecede kibirli parazitlerden oluşan bir kastı beslemeye hizmet eden işe yaramaz bir örgüt" olarak tanımlaması, Grossi'nin BM'deki itibarını güçlendirmedi; ancak bu karalama, altmış yılı aşkın süredir 2065/1965 sayılı Kararı uygulamadaki başarısızlığı sunarak Malvinas meselesini enjekte etmeye çalışan başka bir amaca yönelik bir araçtı (Arjantin ve Britanya'yı teşvik ediyor). egemenlik anlaşmazlığını barışçıl ve iki taraflı olarak müzakere etmek) yukarıda bahsedilen BM'nin iktidarsızlığına karşı bir silah olarak kullanıldı.
Bu başarısızlığa rağmen, BM Sömürgecilikten Kurtulma Komitesi, Malvinas egemenlik çabasının bu kıyılarının ötesindeki en kalıcı depo olmuştur, ancak Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Donald Trump'ın anlaşmazlığıyla ilgili yakın zamanda ortaya çıkan bazı taktiksel belirsizliklerle desteklenen bu dürtü, aynı adam sayesinde daha bu hafta yolda bir tümseğe çarptı - Donald, Porto Riko hakkında konuşma küstahlığı olduğu, onun yok edilmesi çağrısında bulunduğu için Sömürgecilikten Kurtulma Komitesi'ni aniden çöpe attı ve bu nedenle kendisini Britanya ile aynı gemiye koyuyormuş gibi görünüyordu. Ancak Porto Riko bu değişimdeki tek faktör olmayabilir - Anglo-İsrail Deniz Aslanı projesine iş dünyasının katılımına yönelik yaptırımlar ve diğer "gaspçı" açık deniz petrol arama çabaları (Milei başkanlığı onları cesaretlendirmek iken yatırımcıları cezalandırıyor), Haliburton gibi ABD şirketlerinin açık yönlendirmesi ile basit bir çare ile kaçınılamaz çünkü küresel finansal entegrasyonun derecesi o kadar ileri düzeydedir ki, yalnızca ABD bankaları değil, aynı zamanda yatırım fonları ve hissedarlar da istemeden ateş alanına girebilir.
Henüz çözülmemiş bir karışıklık (bu nedenle hükümet Ulusal Egemenlik Savunması tasarısını ayaklar altına alıyor) ve her halükarda doğrudan Birleşmiş Milletler ile bağlantılı değil, o yüzden Grossi'nin (en azından nominal olarak) dünyayı yönetme hedefine geçelim.
Sübjektif vatanseverliği bir kenara bırakırsak, Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı'nın (IAEA) başkanlığını yaptığı yedi zorlu yıl boyunca bu gezegenin varlığını sürdürmesine yardımcı olan adam olarak güveni son derece sağlam ancak BM genel sekreterinin seçimi bir piyango gibi görünüyor. Seçim süreci başladığında, Michelle Bachelet bu görev için tam bir smaç gibi görünüyordu; istenen değişim için hem doğru bölge hem de cinsiyet; özgeçmişi, bir OECD ülkesinin (Şili) yalnızca iki dönem başkanlığıyla değil, aynı zamanda BM Kadınları'ndan sorumlu ilk İcra Direktörü ve İnsan Hakları Yüksek Komiserliği olarak BM'de üst sıralarda yer alan ve her ikisini de yetkin bir şekilde uygulayan iki görevle diğerlerinin önünde yer alıyordu. Ancak adaylığı o kadar az ilgi gördü ki geçen ay yarıştan çekildi. Genel sekreter fiilen 193 BM üyesi tarafından değil, Güvenlik Konseyi'nin 15 üyesinin tavsiyesi ve Genel Kurul'un nihai onayı üzerine seçiliyor