SINGAPUR: Bir noktada birçoğumuza, asıl hedefin büyük bir şirkette iyi kazandıran bir iş bulmak, kurumsal merdivenleri tırmanmak ve sürekli yukarı doğru ilerlemek olduğu söylendi.
Ancak ekonominin giderek daha belirsiz hissettirdiği, iş piyasasının merhametsizleştiği ve işten çıkarmaların sıradan bir gerçeklik haline geldiği günümüzde, çalışmak istediğimiz hayat hâlâ bu mu?
Sırf oraya ulaşabilmek için gecelerimizi, akıl sağlığımızı ve her şeyden önemlisi zamanımızı feda etmeye devam etmeli miyiz?
Bu soru, son zamanlarda kurumsal hayatın gerçekten kendisine göre olup olmadığını sorgulamaya başlayan Singapurlu bir kadının da kafasını kurcalıyor.
Çarşamba günü (23 Eylül) r/askSingapore alt dizininde (subreddit) şöyle yazdı: "Hayattan aslında ne istediğim ve tipik Singapur kariyer yoluna uygun olup olmadığım konusunda çok fazla düşünüyorum."
"Kurumsal/İK ortamlarında çalıştım ve dürüstçe söylemek gerekirse... Sanırım ruhum bundan hoşlanmıyor LOL. Uzun süre boyunca 'düzgün' bir kariyeri, büyük bir şirketi, iyi bir maaşı, kariyer gelişimini, sürekli kendini geliştirmeyi, terfi almayı vb. hedeflemem gerektiğini düşündüm."
"Ancak son zamanlarda, tüm hayatımı neden sürekli olarak emek piyasası için kendimi optimize ederek geçirmek zorunda olduğumu sorgulamaya başlıyorum."
Kadın; sürekli son teslim tarihlerini, KPI'ları (temel performans göstergeleri), ofis siyasetini ve şirketin hedefleri ile karlarını önemsemesi ya da en azından kendisi için çok az şey ifade eden şeyler konusunda hevesliymiş gibi davranması beklentisini hor gördüğünü söyledi.
Tüm bunların "pek de samimi hissettirmediğini" yazdı.
Yapay zekanın çalışma şeklimizi değiştirmesiyle birlikte, bir kariyer inşa etmek için bu kadar çok çaba harcamanın buna değip değmediğini de sorgulamaya başladı.
Korku yaymaya çalışmadığının altını çizerek, "Bütün işlerimizi yapay zeka alacak demiyorum!!!" diye yazdı. "Ancak gerçekten de teknolojik değişimin hızı, sonsuza dek kariyer gelişimini kovalamak fikrini sorgulamama neden oluyor. Ne anlamı var?"
Kadın, geçinebileceği kadar kazandıran ve daha da önemlisi iş dışında hayatın tadını çıkarması için kendisine yeterli zaman ve enerji bırakan "nispeten sıradan bir işten" oldukça memnun kalacağını sözlerine ekledi.
"Geçici veri girişi/idari işler gibi şeylere bakıyorum. Cazip değil, özellikle yüksek maaşlı da değil; ama eğer çalışıp biraz para biriktirebiliyor, eve gidip hayatımı yaşayacak enerjiyi bulabiliyorsam... Bu da geçerli bir yaşam biçimi değil mi?"
"Daha az kazanmayı ve seyahat etme, farklı yerleri keşfetme, önem verdiğim insanlarla vakit geçirme ve hayatı gerçekten deneyimleme özgürlüğüne sahip olmayı tercih ederim. Belki de sonunda gönüllülük gibi ya da önem verdiğim bir amaç için çalışmak gibi anlamlı bir şeyler bulurum."
Çevrimiçi topluluğa içgörülerini sorarak, kurumsal merdivenleri tırmanmak yerine bilinçli olarak "daha az stresli, daha az maaşlı bir işi" seçen başka biri olup olmadığını sordu.
Yorumlarda bir kişi, ipoteği biter bitmez tam zamanlı işinden istifa ederek kendisinin de bu rat race'den (fare yarışından) çekildiğini söyledi.
"Neredeyse tam olarak yaptığım şey bu. Ancak konaklama en azından 'ücretsiz' ve güvenli olsun diye önce ipoteğimi tamamen ödediğimden emin oldum. Sakinleşebilir, çok çalışmayabilir ve zihinsel yükü olmayan rastgele yarı zamanlı, beyin gerektirmeyen işler yapabilirdim. Eve git; kimse seni rahatsız etmez veya kafanı ütülemez."
"Karşılanacak hedefler, yönetilecek ofis siyaseti, memnun edilecek patronlar yok. Hiç kimse ol. Tatile mi gitmek istiyorsun? Sadece tatile git, izin almana gerek yok. Hasta hisset, çalışmak istemiyorsan, sadece çalışmayın, iyileşmek ve yeniden şarj olmak için kendinize 2 hafta rapor verin."
Başka biri ise şu paylaşımda bulundu, "Kurumsal hayattan ayrıldım