Önümüzdeki yıl gerçekleşecek bir seçim döngüsü kıtanın geleceğini yeniden tanımlayabilir. Ama sokaklarda yaşananlar da onu şekillendiriyor; Fransa hapşırdı ve Avrupa yine soğuğa yakalandı. Lisedeki gençlerle başlayan huzursuzluk dalgası, kısa sürede ülke çapında yüzbinlerce insanı çekti ve ardından kıtaya yayıldı. Protestolar Lizbon ve Madrid'de sokakları doldurdu ve Milano, Brüksel ve Tiran'ın yanı sıra Fransız şehirlerinde de şiddete yol açtı.
Fransız yetkililer Cumartesi günü 70.000 memuru görevlendireceklerini ve yalnızca sendikalar tarafından düzenlenen yürüyüşlere izin vereceklerini söylüyor. Geçen hafta sonu bir azınlığın büyük ölçüde barışçıl protestoları kaçırdığı yıkım ve yağmalardan aşırı sol militanların yanı sıra fırsatçı genç failleri de sorumlu tutuyorlar. Ancak akaryakıt fiyatlarının kış boyunca daha da artması, taleplerin ve katılımcıların artması ve Başkan Macron'un bu anı tam anlamıyla karşılayamaması nedeniyle, daha geniş hoşnutsuzluğun sona ereceğine dair bir işaret yok ve ufukta hızlı bir çözüm de görünmüyor.
Avrupa, gözden kaçırılmaması gereken, farklı nedenleri, talepleri ve aktörleri olan farklı hareketler yaşıyor. Fransa'da, harap durumdaki ve aşırı kalabalık okullar, Yunan protestocuların bu hafta eğitime yeterli fon sağlanmadığına ilişkin şikayetlerini dile getirmesiyle gündemdeydi. İspanya ve Portekiz'de barınma temel sorundur. Alman öğrenciler zorunlu askerlik hizmetinin yeniden getirilmesi ihtimaline öfkeli. Ancak olaya katılanlar bazı İtalyan göstericilerin Fransızca slogan atması gibi benzerliklerin olduğunu düşünüyor.
Bütün bunların temelinde toplumsal sözleşmenin bozulması yatmaktadır. Bir nesil haklı olarak ebeveynlerinden daha kötü durumda olmayı bekliyor. Yetersiz eğitime ve iş güvencesizliğine anlaşılır bir şekilde kızgınlar, 20'li yaşlarına kadar kendilerine ait bir yer kiralamak için mücadele ediyorlar ve iklim krizi geleceklerini tehdit ederken, hiçbir zaman alacaklarına inanmadıkları emekli maaşlarını ödüyorlar. Borç konusunda endişelenen ve tahvil piyasalarından korkan hükümetlerin onlara çözüm sunamayacağını veya sunamayacağını görüyorlar. Durumlarından memnun olsalar ya da bir sonraki fırsatta oy kullanmanın sorunu çözeceğinden emin olsalar, bu daha dikkate değer olabilir. Bu arada artan eşitsizlik, başkalarının zenginleşmesini izlemeleri, bazen apartman daireleri ve evlerin ev yerine finansal araç olarak görülmesiyle onların talihsizliklerinden doğrudan kâr elde etmeleri anlamına geliyor.
Bu huzursuzluk aynı zamanda geçen yıl dünya çapında görülen Z kuşağı protesto dalgasını da yansıtıyor; hatta Fransa, İtalya ve Almanya'da sokaklarda olanlardan bazıları daha önce Fas'tan Madagaskar'a kadar kullanılan amblemleri ödünç alıyor. Uygun fiyat krizi, eli ağır güvenlik güçleri ve sıradan insanların geride bırakıldığı, ancak hükümetlerin onlara ikna edici yanıtları olmadığı duygusu bu vakalarda da etkiliydi.
Avrupa'da Trump yönetiminin kışkırttığı aşırı sağ partiler, göçmenlerin ve açık sınırların suçlanacağı ve düzeni sağlamak için güçlü bir ele ihtiyaç duyulduğu yalanlarıyla huzursuzluktan çıkar sağlamaya çalışıyor. Gelecek yıl içinde en büyük devletlerden dördü (İspanya, Fransa, Polonya ve İtalya) seçimler düzenleyecek ve bu da AB'yi temelden değiştirebilecek radikal bir sağa kayma tehdidi oluşturacak. Ancak bu partilerin protestocuların sorduğu sorulara gerçek yanıtları yok ve Fransa'daki mali kriz, Marine Le Pen'in ekonomik zayıf noktasını ve National Rally'nin iç bölünmelerini yine de ortaya çıkarabilir. Kıtanın gelecekteki rotası iyi ya da kötü yönde şekilleniyor