Okuyucuların sosyal medya algoritmalarından hayatlarını ve beyinlerini geri almaları konusunda Georgina McNamara'ya daha fazla katılmıyorum (İşe yarayan tek değişiklik: Instagram'ı sildim ve gerçek anlamda özel bir hayatın zevklerini kucakladım, 19 Ekim). Instagram'dan uzaklaşmanın getirdiği büyük rahatlamayı okumak, son birkaç yıldır benim duygularımı derinden yansıtıyor. Görünmez bir izleyici kitlesi için günlük rutinlerimizi belgeleme, düzenleme ve gerçekleştirme baskısından tamamen arınmış, gerçek anlamda özel bir hayatı geri kazanmanın inanılmaz sessiz bir neşesi var. Bu değişim hemen akla Jaron Lanier'in 2018 tarihli Sosyal Medya Hesaplarınızı Hemen Şimdi Silmeye Yönelik On Argüman kitabında yer alan ilgi çekici noktaları getiriyor. Lanier, bu platformların yalnızca tarafsız araçlar olmadığı konusunda bizi uyardı; dikkatimizi ele geçirmek ve özerkliğimizi yavaş yavaş aşındırmak için tasarlanmış davranış değiştirme motorlarıdır.
Sosyal medya algoritmalarının doğası gereği öfkeyi, kabileciliği ve katılımı teşvik etmek için karşılaştırmayı ödüllendirdiği iddiası bugün her zamankinden daha doğru geliyor. Katılarak, farkında olmadan algoritmaların ruh halimizi değiştirmesine ve gerçeklik duygumuzu çarpıtmasına, sadece var olmanın basit tatminini ortadan kaldırmasına izin veriyoruz. Kendi hayatımda bu dijital gürültüden geri adım atmak inanılmaz derecede temellendirici oldu. En anlamlı anlarımın (ister atölyemde birkaç saatimi ahşap işleriyle meşgul olarak geçirsem, ister gitarda yeni bir aranjman bulmaya otursam, ister sadece spanielleri gezdirirken), fotoğraflama veya paylaşma dürtüsü olmadan yalnızca şimdiki zamanda var olduklarında çok daha zengin olduğunu keşfettim. Somut, analog gerçekliklere geri dönmek uzun, derin bir nefes almak gibi geldi. Yakın zamanda Hipperholme'deki yerel barda düzenlediğimiz bir sosyal akşam bile bana fiziksel olarak orada olduğumuzda, bir ekran yerine bir bira bardağını ve sohbeti paylaştığımızda bağlantılarımızın ne kadar gerçek olduğunu hatırlattı.
Özel hayat daha küçük bir hayat değildir; bu dolayımsız bir durumdur. Lanier'in önerdiği gibi, kapsam dışında kalmak yalnızca teknolojiyi reddetmek değildir; özgür irademizi ve iç huzurumuzu geri kazanmaktır. Guy EdmondsonHipperholme, Batı Yorkshire Georgina McNamara'nın makalesi bende gerçekten yankı uyandırdı. Instagram'ı silmedim ama artık çok seyrek kontrol ediyorum. Çok sık paylaşım yapmasam da, o anın içinde olmak yerine deneyimleri belgeleme ve anları gönderilere veya hikayelere dönüştürme dürtüsü her zaman oradaydı ve bununla birlikte, paylaştığım şeyi birisinin beğenip beğenmediğine dair nihai endişe de vardı. Ayrıca günlük yaşamımı başkalarının özenle seçilmiş önemli anlarıyla karşılaştırmanın beni mutsuz ettiğini de fark ettim: Bitmek bilmeyen bir tatil fotoğrafı akışı, bir sonraki molaya kadar ne kadar süre kalacağı konusunda beni net bir şekilde bilgilendirirken, diğer fitness eğitmenlerinin stratejik açılardan çekilmiş fotoğrafları yayınlaması, onlara kıyasla onlar kadar esnek olmadığım veya tekniğimin zayıf olduğu konusunda beni endişelendiriyordu.
Akıllı telefon kullanımını azaltmayla ilgili bazı kitaplar ve makaleler okuduktan sonra telefon kullanımımı azaltmak için birkaç adım attım ve Instagram'ı her açtığımda One Sec uygulamasını kullanarak bir nefes egzersizi başlattım. Bu bana refleks olarak Instagram'ı ne kadar sık kontrol ettiğimi ve bu zamanı daha tatmin edici bulduğum başka aktivitelere ayırabileceğimi fark etmemi sağladı. Bugünlerde birkaç kez kontrol ettiğimde bunu biraz bunaltıcı buluyorum. Zihnimin artık çok daha sessiz olduğunu ve etrafımdakilere daha fazla dikkat ettiğimi, gördüklerimin bir gönderi ya da hikaye haline gelmesi gerekmeyen bir an olarak takdir edildiğini fark ediyorum. Ve eğer bir fotoğraf çekersem