https://arab.news/pu3kq ABD Savunma Bakanı Pete Hegseth geçen hafta, Amerika'nın Avrupalı müttefikleri arasında, Afganistan'daki yirmi yıl süren savaş sırasında üzerlerine düşeni yapmadıklarını öne sürerek tartışmalara yol açtı. Daha önce Uluslararası Güvenlik Yardım Gücü hakkında yaptığı şakayı tekrarlayarak ISAF kısaltmasının "Amerikalıların Savaştığını Gördüm" anlamına geldiğini öne sürdü. Onun sözleri, silahlı kuvvetlerinin Afganistan'da yaptığı fedakarlıklara dikkat çeken birçok Avrupalı liderin eleştirisine yol açtı. Çatışma sırasında 1.100'den fazla Amerikalı olmayan asker hayatını kaybetti; bunların çoğu Amerikalı askerlerin yanında savaşan Avrupalılardı. Eğer bu bir defaya mahsus bir olay olsaydı, reddedilebilirdi. Ancak bu yorum, Amerika'nın Avrupalı ortaklarını eleştiren geniş ve endişe verici modelin bir parçası.
Başkan Donald Trump'ın ikinci döneminde transatlantik ilişkilerin ne kadar değiştiğinin belki de en açık göstergesi, birinci ve ikinci döneminde yayınlanan ulusal güvenlik stratejilerinin karşılaştırılmasında bulunabilir. 2017 Ulusal Güvenlik Stratejisi, Avrupa'yı dünya çapında Amerika'nın çıkarlarını ilerletmede önemli bir ortak olarak kabul etti. NATO'nun önemini vurguladı, Amerika'nın Avrupalı müttefiklerinin katkılarını vurguladı ve Rusya'yı açıkça transatlantik güvenliğe yönelik bir tehdit olarak tanımladı.
Geçen yılın sonlarında yayınlanan Ulusal Güvenlik Stratejisi'ni sekiz yıl ileri sararsak, aradaki fark bundan daha çarpıcı olamaz. Son belge, Avrupa'nın stratejik önemini hafifçe kabul ederken, kıtanın algılanan siyasi, kültürel ve ekonomik eksikliklerine çok daha fazla vurgu yapıyor. Bu, Avrupa'yı stratejik bir ortaktan ziyade Washington'un yönetmesi gereken potansiyel bir sorun olarak çerçeveledi. Dikkat çekici bir şekilde, son stratejik belge Rusya'yı ABD'nin düşmanı şöyle dursun, rakip olarak bile tanımlayamıyor. Bu, Washington'un Avrupalı müttefikleri ve ortaklarının stratejik değerine bakışında temel bir değişime işaret ediyor. Bu, bir ton değişikliğinden daha fazlasını temsil ediyor. Bu, Washington'un Avrupalı müttefikleri ve ortaklarının stratejik değerine bakışında köklü bir değişime işaret ediyor. Elbette Trump'ın ilk dönemi Avrupalılara yönelik eleştirilerden pek uzak değildi. Ancak bazen sert söylemlere rağmen politika sonuçları farklı bir hikaye anlatıyordu.
Trump Ocak 2021'de görevden ayrıldığında ABD, Avrupa savunmasına daha fazla para yatırmış, kıtaya daha fazla asker konuşlandırmış ve Avrupalı müttefikleriyle göreve geldiği zamandan daha fazla askeri tatbikat gerçekleştirmişti. Ukrayna konusunda Trump, selefinin bunu yapmayı reddetmesinin ardından gelişmiş savunma silahlarının teslimatına izin veren ilk Amerikan başkanı oldu. Bu nedenlerden dolayı, bazı Avrupalı politika yapıcılar Trump'ın ikinci dönemindeki sonuçların ilk dönemine benzeyeceği konusunda umutlu olmaya devam ediyor. Retoriğin ve kamuoyundaki anlaşmazlıkların göz ardı edilmesinin en iyisi olduğunu ve dikkatin gerçek politika sonuçları üzerinde kalması gerektiğini savunuyorlar. Ancak bu kez durum farklı görünüyor. Çoğu zaman, Trump yönetiminin söylemine Washington ile Avrupa başkentleri arasındaki güveni baltalayan eylemler eşlik ediyor.
Belki de en zarar verici örnek, Trump'ın Danimarka topraklarını ele geçirmek için askeri güç kullanmayı reddetmeyi reddettiği Grönland'dı. Her ne kadar ABD, Danimarka ve Grönland yakın zamanda Amerika'nın adadaki gelecekteki rolüne ilişkin bir anlaşmaya varmış olsa da, Washington'daki politika yapıcılar adanın vereceği zararı hafife almaya devam ediyor.